ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Δύο Ελληνες της διασποράς στην Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ

news room 4 λεπτά ανάγνωση
344

Δύο δια­κε­κρι­μέ­νοι Έλληνες επι­στή­μο­νες της δια­σπο­ράς, ο καθη­γη­τής της Επι­στή­μης των Υπο­λο­γι­στών του Πανε­πι­στη­μίου Κολού­μπια της Νέας Υόρκης Μιχάλης Γιαν­να­κά­κης και η καθη­γή­τρια Αστρο­φυ­σι­κής του Πανε­πι­στη­μίου Νορθ­γου­έ­στερν του Ιλινόις Βίκυ Καλο­γεράεξε­λέ­γη­σαν νέα μέλη της Εθνικής Ακα­δη­μίας Επι­στη­μών των ΗΠΑ, σε ανα­γνώ­ριση του σημα­ντι­κού επι­στη­μο­νι­κού έργου τους.

Η αμε­ρι­κα­νική Ακα­δη­μία εξέλεξε, επίσης, άλλους δύο Έλληνες ως ξένους εταί­ρους της. Πρό­κει­ται για τον Πανα­γιώτη Καρκάνα, διευ­θυ­ντή του Εργα­στη­ρίου Αρχαιο­λο­γι­κών Επι­στη­μών της Αμε­ρι­κα­νι­κής Σχολής Κλασ­σι­κών Σπουδών στην Αθήνα, και τον Ανα­στά­σιο Ξεπα­πα­δέα, καθη­γητή της οικο­νο­μι­κής θεωρίας και πολι­τι­κής του Οικο­νο­μι­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών.

Η Εθνική Ακα­δη­μία Επι­στη­μών των ΗΠΑ ιδρύ­θηκε από τον Αβραάμ Λίνκολν το 1863 και, μαζί με την Εθνική Ακα­δη­μία Μηχα­νι­κής και την Εθνική Ακα­δη­μία Ιατρι­κής, συμ­βου­λεύει την αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση και άλλους οργα­νι­σμούς των ΗΠΑ πάνω σε επι­στη­μο­νικά, τεχνο­λο­γικά και ιατρικά θέματα.

Ο Μ. Γιαν­να­κά­κης είναι από­φοι­τος της Βαρ­βα­κείου Σχολής Αθηνών, της Σχολής Ηλε­κτρο­λό­γων Μηχα­νι­κών του ΕΜΠ (1975) και του Πανε­πι­στη­μίου Πρίν­στον από όπου πήρε το διδα­κτο­ρικό του (1979). Εργά­σθηκε στα εργα­στή­ρια ερευνών Bell Labs μεταξύ 1978-2001, υπήρξε καθη­γη­τής στο Πανε­πι­στή­μιο Στάν­φορντ (2002-03) και από το 2004 διδά­σκει στο Τμήμα Επι­στή­μης των Υπο­λο­γι­στών του Κολού­μπια. Η έρευνά του εστιά­ζε­ται στη σχε­δί­αση και ανάλυση αλγο­ρίθ­μων, στη θεωρία της πολυ­πλο­κό­τη­τας, στη θεωρία των παι­γνίων, στις βάσεις δεδο­μέ­νων κ.α. Είναι επίσης μέλος της Εθνικής Ακα­δη­μίας Μηχα­νι­κής των ΗΠΑ από το 2011 και της Academia Europaea από το 2013, καθώς και κάτοχος του Βρα­βείου Knuth (2005).

 Η Β.Καλο­γερά είναι από­φοι­τος του Τμή­μα­τος Φυσικής του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης (1992) και του Πανε­πι­στη­μίου του Ιλινόις από όπου πήρε το διδα­κτο­ρικό της στην αστρο­νο­μία (1997). Έπειτα από μετα­δι­δα­κτο­ρική έρευνα στο Κέντρο Αστρο­φυ­σι­κής Χάρβαρντ-Σμιθσόνιαν, διδά­σκει από το 2001 στο Τμήμα Φυσικής και Αστρο­νο­μίας του Πανε­πι­στη­μίου Northwestern. Είναι η επι­κε­φα­λής αστρο­φυ­σι­κός στην επι­στη­μο­νική κοι­νο­πρα­ξία LIGO που ανα­κά­λυψε τα βαρυ­τικά κύματα, στα οποία και συνε­χί­ζει να εστιά­ζει την έρευνά της, σε συν­δυα­σμό με το σχη­μα­τι­σμό ζευγών μαύρων οπών στο διά­στημα.

Η Β.Καλο­γερά δήλωσε στο Αθη­ναϊκό και Μακε­δο­νικό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων σχετικά με τη βρά­βευσή της: «Νιώθω βαθιά τιμή, καθώς αυτή είναι μια διά­κριση πέρα από κάθε προσ­δο­κία. Χρειά­στηκα πραγ­μα­τικά κάποιο χρόνο για να συνει­δη­το­ποι­ήσω την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Δέχθηκα το πρώτο τηλε­φώ­νημα για την εκλογή μου στην Ακα­δη­μία, ενώ ήμουν στο Πανε­πι­στή­μιο Πρίν­στον για συσκέ­ψεις με συνα­δέλ­φους, περίπου μια ώρα προτού δώσω μια ομιλία. Ήταν μια μέρα…πανικού. Τόσα χρόνια δου­λειάς με τους φοι­τη­τές μου και τους μετα­δι­δα­κτο­ρι­κούς μου συνερ­γά­τες οδή­γη­σαν σε αυτό, που απο­τε­λεί μια ανα­γνώ­ριση για τη συλ­λο­γική μας δουλειά».

