Μ. Κεφαλογιάννης: «Η κυβέρνηση της αυταπάτης σε νέες περιπέτειες»

Κύριε Κεφα­λο­γιάννη, η κυβέρ­νηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλάει για ομα­λο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας και δίνει δια­βε­βαιώ­σεις ότι μετά τον Αύγου­στο του 2018, η χώρα μας θα βγει από την κρίση και θα ξεκι­νή­σουν οι Έλληνες να βλέπουν τα απο­τε­λέ­σματα στην τσέπη τους και στην αγορά εργα­σίας. Πόσο εφικτό είναι αυτό;

«Η κυβέρ­νηση της αυτα­πά­της σε νέες περι­πέ­τειες». Αυτός θα μπο­ρούσε να ήταν ο τίτλος της νέας παρά­στα­σης επι­στη­μο­νι­κής φαντα­σίας που σκη­νο­θε­τεί ο σημε­ρι­νός επι­κε­φα­λής της κυβέρ­νη­σης.

Νέες φράσεις εποχής, «επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα», «ομα­λο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας», «καθαρή έξοδος από τα μνη­μό­νια».

Η εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα της κυβέρ­νη­σης συγκρού­ε­ται με τη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν η ελλη­νική κοι­νω­νία και η πραγ­μα­τική οικο­νο­μία. Οι μεγάλοι χαμένοι της κυβερ­νη­τι­κής περιό­δου Τσίπρα. Που αυτο­α­πο­θε­ώ­νε­ται με κάθε ευκαι­ρία ότι θα οδη­γή­σει τη χώρα εκτός μνη­μο­νίων. Την ίδια ώρα που έχει υπο­γρά­ψει σκληρά μέτρα για το 2019 και 2020. Στην ουσία ένα 4ο σκληρό μνη­μό­νιο. Περι­κοπή συντά­ξεων 1,8 δις ευρώ το 2019 και μείωση αφο­ρο­λο­γή­του 1,8 δις ευρώ το 2020. Που όλες οι συγκλί­νου­σες πλη­ρο­φο­ρίες λένε ότι θα εφαρ­μο­στεί ένα χρόνο νωρί­τερα το 2019. Μέτρα που θα χτυ­πή­σουν όλους τους Έλληνες πολίτες. Αδια­κρί­τως.

Αλλά αυτή η κυβέρ­νηση αυτο­θαυ­μά­ζε­ται και αυτο­α­πο­θε­ώ­νε­ται και σε ένα ακόμη τομέα. Τον εργα­σιακό. Τα στοι­χεία, όμως, που δημο­σί­ευσε η «ΕΡΓΑΝΗ» για το μήνα Νοέμ­βριο ανα­δει­κνύ­ουν ότι οι δρα­μα­τι­κές εξε­λί­ξεις στην αγορά εργα­σίας συνε­χί­ζο­νται και αυτόν το μήνα με νέα αρνη­τικά ρεκόρ.

Οι ευέ­λι­κτες μορφές απα­σχό­λη­σης έφτασαν στο 58,04%. Ανη­συ­χη­τική, επίσης, είναι η εικόνα και στο ισο­ζύ­γιο ροών μισθω­τής απα­σχό­λη­σης, καθώς το αρνη­τικό ρεκόρ -39.221 απο­τε­λεί τη χει­ρό­τερη επίδοση από το 2011.

Κανο­νι­κό­τητα και κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δύο έννοιες ασύμ­βα­τες. Που δεν θα συνα­ντη­θούν ποτέ.

Το 2015, η πρώην κυβέρ­νηση Σαμαρά, έχασε τις εκλογές από τον ΣΥΡΙΖΑ που είχε «σημαία» το mail Χαρ­δού­βελη, τον ΕΝΦΙΑ και τους πλει­στη­ρια­σμούς. Η σημε­ρινή πραγ­μα­τι­κό­τητα ωστόσο, άλλα μαρτυρά….

