Το θεατρικό εργαστήρι “Αγιούτο” διέξοδος για πολλούς νέους μας

O Στα­μά­της… γρα­τζουνά την κιθάρα του στο προ­αύ­λιο του Συσ­σι­τίου στην Παλιά Πόλη περι­μέ­νο­ντας να ξεκι­νή­σει το επόμενο μάθημα υπο­κρι­τι­κής. Είναι ένας από τους 30 σπου­δα­στές στο θεα­τρικό εργα­στήρι «Αγιούτο», ένα χώρο που δίνει την δυνα­τό­τητα στα νέα παιδιά να επι­κοι­νω­νή­σουν μέσω της τέχνης, να ανα­κα­λύ­ψουν ή να καλ­λιερ­γή­σουν το ταλέντο τους στην υπο­κρι­τική.

Για τον Σταμάτη το θέατρο είναι μονό­δρο­μος. «Θέλω να ασχο­ληθώ με το θέατρο. Είμαι βέβαιος ότι αυτό θέλω να κάνω. Όταν έμαθα για το εργα­στήρι, ήρθα κατευ­θείαν. Έλειπε ένας τέτοιος χώρος από τη Ρόδο. Μας δίνει τη δυνα­τό­τητα να ασχο­λη­θούμε με αυτό που αγαπάμε, να το δοκι­μά­σουμε και να αν μη τι άλλο να επι­κοι­νω­νή­σουμε μέσω της τέχνης, πράγμα το οποίο έχουμε τόση πολλή ανάγκη», δήλωσε γεμάτος ενθου­σια­σμό στη «δημο­κρα­τική».

Για την Ελένη το θέατρο μαζί με την κομ­μω­τική, είναι οι δύο μεγάλες της ανάγκες. Έχοντας τελειώ­σει τη σχολή κομ­μω­τι­κής, έβλεπε το όνειρό της για την υπο­κρι­τική να ξεθω­ριά­ζει. Ακριβώς τότε ήρθε το «Αγιούτο» να ανα­ζω­πυ­ρώ­σει το όνειρο αυτό και να βοη­θή­σει την Ελένη να ακο­λου­θή­σει την κλίση της.

«Από πολύ μικρή έλεγα ότι θέλω να ασχο­ληθώ επαγ­γελ­μα­τικά με την κομ­μω­τική και την υπο­κρι­τική. Αγαπώ και τα δύο πάρα πολύ. Σπού­δασα κομ­μω­τική, αλλά το θέατρο έμενε πίσω. Ευτυχώς υπάρχει το Αγιούτο που μου προ­σφέ­ρει τη δυνα­τό­τητα να δοκι­μάσω αυτό που τόσο πολύ αγαπώ. Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον. Χαί­ρο­μαι πάντως πολύ που είμαι εδώ», λέει η Ελένη.

Πίσω από το θεα­τρικό εργα­στήρι βρί­σκε­ται ο δημο­φι­λής ηθο­ποιός Πέτρος Μπου­σου­λό­που­λος, ο οποίος εμπνεύ­στηκε τη δημιουρ­γία ενός χώρου τέχνης και επι­κοι­νω­νίας στη Ρόδο. Κάπως έτσι προ­έ­κυψε το Θεα­τρικό Εργα­στήρι “Αγιούτο”. Παρα­κο­λου­θώ­ντας την ταινία “Απέ­ρα­ντο Γαλάζιο” ήρθε η ιδέα για το όνομα Αγιούτο. Στη χαρα­κτη­ρι­στική σκηνή, με φόντο το Αιγαίο, ένα μικρό παιδί φωνάζει: “aiuto-aiuto” – δηλ. “βοήθεια”-. H ανάγκη για βοήθεια που όλοι χρεια­ζό­μα­στε , μας προ­σφέ­ρε­ται απλό­χερα μέσα από την ενα­σχό­λησή μας με την τέχνη και το μοί­ρα­σμα αυτής της ωραίας εμπει­ρίας με άλλους ανθρώ­πους. Το θέατρο σαν μορφή έκφρα­σης και τέχνης, βοηθάει τους ανθρώ­πους να έρχο­νται κοντά και να μοι­ρά­ζο­νται τα συναι­σθή­ματά τους. Κάπως έτσι προ­έ­κυψε το όνομα, που συν­δέ­ε­ται και με το έντονο Ιταλικό στοι­χείο στα Δωδε­κά­νησα. Αυτή είναι η φιλο­σο­φία που διέπει το όλο εγχεί­ρημα.