Σχετικά με τους μελ­λο­ντι­κούς στόχους της έρευνάς της, η κα Καλο­γερά ανέφερε: «Βρι­σκό­μα­στε στην αυγή της αστρο­νο­μίας βαρυ­τι­κών κυμάτων, μόλις στο ξεκί­νημα…Η εξε­ρεύ­νηση του σύμπα­ντος μέσα από αυτό το νέο παρά­θυρο θα αλλάξει τον τρόπο που κατα­νο­ούμε πώς πεθαί­νουν τα άστρα, πώς γεν­νιού­νται οι μαύρες τρύπες και τα άστρα νετρο­νίων σε ζεύγη και πώς τελειώ­νουν τις ζωές τους σε σπιράλ θανάτου. Αυτός είναι ο πρω­ταρ­χι­κός στόχος της έρευνας για τα επόμενα χρόνια, καθώς ανα­κα­λύ­πτουμε ολοένα περισ­σό­τε­ρες από τις συγκρού­σεις αυτών των συμπα­γών αντι­κει­μέ­νων».

Πρό­σθεσε ότι «παράλ­ληλα, την επόμενη δεκα­ε­τία η αστρο­νο­μία θα γνω­ρί­σει την επα­νά­σταση των μεγάλων δεδο­μέ­νων μέσω μιας μεγάλης κλί­μα­κας παρα­τη­ρή­σεων του ουρανού, παρά­γο­ντας την πιο μεγάλη και πλήρη “ταινία” του σύμπα­ντος και ανα­κα­λύ­πτο­ντας έτσι το δυνα­μικό σύμπαν, αστρο­νο­μι­κές πηγές, οι οποίες αλλά­ζουν σε φωτει­νό­τητα μέσα στο χρόνο, άστρα που συγ­χω­νεύ­ο­νται ή εκρή­γνυ­νται. Αυτό το πεδίο της δια­χρο­νι­κής αστρο­νο­μίας υπό­σχε­ται απρό­σμε­νες ανα­κα­λύ­ψεις. Τα επόμενα χρόνια θα επι­διώξω να κάνω θεω­ρη­τι­κές μελέτες που θα προ­βλέ­πουν τι μπορεί να ανα­κα­λύ­ψουν αυτές οι αστρο­νο­μι­κές παρα­τη­ρή­σεις, έτσι ώστε όταν υπάρ­ξουν οι παρα­τη­ρή­σεις, να είμαστε σε θέση να τις ερμη­νεύ­σουμε και να κατα­νο­ή­σουμε πώς ζουν και πεθαί­νουν τα άστρα».

   Οι άλλοι Έλληνες της Ακα­δη­μίας των ΗΠΑ

Η Εθνική Ακα­δη­μία Επι­στη­μών των ΗΠΑ περι­λαμ­βά­νει και άλλους Έλληνες της δια­σπο­ράς, καθώς και Ελληνο-αμερικανούς στις τάξεις της. Είναι οι εξής (σε παρέν­θεση το έτος εκλογής τους στην Ακα­δη­μία):

· Γιώργος Παπα­νι­κο­λάου (2000) – καθη­γη­τής Μαθη­μα­τι­κών Πανε­πι­στη­μίου Στάν­φορντ της Καλι­φόρ­νια

· Χρήστος Παπα­δη­μη­τρίου (2009) – καθη­γη­τής Επι­στή­μης των Υπο­λο­γι­στών του Πανε­πι­στη­μίου Κολού­μπια της Νέας Υόρκης

· Ανδρέας Ακριβός (1991) – ομό­τι­μος καθη­γη­τής μηχα­νι­κής (ρευ­στο­δυ­να­μι­κής) του City College της Νέας Υόρκης

· Κώστας Δαφέρ­μος (2016) – καθη­γη­τής εφαρ­μο­σμέ­νων μαθη­μα­τι­κών του Πανε­πι­στη­μίου Μπράουν του Ρόουντ ‘Αϊλαντ

· Τομ Μανιά­της (1985) – καθη­γη­τής μορια­κής και κυτ­τα­ρι­κής βιο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Κολού­μπια της Νέας Υόρκης

· Δώρα Αγγε­λάκη (2014) – καθη­γή­τρια του Τμή­μα­τος Νευ­ρο­ε­πι­στή­μης του Κολ­λε­γίου Ιατρι­κής Baylor του Χιού­στον του Τέξας

· Νίκος Λογο­θέ­της (2009) – διευ­θυ­ντής του γερ­μα­νι­κού Ινστι­τού­του Βιο­λο­γι­κής Κυβερ­νη­τι­κής Μαξ Πλανκ στο Τίμπιν­γκεν.

· Τζον Τζο­α­νό­που­λος (2009) – καθη­γη­τής φυσικής του Πανε­πι­στη­μίου ΜΙΤ

· Πολ Αλι­βι­ζά­τος (2004) – καθη­γη­τής χημείας, νανο­ε­πι­στή­μης και νανο­τε­χνο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ.

· Τζορτζ Γιαν­κό­που­λος (2004) – επι­κε­φα­λής βιοϊ­α­τρι­κός επι­στή­μων της φαρ­μα­κευ­τι­κής εται­ρείας Regeneron Pharmaceuticals.

· Πίν­δα­ρος Ρόι Βάγ­γε­λος – πρό­ε­δρος της εται­ρείας Regeneron.

Μέλος της Αμε­ρι­κα­νι­κής Ακα­δη­μίας από το 1982 έως το θάνατό του το 2017 ήταν και ο Έλληνας βιο­λό­γος Φώτης Καφάτος, ο πρώτος πρό­ε­δρος του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου Έρευνας (ERC).

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.