ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

«Δεν έχουμε μόνο οικονομική αλλά κυρίως, πνευματική κρίση»

news room 6 λεπτά ανάγνωση
πατηρ π. κικουλουε

Συνέ­ντευξη

στον Δημ. Γκαρ­τζώνη

Γεν­νή­θηκε και μεγά­λωσε στην Ουγκά­ντα σε οικο­γέ­νεια ορθο­δό­ξων Αφρι­κα­νών. Από μικρός ήθελε να γίνει ιερέας και εκπλή­ρωσε το όνειρό του αυτό. Σήμερα λει­τουρ­γεί ως εφη­μέ­ριος στον ενο­ριακό ναό της Σορωνής στη Ρόδο. Ο Πατήρ Παύλος Κικου­λουέ δηλώνει πώς «ό,τι είναι θέλημα Θεού, θα γίνει!».

Σε συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική» μιλά μεταξύ άλλων για την «πνευ­μα­τική πείνα» που διέ­κρινε σε μικρά παιδιά στο χωριό Namayumba στην Ουγκά­ντα, γεγονός που του έδωσε το έναυσμα να χτίσει εκεί μία εκκλη­σία αφιε­ρω­μένη στον Άγιο Στυ­λιανό.

• Πάτερ πώς έτυχε να εγκα­τα­στα­θείτε στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα ήλθα το 2008. Με έστειλε τότε στη Ρόδο ο Μητρο­πο­λί­της της Ουγκά­ντα κ. Ιωνάς για να εξα­σκηθώ και να επι­στρέψω για να βοηθήσω στο έργο του. Όταν έφθασα στη Ρόδο, εγκα­τα­στά­θηκα στην Ιερά Μονή Θάρρι για ένα χρόνο. Στη συνέ­χεια φοίτησα στην Ριζά­ρειο Εκκλη­σια­στική Σχολή στην Αθήνα, όπου έμαθα την ελλη­νική γλώσσα και απέ­κτησα βασικές θεο­λο­γι­κές και ποι­μα­ντι­κές γνώσεις. Επέ­στρεψα στη Ρόδο και μετά από κάποιο διά­στημα γύρισα στην Ουγκά­ντα. Όμως ο Μητρο­πο­λί­της κ. Ιωνάς με έστειλε πίσω στη Ρόδο με μία επι­στολή προς το Σεβα­σμιό­τατο Μητρο­πο­λίτη κ. Κύριλλο με την οποία πρό­τεινε να με χει­ρο­το­νή­σει ιερέα.

Θήτευσα για αρκετό καιρό δίπλα στον πνευ­μα­τικό μου, τον πατέρα Σπυ­ρί­δωνα, ενι­σχύ­ο­ντας τις γνώσεις μου. Αρχικά χει­ρο­το­νή­θηκα διά­κο­νος και κατόπιν ιερέας. Με απόφαση του Μητρο­πο­λίτη μας, τοπο­θε­τή­θηκα ως εφη­μέ­ριος στον ενο­ριακό ναό Απο­στό­λου Θωμά της Μονο­λί­θου.

• Θυμάστε πώς ήταν όταν πρω­το­α­να­λά­βατε τον ενο­ριακό ναό της Μονο­λί­θου;

Πέρασα πολύ ωραία σε αυτό το χωριό, το οποίο αισθα­νό­μουν σαν δικό μου. Οι κάτοι­κοι είναι ζεστοί και φιλό­ξε­νοι και μας υπο­δέ­χθη­καν εγκάρ­δια. Δεν σας κρύβω ότι το άγχος μου ήταν μεγάλο μόλις κλήθηκα να αναλάβω την ενορία. Όμως με τη βοήθεια του Θεού, όλα πήγαν καλά. Σε αυτά τα πρώτα μου βήματα με βοή­θη­σαν πάρα πολύ ο καλός μου φίλος Ναθα­ναήλ και ο αδελφός του, ο πατέρας των οποίων ήταν ιερέας, οπότε είχαν κάποιες γνώσεις. Σήμερα βρί­σκο­μαι στον Ιερό Ενο­ριακό Ναό του Απο­στό­λου και Ευαγ­γε­λι­στού Λουκά Σορωνής. Δόξα τω θεώ κι εδώ υπάρχει μία αρμο­νική συνύ­παρξη με τους ενο­ρί­τες.

• Πώς όμως ένα παιδί που μεγα­λώ­νει στην Αφρική ασπά­ζε­ται την Ορθο­δο­ξία;

Στην Αφρική μεγά­λωσα σε ορθό­δοξη οικο­γέ­νεια.

Από πολύ μικρός ήμουν παπα­δο­παίδι, όπως λέμε. Έζησα κοντά στον τότε Μητρο­πο­λίτη της Ουγκά­ντα κ. Θεόδωρο και έμαθα πολλά δίπλα του. Ήταν πάντα όνειρό μου να γίνω ιερέας.

