Ο Θανάσης Σύρμας, έχασε το πόδι του σε τροχαίο ατύχημα αλλά ποτέ την πίστη και την θέλησή του!

Κύριε Σύρμα, να ξεκι­νή­σουμε από το νέο κεφά­λαιο που ανοί­γε­ται στην αθλη­τική σας καριέρα, τους παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες του Τόκυο. Πώς προ­έ­κυψε αυτό;

Πήγα πριν από δύο χρόνια πήγα στον παι­δί­α­τρο Νίκο Χατζη­νι­κόλα, για να κου­ρά­ρει τον γιο μου που είχε μια ίωση, και όταν είδε το τεχνητό μέλος μου, είπε θα κάνω καλά εσένα και μετά τον γιο σου! Με έφερε σε επαφή με τον Σύλλογο Τριά­θλου «Απόλ­λω­νας», που είναι από τους καλύ­τε­ρους στην Ελλάδα και απο­τε­λεί­ται από Ροδίτες, κι άρχισα να προ­πο­νού­μαι μαζί τους. To δικό μου το μότο είναι «NGU» δηλαδή never give up, όπως και του «Απόλ­λωνα». Με την ψυχή και το πνεύμα μου, προ­σπαθώ να ξεπε­ράσω το σώμα μου. Επι­στρέ­φο­ντας τον περα­σμένο Οκτώ­βριο στην Ελλάδα από την Τουρκία που είχα μεταβεί με την εθνική ομάδα ποδο­σφαί­ρου ακρω­τη­ρια­σμέ­νων, επρό­κειτο να διε­ξα­χθεί το Ocean Lava και τότε ξεκί­νησα να προ­πο­νού­μαι με τον Γιάννη Μαστρο­σαβ­βάκη ο οποίος και σήμερα, στα 44 του, είναι ένας ανα­γνω­ρι­σμέ­νος παγκο­σμίως αθλητής. Δου­λέ­ψαμε μαζί, δεν είχα ποδή­λατο για να τρέξω, δεν είχα ούτε μέλος, κι έτσι έκανα κολύμ­βηση. Οι και­ρι­κές συν­θή­κες ήταν πολύ δύσκο­λες, παρ΄όλα αυτά έκανα πολύ καλό χρόνο και μετά τον αγώνα ο Γιάννης πήρε τηλέ­φωνο τον Νεκτά­ριο Γιαλ­λου­ράκη, που είναι στην Ομο­σπον­δία, είναι πατριώ­της μας και είναι από τους πιο δυνα­τούς στο επίπεδό του στην Ελλάδα, ίσως ο καλύ­τε­ρος, και μου είπε να μπω στο τρίαθλο, αλλά να βρω χορη­γούς. Σε αγώνες στην Ελλάδα θα πρέπει να πηγαίνω με δικά μου έξοδα, στο εξω­τε­ρικό τα καλύ­πτει η Ομο­σπον­δία. Στην προ­σπά­θειά μου αυτή έχω δύο βασι­κούς χορη­γούς, και είναι μεγάλη μου τιμή να φοράω το λογό­τυπό τους. Είναι το Semiramis city line hotel – ο Μάκης Ιντζάς μού χορή­γησε το ποδήλατο- και ο κεντρι­κός και μεγάλος χορηγός μου, η Groupama foinix Ασφα­λι­στική, που πρό­σφατα με ανέλαβε και με τιμά που με επέλεξε. Για φέτος, σταθμός για μένα είναι το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Τριά­θλου των ΑΜΕΑ τον Οκτώ­βριο και το Πανελ­λή­νιο Πρω­τά­θλημα Στίβου στις μεγάλες απο­στά­σεις. Σύμ­μα­χους και βοηθούς έχω από την αρχή του ατυ­χή­μα­τος τους προ­σθε­τι­κούς μου Δημήτρη και Κώστα Χρο­νό­πουλο και βεβαίως τον Μιχάλη Σεΐτη, που είναι εκείνος που με μύησε σε όλα αυτά. Για μένα απο­τε­λεί πρότυπο κι ας λέει εκείνος ότι εγώ αποτελώ πρότυπο για εκείνον. Είναι πάντα δίπλα μου. Ο Μιχάλης με πήγε στον προ­σθε­τικό του. Την ώρα βέβαια που ξεκινάς τα πρώτα σου βήματα με το προ­σθε­τικό μέλος, δεν σκέ­φτε­σαι τον αθλη­τι­σμό. Είσαι όπως ένα μωρό που προ­σπα­θεί να μάθει ξανά να περ­πα­τάει, από την αρχή. Κάνεις «στράτα-στρατούλα» κι αφού ξανα­στέ­κε­σαι στα πόδια σου, βάζεις τη ζωή σου σε μια τάξη σιγά σιγά.

