«Δεν έχουμε μόνο οικονομική αλλά κυρίως, πνευματική κρίση»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στον Δημ. Γκαρ­τζώ­νη

Γεν­νή­θη­κε και με­γά­λω­σε στην Ου­γκά­ντα σε οι­κο­γέ­νεια ορ­θο­δό­ξων Αφρι­κα­νών. Από μι­κρός ήθελε να γίνει ιε­ρέ­ας και εκ­πλή­ρω­σε το όνει­ρό του αυτό. Σή­με­ρα λει­τουρ­γεί ως εφη­μέ­ριος στον ενο­ρια­κό ναό της Σο­ρω­νής στη Ρόδο. Ο Πατήρ Παύ­λος Κι­κου­λουέ δη­λώ­νει πώς «ό,τι είναι θέ­λη­μα Θεού, θα γίνει!».

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» μιλά με­τα­ξύ άλλων για την «πνευ­μα­τι­κή πείνα» που διέ­κρι­νε σε μικρά παι­διά στο χωριό Namayumba στην Ου­γκά­ντα, γε­γο­νός που του έδωσε το έναυ­σμα να χτί­σει εκεί μία εκ­κλη­σία αφιε­ρω­μέ­νη στον Άγιο Στυ­λια­νό.

• Πάτερ πώς έτυχε να εγκα­τα­στα­θεί­τε στην Ελ­λά­δα;

Στην Ελ­λά­δα ήλθα το 2008. Με έστει­λε τότε στη Ρόδο ο Μη­τρο­πο­λί­της της Ου­γκά­ντα κ. Ιωνάς για να εξα­σκη­θώ και να επι­στρέ­ψω για να βοη­θή­σω στο έργο του. Όταν έφθα­σα στη Ρόδο, εγκα­τα­στά­θη­κα στην Ιερά Μονή Θάρρι για ένα χρόνο. Στη συ­νέ­χεια φοί­τη­σα στην Ρι­ζά­ρειο Εκ­κλη­σια­στι­κή Σχολή στην Αθήνα, όπου έμαθα την ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα και απέ­κτη­σα βα­σι­κές θε­ο­λο­γι­κές και ποι­μα­ντι­κές γνώ­σεις. Επέ­στρε­ψα στη Ρόδο και μετά από κά­ποιο διά­στη­μα γύ­ρι­σα στην Ου­γκά­ντα. Όμως ο Μη­τρο­πο­λί­της κ. Ιωνάς με έστει­λε πίσω στη Ρόδο με μία επι­στο­λή προς το Σε­βα­σμιό­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη κ. Κύ­ριλ­λο με την οποία πρό­τει­νε να με χει­ρο­το­νή­σει ιερέα.

Θή­τευ­σα για αρ­κε­τό καιρό δίπλα στον πνευ­μα­τι­κό μου, τον πα­τέ­ρα Σπυ­ρί­δω­να, ενι­σχύ­ο­ντας τις γνώ­σεις μου. Αρ­χι­κά χει­ρο­το­νή­θη­κα διά­κο­νος και κα­τό­πιν ιε­ρέ­ας. Με από­φα­ση του Μη­τρο­πο­λί­τη μας, το­πο­θε­τή­θη­κα ως εφη­μέ­ριος στον ενο­ρια­κό ναό Απο­στό­λου Θωμά της Μο­νο­λί­θου.

• Θυ­μά­στε πώς ήταν όταν πρω­το­α­να­λά­βα­τε τον ενο­ρια­κό ναό της Μο­νο­λί­θου;