• Στην Ουγκά­ντα και γενι­κό­τερα στην Αφρική επι­τε­λεί­ται ένα σπου­δαίο ιερα­πο­στο­λικό έργο. Γνωρίζω ότι κι εσείς κάνετε τη δική σας προ­σπά­θεια. Μιλήστε μας γι’ αυτό.

Δεν είναι εύκολη υπόθεση η ιερα­πο­στολή στην Ουγκά­ντα. Το λέω εκ πείρας. Όταν πριν κάποια χρόνια, πήγα για δια­κο­πές με την οικο­γέ­νειά μου, θέλησα να βρω ένα παλιό φίλο. Πήγα στο χωριό, όπου θυμό­μουν ότι έμενε. Δεν τον βρήκα εκεί, βρήκα όμως πάρα πολλά παιδιά στα μάτια των οποίων διέ­κρινα την πνευ­μα­τική πείνα. Δεν χρειά­ζε­ται να ανα­φερθώ στη βιο­λο­γική πείνα και στις δύσκο­λες συν­θή­κες ζωής…

Αυτά τα παιδιά λοιπόν δεν ανήκαν σε κανένα δόγμα, σε καμία θρη­σκεία. Εκεί δεν έβρι­σκες ούτε μου­σουλ­μά­νους ούτε καθο­λι­κούς. Μίλησα με τα παιδιά και δια­πί­στωσα ότι γνώ­ρι­ζαν κάποια πράγ­ματα για το θεό, αλλά τίποτε περισ­σό­τερο. Εξάλλου δεν υπήρχε καμία εκκλη­σία σε εκείνο το χωριό.

Ρώτησα εάν ήθελαν να κάνουμε κατή­χηση και συμ­φώ­νη­σαν. Έτσι πήγα την επομένη ξανά… Τους έκανα κατή­χηση, μετά παίξαμε μπάλα και περά­σαμε αρκετό χρόνο μαζί. Σκέ­φτηκα τότε ότι θα έπρεπε να χτίσω μία εκκλη­σία εκεί. Δεν ήξερα όμως από πού να αρχίσω… Αυτή την πνευ­μα­τική πείνα των μικρών παιδιών δεν μπο­ρούσα να την ξεχάσω! Μίλησα με το Δεσπότη στην Ουγκά­ντα και του είπα όσα είχα δει και ζήτησα την ευλογία του για να χτίσω μία εκκλη­σία αφιε­ρω­μένη στον Άγιο Στυ­λιανό, τον προ­στάτη των παιδιών.

• Αντι­με­τω­πί­σατε δυσκο­λίες;

Κοι­τάξτε, δεν απο­γοη­τευό­μουν. Σκε­φτό­μουν ότι θα πετύχει, αν είναι θέλημα θεού. Πέρασε ο πρώτος χρόνος και δεν κατά­φερα τίποτε… Πέρασε και δεύ­τε­ρος χωρίς καμία πρόοδο και πάλι. Ποτέ όμως δεν μπο­ρούσα να ξεχάσω αυτά τα παιδιά. Πραγ­μα­το­ποί­ησα ένα δεύτερο ταξίδι στην Ουγκά­ντα και πήγα να τα συνα­ντήσω. Βεβαιώ­θηκα ότι ήθελαν πολύ την εκκλη­σία. Βρήκα κάποιο Ουγκα­ντέζο ο οποίος είχε σπου­δά­σει θεο­λο­γία στην Κύπρο. Συμ­φω­νή­σαμε να τους κάνει κατη­χη­τικό δύο φορές το μήνα. Ξεκι­νή­σαμε λοιπόν από αυτό…

Κάποια στιγμή βρέθηκε μία γυναίκα η οποία μας παρα­χώ­ρησε ένα κτήμα για να κτί­σουμε την εκκλη­σία. Μας είπε ότι ήθελε να συμ­βά­λει στην προ­σπά­θεια, αρκεί να τη μνη­μο­νεύ­ουμε στις προ­σευ­χές μας. Ήταν θαύμα! Αφού συνέβη κι αυτό, ένιωσα ότι τίποτε δεν είναι ακα­τόρ­θωτο. Πήγα απο­φα­σι­σμέ­νος στα γραφεία της Μητρό­πο­λης στη Ρόδο για να ανα­κοι­νώσω στο Δεσπότη, τον πνευ­μα­τικό μου πατέρα, την επι­θυ­μία μου να χτίσω αυτή την εκκλη­σία, ζητώ­ντας την ευλογία του.