Ο αθλη­τι­σμός πάντως δεν είναι κάτι και­νού­ριο για εσάς.

Ημουν για περίπου 27 χρόνια ποδο­σφαι­ρι­στής, έχω παίξει σε υψηλό επίπεδο. Ερχό­με­νος στη Ρόδο συνά­ντησα πολλούς παλιούς συνα­θλη­τές. Εδώ δια­τέ­λεσα γενικός αρχηγός στον Φοίβο, όπως και στον Ιάλυσο όταν ανέβηκε νεο­φώ­τι­στος στις εθνικές κατη­γο­ρίες, τότε είχα το ατύχημα. Μπορεί τίποτα να μην γίνεται τυχαία τελικά. Εχασα ένα πόδι αλλά κέρδισα αγάπη, κέρδισα φίλους, κέρδισα την πατρίδα μου τη Ρόδο. Δεν φεύγω από εδώ, δεν το αλλάζω το νησί. Εμαθα πολλά για τον ίδιο μου τον εαυτό, έμαθα ότι τα όριά μου δεν έχουν εξα­ντλη­θεί, όπως νόμιζα. Ο Θεός μάς έχει δώσει τερά­στιες δυνά­μεις.

Συμ­βαί­νει, λοιπόν, το ατύχημα, καλεί­στε να πάρετε μια απόφαση κι εντέλει συναι­νείτε να σας κόψουν το πόδι…

Δεν υπήρχαν πολλές επι­λο­γές. Ηταν δύσκολη απόφαση. Οι γιατροί Αντερ­σεν, Νομι­κά­ριος και Μαύρος είχαν κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά, δυστυ­χώς όμως κόλλησα μικρό­βιο και με «βάρεσε» στο μόσχευμα. Περι­μέ­ναμε στωικά να δούμε πώς θα αντα­πο­κρι­θεί ο οργα­νι­σμός, που ήδη είχε κάνει πάρα πολλά για να με κρα­τή­σει στη ζωή. Το έβλεπα ότι δεν πήγαινε καλά και κάποια στιγμή έπρεπε να πάρω μία απόφαση. Ημί­με­τρα στη ζωή μου δεν είχα ποτέ. Μια ολό­κληρη νύχτα έμεινα ξύπνιος, η γυναίκα μου κοι­μό­ταν δίπλα μου στον θάλαμο. Επαιξα με τις σκέψεις μου ρώτησα τον γιατρό την επόμενη ημέρα, τι προ­ο­πτι­κές είχα. Ειχα μπροστά μου του­λά­χι­στον δύο χρόνια ταλαι­πω­ρίας χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα κρα­τούσα το πόδι μου. Οι τρεις γιοι μου με είχαν πρότυπο, ο κόσμος γύρω μου με έβλεπε κι έπαιρνε δύναμη. Δεν θα μπο­ρούσα ποτέ να φορτώσω στα παιδιά μου το πρό­βλημα και ξαφνικά να πρέπει να με κου­βα­λή­σουν στην πλάτη τους. Δεν θα μπο­ρούσα εγώ να σέρ­νο­μαι, δεν το δεχό­μουν για τον εαυτό μου. Είπα θα το κόψω, θα βάλω ένα πρό­σθετο μέλος και θα προ­σπα­θήσω να κάνω τις δρα­στη­ριό­τη­τες που έκανα πριν. Επρεπε να είμαι δυνατός για τα παιδιά μου, μέχρι του­λά­χι­στον να ανοί­ξουν τα φτερά τους…