Αν υπήρχε βραβείο ψεύδους και λαϊ­κι­σμού, θα ήταν σίγουρα υπο­ψή­φια προς βρά­βευση τα προ­ε­κλο­γικά συν­θή­ματα ΣΥΡΙΖΑ. Και φαβορί για να ανέβει στην πρώτη θέση του βάθρου, η περί­φημη φωτο­γρα­φία με το σημε­ρινό επι­σπεύ­δο­ντα των πλει­στη­ρια­σμών υπουργό Οικο­νο­μι­κών να κρα­δαί­νει εντός του Ειρη­νο­δι­κείου Αθηνών πανό με το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τρα­πε­ζίτη».

Το σύνθημα, της μεγα­λύ­τε­ρης πολι­τι­κής εξα­πά­τη­σης του ΣΥΡΙΖΑ. Που το μόνο που δεν υπο­σχέ­θηκε τον Ιανουά­ριο του 2015 ήταν η αλλαγή της συμπα­ντι­κής ισορ­ρο­πίας. Το «παράλ­ληλο σύμπαν-παράλληλο πρό­γραμμα» ήταν εφεύ­ρημα νέας εσο­δείας του Σεπτεμ­βρίου του 2015. Αλλά δεν θα μείνω άλλο στα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» που έχει πει η σημε­ρινή κυβέρ­νηση τότε και που αργό­τερα τα βάφτισε αυτά­ρε­σκα με περισσή πολι­τική αλα­ζο­νεία, αυτα­πά­τες.

Δεν μπορώ, όμως, να μην ανα­φερθώ στο γεγονός ότι το 2015 δεχθή­καμε ως λαός να κατα­δι­κά­σουμε την Αλήθεια. Που τότε στα μάτια μεγάλου μέρους φάνταζε κατα­στρο­φο­λο­γία ή κιν­δυ­νο­λο­γία. Η Αλήθεια τότε ηττή­θηκε. Με βαριά ήττα από το λαϊ­κι­σμό. Θα πρέπει, όμως, όλοι μας να μην επι­τρέ­ψουμε αυτό να συμβεί ξανά. Γιατί σήμερα κανείς δεν δικαιού­ται να δηλώσει ότι δεν ξέρει. Γιατί όλοι μάθαμε. Δυστυ­χώς, παθαί­νο­ντας. Και ως κοι­νω­νία και ως χώρα.

Όλες οι δημο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν ότι η Ν.Δ. προη­γεί­ται του Σύριζα σε όλα τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Εκτι­μάτε ότι μέχρι την κάλπη θα ανέβουν κι άλλο τα ποσοστά;

Οι «ηρωικές» δηλώ­σεις του πρω­θυ­πουρ­γού περί εξά­ντλη­σης της τετρα­ε­τίας θα απο­δει­χθούν πολύ σύντομα μια ακόμα “αυτα­πάτη” του Αλέξη Τσίπρα. Η χώρα θα οδη­γη­θεί σε πρόωρες εκλογές μέσα στο 2018. Πιθα­νό­τατα τον Ιούνιο ή το αργό­τερο τον Οκτώ­βριο. Ο σημε­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός θα ποντά­ρει –ουσια­στικά παί­ζο­ντας για άλλη μια φορά την Ελλάδα στο ζαριά- στην προ­ε­δρική εκλογή στις αρχές του 2020 για να δια­κό­ψει το βίο της κυβέρ­νη­σης της Νέας Δημο­κρα­τίας. Μία οδυνηρή επα­νά­ληψη του λάθους του 2009 και του 2014.