Η κατα­σκευή της εκκλη­σίας προ­χω­ράει. Υπάρχει ακόμη δρόμος, αλλά το θαύμα συνε­χί­ζε­ται. Ήταν θέλημα Θεού τελικά. Εγώ δεν είχα καμία δύναμη. Οφείλω να πω ότι μας βοή­θη­σαν πάρα πολύ οι πιστοί. Χωρίς αυτούς δεν θα γινόταν τίποτε. Οι προ­σφο­ρές τους, όσα δίνουν από το υστέ­ρημά τους, πιάνουν τόπο!

• Ποιο είναι το όνειρό σας; Τι θα κάνετε όταν ολο­κλη­ρω­θεί η εκκλη­σία;

Σκοπός μου είναι κάποια στιγμή να κατέβω να βοηθήσω κι εγώ στο έργο που γίνεται εκεί. Εδώ περνάμε πάρα πολύ ωραία. Νιώ­θουμε σαν στο σπίτι μας. Υπάρχει όμως μία πνευ­μα­τική απο­στολή που μας περι­μέ­νει στην Ουγκά­ντα. Είναι δεύτερη πατρίδα μας η Ελλάδα. Μας υπο­δέ­χθη­καν και μας αγά­πη­σαν οι άνθρω­ποι εδώ, κυρίως ο σεβα­σμιώ­τα­τος Μητρο­πο­λί­της, κ. Κύριλ­λος ο οποίος με εμπι­στεύ­θηκε και μου έδωσε την ευκαι­ρία να αναλάβω μία ολό­κληρη ενορία.

Η ζωή στην Αφρική δεν είναι καθόλου εύκολη από πάρα πολλές απόψεις. Ένας ιερέας π.χ. δεν μπορεί να ζήσει εύκολα την οικο­γέ­νειά του. Δεν θα ήταν εύκολο να πάρω τα παιδιά μου πίσω… Δεν ξέρω αν θα μπο­ρού­σαν να προ­σαρ­μο­στούν εκεί. Αν όμως έχεις πίστη και αγάπη μέσα σου, δεν θα σε αφήσει ο Θεός αβο­ή­θητο. Ο Θεός ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον.

• Πιστεύ­ετε ότι οι άνθρω­ποι απο­μα­κρύ­νο­νται από την Εκκλη­σία;

Όταν ο άνθρω­πος ζει μακριά από την εκκλη­σία, πεινάει πνευ­μα­τικά. Δεν συναντώ αυτή την πνευ­μα­τική πείνα μόνο στην Αφρική αλλά κι εδώ. Το βλέπω συχνά. Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, οφεί­λουμε οι ιερείς να απο­τε­λούμε παρά­δειγμα. Θα πρέπει να προ­σεγ­γί­ζουμε τον κόσμο, να νοια­ζό­μα­στε το συνάν­θρωπο, να συνο­μι­λούμε. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι που δεν έχουν καμία επαφή με την Εκκλη­σία. Μη νομί­ζετε ότι όλοι γνω­ρί­ζουν τι σημαί­νει Εκκλη­σία… Είναι ευθύνη των ιερέων να έρθουν κοντά όλοι όσοι έχουν απο­μα­κρυν­θεί. Πώς θα το πετύ­χουμε αυτό; Η αγάπη είναι η απά­ντηση. Αν δεν έχουμε αγάπη, δεν κάνουμε τίποτε. Με την αγάπη μπο­ρούμε να πετύ­χουμε τα πάντα.

Ένα πράγμα θα σας πω… Η κρίση δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα. Υπάρχει παντού και στην Αφρική. Πάντα λέω ότι δεν έχουμε μόνο οικο­νο­μική, αλλά κυρίως πνευ­μα­τική κρίση. Ο άνθρω­πος εστιά­ζει πάντα στα καθη­με­ρινά πράγ­ματα και έχει απο­μα­κρυν­θεί από την εκκλη­σία. Σκε­φτό­μα­στε πάντα τις δου­λειές και τα λεφτά και ξεχνάμε την πνευ­μα­τι­κό­τητα…

• Με ποιο μήνυμα θέλετε να κλεί­σουμε;

Πρέπει να σκε­φτό­μα­στε πνευ­μα­τικά, να συνο­μι­λούμε με το θεό. Έχουμε τη δυνα­τό­τητα να επι­κοι­νω­νή­σουμε, όχι μόνο μέσα στην εκκλη­σία αλλά και στο σπίτι, όπου και αν βρι­σκό­μα­στε.

Αυτό που θέλω επίσης να πω, είναι ότι πρέπει να φέρ­νουμε τα παιδιά κοντά στο Θεό. Αν δεν το κάνουμε όσο είναι μικρά, τότε πολύ δύσκολα θα το πετύ­χουμε όταν ενη­λι­κιω­θούν. Και αν απο­μα­κρυν­θούν τα παιδιά, πώς θα συνε­χί­σει η Εκκλη­σία μας;

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.