Δίπλα σας ποιοι στά­θη­καν σε αυτή τη δοκι­μα­σία;

Η οικο­γέ­νειά μου. Κάποιοι άνθρω­ποι που περί­μενα να έρθουν δεν ήρθαν ποτέ και κάποιοι άλλοι που δεν περί­μενα να έρθουν, ήρθαν και στά­θη­καν δίπλα μου σε όλη τη διάρ­κεια της νοση­λείας μου.

Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που κάνατε βγαί­νο­ντας από το νοσο­κο­μείο;

Να πάω στο γήπεδο! Ξεκι­νούσε το πρω­τά­θλημα με τον Ιάλυσο του οποίου ήμουν γενικός αρχηγός και παίζαμε με την Κηφισιά. Είχε 2.000 με 3.000 κόσμο μέσα, και με απο­θέ­ω­σαν. Ο αγώνας ήταν νικη­φό­ρος, οι παίκτες με πήγαν στο κέντρο του γηπέδου κι έζησα πολύ συγκι­νη­τι­κές στιγμές…

Από το ατύχημα, τι σας έχει μείνει κ. Σύρμα; Το σκέ­φτε­στε καθόλου;

Ναι βέβαια, έρχεται πολλές φορές στη σκέψη μου… Προ­σπαθώ να το απο­φεύγω όμως αυτό. Αυτό που μου έχει μείνει είναι τα μάτια του πιτσι­ρικά που ήταν πάνω στη μηχανή με την οποία συγκρου­στή­καμε, που οδη­γούσε ο πατέρας του. Αυτός μπήκε στο αντί­θετο ρεύμα και κοκά­λωσε. Το βλέμμα του πιτσι­ρικά που ο πατέρας του είχε πάνω στο ντε­πό­ζιτο, δεν θα φύγει ποτέ από τη σκέψη μου. Θυμάμαι και τη γυναίκα του που ενώ ήμουν αιμό­φυρ­τος και το πόδι ήταν μισο­α­πο­κολ­λη­μένο, ήρθε από πάνω μου και έβριζε στα αγγλικά. Εγώ ειδο­ποί­ησα το ΕΚΑΒ, την οικο­γέ­νειά μου, τον γιατρό της ομάδας, έδωσα τις πρώτες βοή­θειες στον εαυτό μου… Θυμάμαι τη γυναίκα μου που ήταν σε κατά­σταση σοκ, θυμάμαι τον γιο μου που μέσα σε λίγα λεπτά από έφηβος έγινε άντρας βλέ­πο­ντας τον πατέρα του αιμό­φυρτο στο δρόμο, 500 μέτρα από το σπίτι. Την ψυχραι­μία και την μεθο­δι­κό­τητα που επέ­δειξα στο ατύχημα, μου την δίδαξε ο αθλη­τι­σμός. Το πρώτο πράγμα που σκέ­φτηκα όταν είδα το πόδι μου ήταν ότι δεν θα ξανα­παίξω μπάλα, τίποτα άλλο…

Η ενα­σχό­λησή σας με τον αθλη­τι­σμό, η νέα αρχή, τα ρεκόρ, είναι προ­σω­πικό στοί­χημα με τον εαυτό σας ή με τον τρόπο αυτό θέλετε να δείξετε και σε άλλους ανθρώ­πους ότι υπάρχει συνέ­χεια και μετά από ένα ατύχημα ή ενδε­χο­μέ­νως μια δυσκο­λία που μπορεί να αντι­με­τω­πί­σει κάποιος στη ζωή του;

