Α-τυπος και υπογραμμός: Η… ανισότητα της ποσόστωσης

Πολλά ακού­στη­καν για τον «Κλει­σθέ­νη». Ανοι­ξαν πολλά ζη­τή­μα­τα, εκτός από το ανα­χρο­νι­στι­κό μέτρο της πο­σό­στω­σης υπέρ (;) των γυ­ναι­κών.

Θα πε­ρί­με­νε κα­νείς, πως αφού τέ­θη­κε θέμα εκ­συγ­χρο­νι­σμού του νόμου, θα βρι­σκό­ταν του­λά­χι­στον ένας ή μία, να θέσει το θέμα της πο­σό­στω­σης. Αντ’ αυτού, απαι­τεί­ται ο συν­δυα­σμός να απαρ­τί­ζε­ται από γυ­ναί­κες σε πο­σο­στό του­λά­χι­στον 40%, αντί του 30% που ισχύ­ει σή­με­ρα, θε­ω­ρώ­ντας λαν­θα­σμέ­να ότι με τον τρόπο αυτό, εν­θαρ­ρύ­νε­ται η συμ­με­το­χή τους στα ψη­φο­δέλ­τια.

Παρά το γε­γο­νός ότι για το θέμα της πο­σό­στω­σης σε βου­λευ­τι­κές και αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές, ακόμα και πολ­λές γυ­ναι­κεί­ες ορ­γα­νώ­σεις το­πο­θε­τού­νται θε­τι­κά και επι­χαί­ρουν, είναι ένα βαθιά ανα­χρο­νι­στι­κό μέτρο καθώς εκ προ­οι­μί­ου θέτει την γυ­ναί­κα σε υπο­δε­έ­στε­ρη θέση ένα­ντι του αν­δρός. Αλ­λιώς, γιατί να χρειά­ζε­ται η θέ­σπι­ση της πο­σό­στω­σης;

Η πο­σό­στω­ση, εν­δε­χο­μέ­νως να ήταν χρή­σι­μη μέχρι και την δε­κα­ε­τία του 1970, τότε που ελά­χι­στες γυ­ναί­κες κα­τεί­χαν αξιώ­μα­τα. Στην πλειο­νό­τη­τά τους τότε ασχο­λού­νταν με τα οι­κια­κά και χρεια­ζό­ταν ένα κί­νη­τρο, μία ώθηση, μια πα­ρό­τρυν­ση για να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή.

Από τότε μέχρι σή­με­ρα, κύ­λη­σε πολύ νερό στο αυ­λά­κι. Οι γυ­ναί­κες ερ­γά­ζο­νται όσο και οι άντρες (πολ­λές φορές πε­ρισ­σό­τε­ρο και συ­νή­θως όχι από επι­λο­γή) και το γε­γο­νός ότι στην οι­κο­γέ­νεια ερ­γά­ζο­νται πλέον και οι δυο γο­νείς, έχει ανα­τρέ­ψει πα­λιές κα­τε­στη­μέ­νες λο­γι­κές.

Είναι ρα­τσι­στι­κή αντι­με­τώ­πι­ση να θε­ω­ρεί­ται ένας πο­λί­της, λι­γό­τε­ρο ικα­νός από έναν άλλον, όχι στο δι­καί­ω­μα του εκλέ­γειν αλλά του εκλέ­γε­σθαι.

Κόμ­μα­τα και πα­ρα­τά­ξεις επι­δί­δο­νται σε αγώνα για να κα­λύ­ψουν τα κενά της πο­σό­στω­σης και πολ­λές φορές επι­στρα­τεύ­ουν γυ­ναί­κες μόνο και μόνο για να κα­λύ­ψουν θέ­σεις, γυ­ναί­κες που υπό άλλες συν­θή­κες, ούτε θα σκέ­φτο­νταν να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή. Βε­βαί­ως έχει πα­ρα­τη­ρη­θεί και το φαι­νό­με­νο γυ­ναι­κών που έκα­ναν κα­ριέ­ρα στην πο­λι­τι­κή, μόνο επει­δή είναι γυ­ναί­κες… Αυτές είναι στρε­βλώ­σεις που απορ­ρέ­ουν από την πο­σό­στω­ση.

Οι γυ­ναί­κες που έχουν τα προ­σό­ντα και τα εχέγ­γυα, οι γυ­ναί­κες που θέ­λουν από επι­λο­γή να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή, δεν χρειά­ζο­νται καμία πο­σό­στω­ση και δεν θα έμπαι­ναν ποτέ σε ένα ψη­φο­δέλ­τιο για να… μπα­λώ­σουν τρύ­πες!

Κι αυτές οι γυ­ναί­κες αδι­κού­νται κα­τά­φω­ρα από το μέτρο του 30% και του 40%, των προ­σθα­φαι­ρέ­σε­ων και της υπο­χρε­ω­τι­κής επι­στρά­τευ­σης –συ­νή­θως στο παρά πέντε- για να πλαι­σιώ­σουν ως γλά­στρες τους άν­δρες συ­νυ­πο­ψή­φιούς τους.

Αφού άνοι­ξε η συ­ζή­τη­ση για την απλή ανα­λο­γι­κή γιατί όχι και για την κα­τάρ­γη­ση της πο­σό­στω­σης;