«Η ομόνοια κτίζει σπίτι και η διχόνοια το χαλάει»,

λέει ο θυμό­σο­φος λαός μας. Και φαί­νε­ται, πως η ρήση αυτή, βγαλ­μένη μέσα από τα εσώψυχά του, είναι μια κραυ­γα­λέα προει­δο­ποί­ηση και μια συμ­βουλή για να απο­φεύ­γουμε την έντονη διχα­στική τάση, που κατα­τυ­ραννά δια­χρο­νικά το γένος μας. Ο μεγάλος λογο­τέ­χνης μας Νίκος Καζαν­τζά­κης γράφει στο μνη­μειώ­δες έργο του «Ο Χριστός ξανα­σταυ­ρώ­νε­ται»:«…Ο Αλλάχ λέει έπλασε τον Ρωμηό, αλλά μόλις τον είδε το μετά­νιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφι­λό­τι­μος, που τρυ­πούσε ατσάλι…. Να κάμω τον Τούρκο, σκέ­φτηκε ο Αλλάχ για να σφάξει τον Έλληνα, να βρει ο κόσμος την ησυχία του». Έπιασε το λοιπόν μέλι και μπα­ρούτι, το μάλαξε καλά, καλά κι έφτιαξε τον Τούρκο. Κι αμέσως χωρίς να χασο­με­ρή­σει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και τον Ρωμηό, να παλέ­ψουν. Πάλευαν, πάλευαν από το πρωί ως το βράδυ. Κανένας δεν έριχνε τον άλλον, μα μόλις σκο­τεί­νιασε, βάνει ο άτιμος ο Ρωμηός, τρι­κλο­πο­διά, κάτω ο Τούρκος! Ο διά­βο­λος να με πάρει, την έπαθα πάλι μουρ­μού­ρισε ο Αλλάχ. Τούτοι οι Ρωμηοί, θα φάνε τον κόσμο. Τι να κάνω; Όλη νύχτα ο Αλλάχ, δεν έκλεισε μάτι ο κακο­μοί­ρης, μα το πρωί πετά­χτηκε πάνω και κτύπησε τις χερού­κλες του. Βρήκα! Βρήκα! Φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά κι έφτιαξε έναν άλλον Ρωμηό και τους έβαλε και τους δύο στο ταψί να παλέ­ψουν. Άρχισαν το πάλεμα οι Ρωμηοί, τρι­κλο­πο­διά ο ένας, τρι­κλο­πο­διά κι ο άλλος, μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν σηκώ­νο­νταν, ξανα­έ­πε­φταν, ξανα­ση­κώ­νο­νταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύ­ουν. Κι έτσι ο κόσμος, Μπραη­μάκι μου, βρήκε την ησυχία του…» Παρα­στα­τι­κό­τερη και περιε­κτι­κό­τερη λογο­τε­χνική απόδοση της διχό­νοιας και της διχα­στι­κής τάσης που βλέ­πουμε τον τελευ­ταίο καιρό με αφορμή την τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα και ιδίως τις τελευ­ταίες ημέρες με την ιστορία των δύο Ελλήνων στρα­τιω­τι­κών, από αυτή του μεγάλου Καζαν­τζάκη δεν υπάρχει!