Πέ­ρα­σα πολύ ωραία σε αυτό το χωριό, το οποίο αι­σθα­νό­μουν σαν δικό μου. Οι κά­τοι­κοι είναι ζε­στοί και φι­λό­ξε­νοι και μας υπο­δέ­χθη­καν εγκάρ­δια. Δεν σας κρύβω ότι το άγχος μου ήταν με­γά­λο μόλις κλή­θη­κα να ανα­λά­βω την ενο­ρία. Όμως με τη βο­ή­θεια του Θεού, όλα πήγαν καλά. Σε αυτά τα πρώτα μου βή­μα­τα με βο­ή­θη­σαν πάρα πολύ ο καλός μου φίλος Να­θα­να­ήλ και ο αδελ­φός του, ο πα­τέ­ρας των οποί­ων ήταν ιε­ρέ­ας, οπότε είχαν κά­ποιες γνώ­σεις. Σή­με­ρα βρί­σκο­μαι στον Ιερό Ενο­ρια­κό Ναό του Απο­στό­λου και Ευαγ­γε­λι­στού Λουκά Σο­ρω­νής. Δόξα τω θεώ κι εδώ υπάρ­χει μία αρ­μο­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη με τους ενο­ρί­τες.

• Πώς όμως ένα παιδί που με­γα­λώ­νει στην Αφρι­κή ασπά­ζε­ται την Ορ­θο­δο­ξία;

Στην Αφρι­κή με­γά­λω­σα σε ορ­θό­δο­ξη οι­κο­γέ­νεια.

Από πολύ μι­κρός ήμουν πα­πα­δο­παί­δι, όπως λέμε. Έζησα κοντά στον τότε Μη­τρο­πο­λί­τη της Ου­γκά­ντα κ. Θε­ό­δω­ρο και έμαθα πολλά δίπλα του. Ήταν πάντα όνει­ρό μου να γίνω ιε­ρέ­ας.

• Στην Ου­γκά­ντα και γε­νι­κό­τε­ρα στην Αφρι­κή επι­τε­λεί­ται ένα σπου­δαίο ιε­ρα­πο­στο­λι­κό έργο. Γνω­ρί­ζω ότι κι εσείς κά­νε­τε τη δική σας προ­σπά­θεια. Μι­λή­στε μας γι’ αυτό.

Δεν είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση η ιε­ρα­πο­στο­λή στην Ου­γκά­ντα. Το λέω εκ πεί­ρας. Όταν πριν κά­ποια χρό­νια, πήγα για δια­κο­πές με την οι­κο­γέ­νειά μου, θέ­λη­σα να βρω ένα παλιό φίλο. Πήγα στο χωριό, όπου θυ­μό­μουν ότι έμενε. Δεν τον βρήκα εκεί, βρήκα όμως πάρα πολλά παι­διά στα μάτια των οποί­ων διέ­κρι­να την πνευ­μα­τι­κή πείνα. Δεν χρειά­ζε­ται να ανα­φερ­θώ στη βιο­λο­γι­κή πείνα και στις δύ­σκο­λες συν­θή­κες ζωής…

Αυτά τα παι­διά λοι­πόν δεν ανή­καν σε κα­νέ­να δόγμα, σε καμία θρη­σκεία. Εκεί δεν έβρι­σκες ούτε μου­σουλ­μά­νους ούτε κα­θο­λι­κούς. Μί­λη­σα με τα παι­διά και δια­πί­στω­σα ότι γνώ­ρι­ζαν κά­ποια πράγ­μα­τα για το θεό, αλλά τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο. Εξάλ­λου δεν υπήρ­χε καμία εκ­κλη­σία σε εκεί­νο το χωριό.

Ρώ­τη­σα εάν ήθε­λαν να κά­νου­με κα­τή­χη­ση και συμ­φώ­νη­σαν. Έτσι πήγα την επο­μέ­νη ξανά… Τους έκανα κα­τή­χη­ση, μετά παί­ξα­με μπάλα και πε­ρά­σα­με αρ­κε­τό χρόνο μαζί. Σκέ­φτη­κα τότε ότι θα έπρε­πε να χτίσω μία εκ­κλη­σία εκεί. Δεν ήξερα όμως από πού να αρ­χί­σω… Αυτή την πνευ­μα­τι­κή πείνα των μι­κρών παι­διών δεν μπο­ρού­σα να την ξε­χά­σω! Μί­λη­σα με το Δε­σπό­τη στην Ου­γκά­ντα και του είπα όσα είχα δει και ζή­τη­σα την ευ­λο­γία του για να χτίσω μία εκ­κλη­σία αφιε­ρω­μέ­νη στον Άγιο Στυ­λια­νό, τον προ­στά­τη των παι­διών.

