Το λες και βία

Παρα­κο­λου­θώ­ντας τις δια­φη­μί­σεις που κατα­κλύ­ζουν την τηλε­ό­ραση και τα παιδικά προ­γράμ­ματα (δυστυ­χώς), σκέ­φτο­μαι πως μπορεί κάποιος να τις χαρα­κτη­ρί­σει βία. Μια τηλε­ο­πτική εικόνα που εισβάλ­λει με την αμε­σό­τητά της στον ψυχικό χώρο των παιδιών με έναν βίαιο τρόπο. Μια βία με την οποία τα παιδιά σε εμπο­ρικά κατα­στή­ματα εθί­ζο­νται σε ροζ βιτρί­νες, αφού έχουν παρα­κο­λου­θή­σει υπο­μο­νε­τικά εικο­σά­λε­πτα δια­φη­μί­σεων με κούκλες με τερά­στιο μπούστο χείλη σιλιο­κο­νάτα, εξαϋ­λω­μέ­νες ( ας μη ψάχνουμε μετά πως μας προ­κύ­πτει η νευρική ανο­ρε­ξία)  ή μυώδεις και μπρου­τάλ τύπους. Πρότυπα με έμφαση στην σεξουα­λι­κό­τητα,  σε χρι­στου­γεν­νιά­τι­κες συσκευα­σίες πάντα με όλο το μήνυμα των Χρι­στου­γέν­νων να εγκι­βω­τί­ζε­ται στην τιμή. Είναι και η βία που προ­βάλ­λε­ται από παι­χνί­δια με τρο­μα­κτική όψη, παι­χνί­δια πολέμου, παι­χνί­δια θανάτου, με στόχο την εξουσία. H παιδική ηλικία γίνεται θέατρο επι­κίν­δυ­νων τολ­μη­μά­των και ανε­ξι­λέ­ω­των συγκρού­σεων. Δεν νομίζω να υπάρχει τίποτε πιο επι­κίν­δυνο από την εξά­σκηση στην επι­θε­τι­κό­τητα όταν αυτή συν­δυά­ζε­ται με βία που υπάρχει γύρω μας σε διά­φο­ρες μορφές.