Το ένα είναι αλλη­λέν­δετο με το άλλο. Όταν βγήκα εγώ από το νοσο­κο­μείο ήρθε ο Μιχάλης Σεΐτης να με εμψυ­χώ­σει, να με στη­ρί­ξει ψυχο­λο­γικά και προ­σπαθώ κι εγώ να ακο­λουθώ το παρά­δειγμά του. Πηγαίνω συχνά στο νοσο­κο­μείο και συμπα­ρα­στέ­κο­μαι στους ανθρώ­πους που πρό­κει­ται να ακρω­τη­ρια­στούν. Είναι σημα­ντικό οι άνθρω­ποι αυτοί να γνω­ρί­ζουν ότι όχι μόνο μπορούν να περ­πα­τή­σουν αλλά ότι υπάρχει και ποιο­τική ζωή μετά από αυτό. Όταν μου πρό­τει­ναν εμένα να παίξω μπάλα ξανά, νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα! Όταν πήγα στην προ­πό­νηση και είδα πρώτη φορά τους ακρω­τη­ρια­σμέ­νους να παίζουν μπάλα εντυ­πω­σιά­στηκα! Τα παιδιά αυτά κατα­θέ­τουν την ψυχή τους, γίνο­νται ακρο­βά­τες. Ολες οι κινή­σεις γίνο­νται με δύο πατε­ρί­τσες κι ένα πόδι. Και δεν ήταν όλοι από ατύχημα. Υπάρ­χουν συμπαί­κτες μου που είχαν καρκίνο κι έπρεπε να χάσουν το μηριαίο οστό, δεν έχουν ούτε γλουτό. Κι όμως, αυτά τα παιδιά ζουν την καθη­με­ρι­νό­τητά τους, αθλού­νται… Κι έτσι άνοιξα νέο κεφά­λαιο στον αθλη­τι­σμό. Προ­σπα­θούμε τώρα να οργα­νω­θούμε και στην Ελλάδα και να κάνουμε μια Ομο­σπον­δία ΑΜΕΑ, έχουμε δρόμο ακόμα. Είναι σημα­ντικό να φέρουμε κόσμο στον αθλη­τι­σμό που έχει προ­βλή­ματα είτε από καρκίνο, είτε από ατύχημα, είτε από σύν­δρομο down, είτε από ημι­πλη­γίες, τετρα­πλη­γίες… οτι­δή­ποτε.

Κάποιος όμως που αντι­με­τω­πί­ζει ανα­πη­ρία και ζει στην περιοχή μας, τι επι­λο­γές έχει; Εσείς για να ασχο­λη­θείτε με το παρα­τρί­α­θλο πρέπει να εγγρα­φείτε σε Σύλλογο των Αθηνών.

Αυτό είναι το λυπηρό. Ο Σύλ­λο­γος «Δωδε­κά­νη­σος», ήταν κάποτε ο μεγα­λύ­τε­ρος επαρ­χια­κός Σύλ­λο­γος ΑΜΕΑ σε συμ­με­τοχή αθλητών στα πρω­τα­θλή­ματα. Σήμερα, υπάρχει μόνο η ομάδα μπάσκετ. Οσο κι αν δεν το θέλω, ανα­γκά­ζο­μαι να αγω­νι­στώ με Σύλλογο των Αθηνών κι ό,τι επι­δό­σεις φέρω κι όποιες νίκες κατα­κτήσω, θα τις πιστω­θεί ένας Σύλ­λο­γος που δεν έχει προ­σπα­θή­σει για μένα. Εγώ, εδώ κάνω προ­πο­νή­σεις, εδώ είναι οι χορηγοί μου, εδώ είναι η ζωή μου.

Τι θα μπο­ρούσε να γίνει κύριε Σύρμα;

Το πιο εύκολο θα ήταν ο Σύλ­λο­γος «Δωδε­κά­νη­σος» να ανοίξει ξανά το κατα­στα­τικό του. Κι εμείς όλοι από την μεριά μας να μπο­ρέ­σουμε να εντα­χθούμε στο άθλημα που έχουμε επι­λέ­ξει.