Σε λίγο καιρό ολο­κλη­ρώ­νε­ται ο πρώτος κύκλος μαθη­μά­των. «Σαφώς το εργα­στήρι είναι κάτι και­νού­ριο για το νησί και ό,τι και­νού­ριο κάνει εντύ­πωση. Δεν έχω απο­φα­σί­σει ακόμη πού πάει το πράγμα. Μου δίνει όμως τη δύναμη να συνε­χίσω, η θέληση του άλλου να μάθει για πράγ­ματα για το θέατρο και κυρίως η ανάγκη της επι­κοι­νω­νίας και της έκφρα­σης μέσω της Τέχνης. Θα συνε­χί­σουμε την επόμενη σεζόν», ανα­φέ­ρει ο κ. Μπου­σου­λό­που­λος στη «δημο­κρα­τική».

Την περα­σμένη Τρίτη το θεα­τρικό εργα­στήρι φιλο­ξέ­νησε, για ένα τρίωρο σεμι­νά­ριο υπο­κρι­τι­κής, μια πολύ αγαπητή Ελλη­νίδα ηθοποιό. Η Ελι­σά­βετ Κων­στα­ντι­νί­δου, όπως και άλλοι συνά­δελ­φοί της πριν (Πέτρος Λαγού­της & Γιώργος Χρα­νιώ­της) βρέθηκε στη Ρόδο για να «μετα­λα­μπα­δεύ­σει» τις γνώσεις της για το θέατρο και την υπο­κρι­τική τέχνη στα νέα παιδιά.

«Μου αρέσει πολύ αυτή η σκέψη του Πέτρου στην ανάγκη του να φύγει από την Αθήνα και να ανοίξει νέους ορί­ζο­ντες. Με αυτό το θεα­τρικό εργα­στήρι έρχεται σε επαφή με νέους ανθρώ­πους, οι οποίοι δεν μπορώ να γνωρίζω τι ακριβώς θέλουν να κάνουν στη ζωή τους, σίγουρα όμως ανα­ζη­τούν αυτό το κάτι παρα­πάνω που καμιά φορά δεν μπορούν να βρουν σε μία επαρ­χιακή πόλη ή σε ένα νησί.

Έχω ακούσει πολλά όμορφα σχόλια για το εργα­στήρι και μπορώ να πω ότι είναι πολύ ωραίο αυτό που συμ­βαί­νει εδώ. Αν έστω και ένα από αυτά τα 30 παιδιά βρει την κλίση του, αν έστω και ένας ασχο­λη­θεί επαγ­γελ­μα­τικά με το θέατρο, η απο­στολή του εργα­στη­ρίου θα έχει στεφθεί με επι­τυ­χία. Οι υπό­λοι­ποι βέβαια θα έχουν περάσει καλά… Όλοι επω­φε­λού­νται.

Συνήθως μπερ­δευό­μα­στε στη ζωή χωρίς να μπο­ρούμε να ξεκα­θα­ρί­σουμε τι ακριβώς θέλουμε. Περνάνε τα χρόνια κάνο­ντας άλλες εργα­σίες οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που έχουμε ανάγκη να ασκούμε. Είναι λοιπόν καλό να βρί­σκουμε τρόπους να ξεμπλο­κά­ρουμε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε χωρίς να χάνουμε χρόνια από τη ζωή μας» δηλώνει η κα Κων­στα­ντι­νί­δου και απαντά ότι η κρίση δεν μπορεί να εμπο­δί­σει κανένα να εκφρά­ζε­ται. Άλλωστε οι εποχές για τον ηθοποιό ήταν πάντα δύσκο­λες.

«Δεν πιστεύω ότι έχουν αλλάξει πολύ τα πράγ­ματα. Οι εποχές πάντα ήταν δύσκο­λες ειδικά για τους ηθο­ποιούς. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη των ανθρώ­πων να εκφρα­στούν και όσο υπάρχει η ανάγκη αυτή θα υπάρχει στη ζωή μας το θέατρο. Και ευτυχώς το θέατρο στην Ελλάδα βρί­σκε­ται σε μία πολύ καλή φάση», σημειώ­νει η δημο­φι­λής ηθο­ποιός.

Σε ερώτηση αν προτιμά η ίδια περισ­σό­τερο το θέατρο από την τηλε­ό­ραση και το επίπεδο της ελλη­νι­κής TV σήμερα, απαντά: «Η τηλε­ό­ραση μού έδωσε μεγάλες χαρές. Μου έχει αλλάξει τη ζωή, με μεγάλες επι­τυ­χίες. Δεν μπορώ να την αρνηθώ. Την αγαπώ, ειδικά όταν γίνο­νται ωραία πράγ­ματα. Η τηλε­ό­ραση της κάθε χώρας αντι­κα­το­πτρί­ζει την κατά­σταση που επι­κρα­τεί. Υπ’ αυτή την έννοια η ελλη­νική τηλε­ό­ραση είναι ο καθρέ­φτης της κοι­νω­νίας μας. Γιατί να είχαμε καλύ­τερη τηλε­ό­ραση ενώ είναι χάλια η κατά­σταση στη χώρα; Πιστεύω όμως ότι θα φτιά­ξουν τα πράγ­ματα…».