“Μεταβαίνουμε σε μια περίοδο χειρότερη από τις τρεις που περάσαμε”

Ο Αντι­πρό­ε­δρος της Βουλής και Βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός έλαβε το λόγο κατά την κοινή συζή­τηση όλων των αρμό­διων Επι­τρο­πών της Βουλής για το νομο­σχέ­διο  «Δια­τά­ξεις για την ολο­κλή­ρωση της Συμ­φω­νίας Δημο­σιο­νο­μι­κών Στόχων και Διαρ­θρω­τι­κών Μεταρ­ρυθ­μί­σεων – Μεσο­πρό­θε­σμο Πλαίσιο Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2019-2022». Στην τοπο­θέ­τησή του, ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός έστρεψε ακόμα μία φορά την προσοχή της Βουλής στο μεγάλο πρό­βλημα της χώρας: την έλλειψη ανά­πτυ­ξης. Όπως είπε χαρα­κτη­ρι­στικά, η Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να πηγαί­νει από μνη­μό­νιο σε μνη­μό­νιο και όλα τα πλε­ο­νά­σματα εξαρ­τώ­νται από τη βαριά φορο­λο­γία και τις περι­κο­πές μισθών και συντά­ξεων. Ακόμα και η έξοδος στις αγορές προ­έ­βλεψε ότι θα είναι δυσβά­στα­χτη για τη χώρα υπό αυτές τις συν­θή­κες, και συνεπώς, όπως δια­τύ­πωσε, μετα­βαί­νουμε σε μια περίοδο χει­ρό­τερη από τις τρεις που περά­σαμε.

Ανα­λυ­τικά η ομιλία του ήταν η εξής:

«ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Είναι δύσκολο να ανα­πτύξω τις θέσεις μου σε κάθε ένα άρθρο ξεχω­ρι­στά, αλλά θα προ­σπα­θήσω να μετα­φέρω στην αίθουσα, την απορία του μέσου Έλληνα, με αφορμή ένα δημο­σί­ευμα από την ιστο­σε­λίδα των Financial Times, πριν από μερι­κούς μήνες, με τίτλο «Το δράμα της Ελλάδας». Και το δράμα της Ελλάδας, ποιο είναι; Είναι, ότι από το ένα μνη­μό­νιο μετα­βαί­νει στο δεύτερο, στο τρίτο μνη­μό­νιο, άλλοι μιλάνε και για τέταρτο μνη­μό­νιο, ενώ, όλες οι άλλες χώρες έχουν ακο­λου­θή­σει τελείως δια­φο­ρε­τικό δρόμο, μηδέ της Κύπρου εξαι­ρου­μέ­νης.

Και βεβαίως, οι πρω­θυ­πουρ­γοί, κατά σειρά, ο μεν πρώτος ομο­λό­γησε το περί­φημο «ουδείς ανα­μάρ­τη­τος», που σήμαινε με λίγα λόγια, ότι δεν είχε εκτι­μή­σει σαφώς τα πράγ­ματα όταν διέ­γραφε την κυρία Μπα­κο­γιάννη και ο δεύ­τε­ρος, ο σημε­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός, απο­λο­γού­με­νος, εντός ή εκτός εισα­γω­γι­κών, προς την αντι­πο­λί­τευση είπε, από αυτό το βήμα, ότι αυτα­πα­τή­θηκε, που με απλά ελλη­νικά μετα­φρά­ζε­ται στο ότι πίστευε, το πρώτο εξάμηνο, ότι δια­φο­ρε­τικά θα ήταν τα πράγ­ματα, δια­φο­ρε­τικά θα αντι­δρού­σαν οι δανει­στές και έκανε το μεγάλο λάθος.

Και τώρα, ερχό­μα­στε στο «τι θα γίνει τώρα από δω και μπρος», που δεν θα παίρ­νουμε πια λεφτά, αλλά θα δανει­ζό­μα­στε κανο­νικά από τις αγορές, με επι­τό­κιο 4 φορές παρα­πάνω από αυτό που δανει­ζό­μα­στε τώρα. Θα υπάρχει η επο­πτεία, η οποία οποια­δή­ποτε και εάν είναι η κυβέρ­νηση, εάν δεν είναι ικα­νο­ποι­η­μένη από την εξέλιξη των πραγ­μά­των, θα δια­μορ­φώ­νει άποψη στις αγορές για να κανο­νί­σουν τα επι­τό­κιά τους.