Υπάρχει ενδια­φέ­ρον;

Ναι, υπάρχει από πολλά νησιά. Αν φτιά­ξουμε μια στέγη τέτοια θα φέρουμε ανθρώ­πους στον αθλη­τι­σμό που θα ξεφύ­γουν από τα προ­βλή­ματά τους, θα ξεφύ­γουν από την κατά­θλιψη, θα μάθουν να παίρ­νουν δύναμη. Θα μπο­ρέ­σουμε να βγά­λουμε παιδιά από το σκοτάδι, στο φως. Ξέρετε ότι άνθρω­πος που είναι σε αμα­ξί­διο πήγε στο νοσο­κο­μείο με έλλειψη βιτα­μί­νης D την οποία παίρ­νεις από τον ήλιο; Αυτό σημαί­νει ότι το παιδί αυτό είναι κλει­σμένο στο σπίτι του. Δεν μπορεί να συμ­βαί­νει αυτό στη Ρόδο. Πρέπει να βοη­θή­σουμε τους εαυτούς μας και τους ανθρώ­πους που μας έχουν ανάγκη, να δουν ότι δεν είναι μόνοι.

Σας έχουν προ­σεγ­γί­σει άνθρω­ποι για να σας πουν ότι αντλούν δύναμη από εσάς;

Ναι. Την τελευ­ταία φορά αυτό έγινε τα Χρι­στού­γεννα. Ενας κύριος, που διε­τέ­λεσε διευ­θυ­ντής σε ξενο­δο­χεία του νησιού, έχασε το πόδι του. Μου έστειλε μήνυμα κι έφυγα την ίδια ώρα από το μαγαζί μου –έχω ανοίξει πιτσα­ρία απέ­να­ντι από την κεντρική Στανή, που την δουλεύω μαζί με τον γιο μου- για να πάω να τον συνα­ντήσω. Όταν ήρθε να μου ανοίξει έπεσε, και περί­μενα περίπου ένα τέταρτο έξω από την πόρτα. Κατά­φερε να συρθεί, μου άνοιξε, και είδα έναν ψηλό και δυνατό άνθρωπο να τρέμει σαν το μυρ­μη­γκάκι. Τότε του είπα ότι όλα είναι στο μυαλό. Του έδειξα κάποιες ασκή­σεις, του έμαθα πώς να δια­χει­ρί­ζε­ται το τεχνητό του μέλος κι αυτός ο άνθρω­πος δεν ξανά­πεσε… Μου δίνει χαρά να είμαι χρή­σι­μος για κάποιον άνθρωπο.

Ποιος είναι ο προ­σω­πι­κός σας στόχος;

Να κατα­φέρω να βοηθήσω κόσμο που έχει ανάλογα θέματα με τα δικά μου για να μπο­ρέ­σει να δει, ότι η ζωή είναι ένα δώρο. Ο απώ­τε­ρος στόχος είναι να κάνουμε έναν Σύλλογο Αθλη­τικό εδώ στη Ρόδο και είμαι βέβαιος ότι θα βρεθούν άνθρω­ποι να τον στη­ρί­ξουν και οικο­νο­μικά. Κυρίως όμως θα βοη­θή­σει τα παιδιά της Δωδε­κα­νή­σου να αθλη­θούν και να δουν ότι είτε έτσι είτε αλλιώς, είμαστε όλοι ίσοι.

Αυτό ήταν και το σύνθημα της επί­δει­ξης μόδας της Σύλβιας Αντώ­να­ρου, που πήρατε μέρος ως μοντέλο.

Η Σύλβια είναι ένας φαντα­στι­κός άνθρω­πος, κι έχει ξεκι­νή­σει κάτι πάρα πολύ δυνατό μαζί με την δημο­σιο­γράφο Αννα Τσιάλτα. Εχουν δημιουρ­γή­σει τον Σύλλογο «Δεν υπάρ­χουν άνθρω­ποι με ειδικές ανάγκες, υπάρ­χουν μόνο άνθρω­ποι». Η Σύλβια, έχοντας κι εκείνη τα δικά της βιώματα, ό,τι κάνει το κάνει με μεγάλο σεβασμό. Εχει γεφυ­ρώ­σει κι έχει ενώσει, ΑΜΕΑ και αρτι­με­λείς, μόδα και τέχνη, και έδειξε ότι όλοι οι άνθρω­ποι είναι όμορφοι.