• Αντι­με­τω­πί­σα­τε δυ­σκο­λί­ες;

Κοι­τάξ­τε, δεν απο­γοη­τευό­μουν. Σκε­φτό­μουν ότι θα πε­τύ­χει, αν είναι θέ­λη­μα θεού. Πέ­ρα­σε ο πρώ­τος χρό­νος και δεν κα­τά­φε­ρα τί­πο­τε… Πέ­ρα­σε και δεύ­τε­ρος χωρίς καμία πρό­ο­δο και πάλι. Ποτέ όμως δεν μπο­ρού­σα να ξε­χά­σω αυτά τα παι­διά. Πραγ­μα­το­ποί­η­σα ένα δεύ­τε­ρο τα­ξί­δι στην Ου­γκά­ντα και πήγα να τα συ­να­ντή­σω. Βε­βαιώ­θη­κα ότι ήθε­λαν πολύ την εκ­κλη­σία. Βρήκα κά­ποιο Ου­γκα­ντέ­ζο ο οποί­ος είχε σπου­δά­σει θε­ο­λο­γία στην Κύπρο. Συμ­φω­νή­σα­με να τους κάνει κα­τη­χη­τι­κό δύο φορές το μήνα. Ξε­κι­νή­σα­με λοι­πόν από αυτό…

Κά­ποια στιγ­μή βρέ­θη­κε μία γυ­ναί­κα η οποία μας πα­ρα­χώ­ρη­σε ένα κτήμα για να κτί­σου­με την εκ­κλη­σία. Μας είπε ότι ήθελε να συμ­βά­λει στην προ­σπά­θεια, αρκεί να τη μνη­μο­νεύ­ου­με στις προ­σευ­χές μας. Ήταν θαύμα! Αφού συ­νέ­βη κι αυτό, ένιω­σα ότι τί­πο­τε δεν είναι ακα­τόρ­θω­το. Πήγα απο­φα­σι­σμέ­νος στα γρα­φεία της Μη­τρό­πο­λης στη Ρόδο για να ανα­κοι­νώ­σω στο Δε­σπό­τη, τον πνευ­μα­τι­κό μου πα­τέ­ρα, την επι­θυ­μία μου να χτίσω αυτή την εκ­κλη­σία, ζη­τώ­ντας την ευ­λο­γία του.

Η κα­τα­σκευή της εκ­κλη­σί­ας προ­χω­ρά­ει. Υπάρ­χει ακόμη δρό­μος, αλλά το θαύμα συ­νε­χί­ζε­ται. Ήταν θέ­λη­μα Θεού τε­λι­κά. Εγώ δεν είχα καμία δύ­να­μη. Οφεί­λω να πω ότι μας βο­ή­θη­σαν πάρα πολύ οι πι­στοί. Χωρίς αυ­τούς δεν θα γι­νό­ταν τί­πο­τε. Οι προ­σφο­ρές τους, όσα δί­νουν από το υστέ­ρη­μά τους, πιά­νουν τόπο!

• Ποιο είναι το όνει­ρό σας; Τι θα κά­νε­τε όταν ολο­κλη­ρω­θεί η εκ­κλη­σία;

Σκο­πός μου είναι κά­ποια στιγ­μή να κα­τέ­βω να βοη­θή­σω κι εγώ στο έργο που γί­νε­ται εκεί. Εδώ περ­νά­με πάρα πολύ ωραία. Νιώ­θου­με σαν στο σπίτι μας. Υπάρ­χει όμως μία πνευ­μα­τι­κή απο­στο­λή που μας πε­ρι­μέ­νει στην Ου­γκά­ντα. Είναι δεύ­τε­ρη πα­τρί­δα μας η Ελ­λά­δα. Μας υπο­δέ­χθη­καν και μας αγά­πη­σαν οι άν­θρω­ποι εδώ, κυ­ρί­ως ο σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της, κ. Κύ­ριλ­λος ο οποί­ος με εμπι­στεύ­θη­κε και μου έδωσε την ευ­και­ρία να ανα­λά­βω μία ολό­κλη­ρη ενο­ρία.