Άρα λοιπόν, μετα­βαί­νουμε σε μίαν άλλη περίοδο, χει­ρό­τερη από αυτές τις τρεις που περά­σαμε – με τα σφάλ­ματα, εάν θέλετε, και τις αδυ­να­μίες του καθενός κόμ­μα­τος και πρω­θυ­πουρ­γού – με τη μεγάλη αδυ­να­μία όμως, να ακούμε κάθε μέρα τους πάντες να κλαίνε στις τηλε­ο­ρά­σεις, είτε με πραγ­μα­τικά δάκρυα, είτε με κρο­κο­δεί­λια, επειδή κόβο­νται μισθοί και συντά­ξεις, όταν ξέρουμε, ότι ο δρόμος είναι καθο­ρι­σμέ­νος. Δεν μπορεί να γίνει δια­φο­ρε­τικά. Εάν τα πλε­ο­νά­σματα δεν είναι υγιή πλε­ο­νά­σματα, δηλαδή, να βγαί­νουν από ανά­πτυξη και επεν­δύ­σεις και να μην βγαί­νουν από φορο­λο­γία, υπο­χρε­ω­τικά θα κόβο­νται μισθοί και συντά­ξεις.

Και το ερώτημα είναι, και εδώ έπρεπε να ασχο­λη­θεί η Βουλή και τα κόμματα, πώς μπορεί με το Σύνταγμα που υπάρχει σήμερα να απλο­ποι­η­θεί η γρα­φειο­κρα­τία, στη δικαιο­σύνη π.χ. να βγάζει γρήγορα απο­φά­σεις, γενι­κό­τερα, η γρα­φειο­κρα­τία στη διοί­κηση και πώς μπο­ρούμε να γίνουμε ελκυ­στι­κοί στους επεν­δυ­τές; Απλώς με τα λόγια που λέει η Αξιω­μα­τική Αντι­πο­λί­τευση, ότι χρεια­ζό­μα­στε 100 δις επεν­δύ­σεις; Πώς θα γίνουν αυτές οι 100 δις επεν­δύ­σεις, όταν δεν μπο­ρούμε να κάνουμε, τόσα χρόνια, την επέν­δυση στο Ελλη­νικό; Είναι δηλαδή βασικά ερω­τή­ματα, που εγώ πιστεύω, ότι αυτά είναι που έπρεπε να απα­σχο­λούν σήμερα τη Βουλή και όχι το πολυ­νο­μο­σχέ­διο, το οποίο, περίπου, είναι αυτό που υπα­γο­ρεύ­ουν οι δανει­στές, οι θεσμοί, η Τρόικα.

Αυτή είναι η πραγ­μα­τι­κό­τητα και αυτή είναι η αγωνία. Και αυτήν την αγωνία θέλω να εκφράσω, σε αυτήν την αίθουσα, αυτή τη στιγμή.

Βεβαίως, θα πρέπει να πω, ότι, εάν εξαρχής τα πράγ­ματα είχαν πάρει δια­φο­ρε­τικό δρόμο και είχε σχη­μα­τι­στεί μια κυβέρ­νηση όλων των δυνά­μεων, την ώρα που έπρεπε, είμαι βέβαιος, ότι η κατά­σταση θα ήταν πολύ καλύ­τερη σήμερα και τα μνη­μό­νια θα είχαν οδη­γή­σει σε ανά­πτυξη. Διότι, δεν είναι τυχαίο πως η Κύπρος, που της είχαν κάνει και το περί­φημο «κούρεμα» των τρα­πε­ζι­κών κατα­θέ­σεων, σήμερα έχει ανά­πτυξη τρι­πλά­σια ή τετρα­πλά­σια από τη δική μας, ενώ εμείς φιλο­δο­ξούμε να έχουμε την ανά­πτυξη της Κύπρου, άγνωστο μετά από πόσα χρόνια.

Στο σημείο αυτό, θα ήθελα επίσης να προ­σθέσω ότι πιστεύω ότι ο κ. Τσα­κα­λώ­τος έκανε ό,τι μπο­ρούσε. Πιστεύω ότι το ίδιο έκαναν και οι προη­γού­με­νοι υπουρ­γοί. Εντού­τοις, θα ήθελα να τον ακούσω να μας πει πώς βλέπει τον επόμενο Υπουργό, να μιλάει στους δανει­στές, στις αγορές, ή για τα επι­τό­κια. Είναι αισιό­δο­ξος; Αυτό θα με ενδιέ­φερε να ακούσω.»