Η ζωή στην Αφρι­κή δεν είναι κα­θό­λου εύ­κο­λη από πάρα πολ­λές από­ψεις. Ένας ιε­ρέ­ας π.χ. δεν μπο­ρεί να ζήσει εύ­κο­λα την οι­κο­γέ­νειά του. Δεν θα ήταν εύ­κο­λο να πάρω τα παι­διά μου πίσω… Δεν ξέρω αν θα μπο­ρού­σαν να προ­σαρ­μο­στούν εκεί. Αν όμως έχεις πίστη και αγάπη μέσα σου, δεν θα σε αφή­σει ο Θεός αβο­ή­θη­το. Ο Θεός ξέρει τι θα γίνει στο μέλ­λον.

• Πι­στεύ­ε­τε ότι οι άν­θρω­ποι απο­μα­κρύ­νο­νται από την Εκ­κλη­σία;

Όταν ο άν­θρω­πος ζει μα­κριά από την εκ­κλη­σία, πει­νά­ει πνευ­μα­τι­κά. Δεν συ­να­ντώ αυτή την πνευ­μα­τι­κή πείνα μόνο στην Αφρι­κή αλλά κι εδώ. Το βλέπω συχνά. Σή­με­ρα όσο ποτέ άλ­λο­τε, οφεί­λου­με οι ιε­ρείς να απο­τε­λού­με πα­ρά­δειγ­μα. Θα πρέ­πει να προ­σεγ­γί­ζου­με τον κόσμο, να νοια­ζό­μα­στε το συ­νάν­θρω­πο, να συ­νο­μι­λού­με. Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που δεν έχουν καμία επαφή με την Εκ­κλη­σία. Μη νο­μί­ζε­τε ότι όλοι γνω­ρί­ζουν τι ση­μαί­νει Εκ­κλη­σία… Είναι ευ­θύ­νη των ιε­ρέ­ων να έρ­θουν κοντά όλοι όσοι έχουν απο­μα­κρυν­θεί. Πώς θα το πε­τύ­χου­με αυτό; Η αγάπη είναι η απά­ντη­ση. Αν δεν έχου­με αγάπη, δεν κά­νου­με τί­πο­τε. Με την αγάπη μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με τα πάντα.

Ένα πράγ­μα θα σας πω… Η κρίση δεν υπάρ­χει μόνο στην Ελ­λά­δα. Υπάρ­χει πα­ντού και στην Αφρι­κή. Πάντα λέω ότι δεν έχου­με μόνο οι­κο­νο­μι­κή, αλλά κυ­ρί­ως πνευ­μα­τι­κή κρίση. Ο άν­θρω­πος εστιά­ζει πάντα στα κα­θη­με­ρι­νά πράγ­μα­τα και έχει απο­μα­κρυν­θεί από την εκ­κλη­σία. Σκε­φτό­μα­στε πάντα τις δου­λειές και τα λεφτά και ξε­χνά­με την πνευ­μα­τι­κό­τη­τα…

• Με ποιο μή­νυ­μα θέ­λε­τε να κλεί­σου­με;

Πρέ­πει να σκε­φτό­μα­στε πνευ­μα­τι­κά, να συ­νο­μι­λού­με με το θεό. Έχου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­κοι­νω­νή­σου­με, όχι μόνο μέσα στην εκ­κλη­σία αλλά και στο σπίτι, όπου και αν βρι­σκό­μα­στε.

Αυτό που θέλω επί­σης να πω, είναι ότι πρέ­πει να φέρ­νου­με τα παι­διά κοντά στο Θεό. Αν δεν το κά­νου­με όσο είναι μικρά, τότε πολύ δύ­σκο­λα θα το πε­τύ­χου­με όταν ενη­λι­κιω­θούν. Και αν απο­μα­κρυν­θούν τα παι­διά, πώς θα συ­νε­χί­σει η Εκ­κλη­σία μας;