Η νέα κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας που θα προ­κύ­ψει από τις εκλογές θέλει μπροστά της «καθαρό ορί­ζο­ντα», «καθαρό διά­δρομο». Για να προ­χω­ρή­σει απε­ρί­σπα­στη στο δύσκολο έργο που θα ανα­λά­βει. Την ανόρ­θωση της χώρας. Και θα πρέπει να κριθεί στο τέλος του βίου της. Πολι­τι­κές λύσεις υπάρ­χουν. Απαι­τεί­ται, πολι­τικό θάρρος. Στις κρί­σι­μες ώρες απαι­τού­νται καθαρές λύσεις. Και στη Δημο­κρα­τία, την ιστο­ρική ευθύνη την έχει μόνο ο λαός.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός πριν λίγο καιρό στην Κρήτη δήλωσε με στόμφο. «Είμαστε εδώ για να κινή­σουμε προς τα μπρός το τροχό της ιστο­ρίας». Ξεχνώ­ντας, προ­φα­νώς, την εγγενή αδυ­να­μία του. Τόσο τη δική του όσο και της παρά­τα­ξης που εκπρο­σω­πεί. Καθώς πάντα βρί­σκο­νται στη λάθος πλευρά της Ιστο­ρίας.

Η Ν.Δ. οδεύει στο συνέ­δριό της. Εσείς, τι περι­μέ­νετε από αυτό το Συνέ­δριο;

Η Παρά­ταξή μας παρα­μέ­νει βαθιά προ­ση­λω­μένη σε Αρχές και Αξίες όπως η Ελευ­θε­ρία, η Κοι­νο­βου­λευ­τική Δημο­κρα­τία, η Κοι­νω­νική Δικαιο­σύνη, η ευη­με­ρία των πολιτών.

Η Παρά­ταξή μας με συνέ­πεια και απο­φα­σι­στι­κό­τητα υπε­ρα­σπί­ζει δια­χρο­νικά την εθνική κυριαρ­χία και τα εθνικά δίκαια της Πατρί­δας μας. Προ­α­σπί­ζει, τη δημόσια ασφά­λεια των πολιτών. Γιατί χωρίς ασφά­λεια κυριαρ­χεί ο φόβος. Ο μεγάλος εχθρός της Ελευ­θε­ρίας.

Η Παρά­ταξή μας με το Σύνταγμα του 1975 επα­νέ­φερε την ισο­νο­μία και ισο­πο­λι­τεία, καταρ­γώ­ντας κάθε διά­κριση με βάση τις πολι­τι­κές πεποι­θή­σεις των πολιτών.

Η Παρά­ταξή μας με συνέ­πεια στη­ρί­ζει την ελεύ­θερη οικο­νο­μία, την ατομική πρω­το­βου­λία, την υγιή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, τις επεν­δύ­σεις, τις τολ­μη­ρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις.

Ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής –κόντρα σε όλη την αντι­πο­λί­τευση της τότε εποχής- ορα­μα­τί­στηκε και πέτυχε την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρω­παϊκή Οικο­νο­μική Κοι­νό­τητα. Στη μεγάλη ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια. Και η Παρά­ταξή μας παρα­μέ­νει και θα παρα­μέ­νει σταθερά προ­σα­να­το­λι­σμένη στο όραμα της ευρω­παϊ­κής ολο­κλή­ρω­σης.

Το ιδε­ο­λο­γικό και πολι­τικό πλαίσιο της Παρά­τα­ξής μας. Οι επι­λο­γές της.

Έχουν δια­χρο­νικά δικαιω­θεί από την Ιστορία.

Και εδώ καλού­μα­στε όλοι μας να απα­ντή­σουμε σε ένα εύλογο ερώτημα.

Γιατί ηττη­θή­καμε από τη Μετα­πο­λί­τευση και μετά στη μάχη των ιδεών;

Η απά­ντηση απλή και σκληρή για όλους μας.

Κάναμε λάθος. Φοβη­θή­καμε, χωρίς λόγο, να δώσουμε τη μάχη.

Να αντι­πα­ρα­τε­θούμε στο λαϊ­κι­σμό. Στην ασυ­δο­σία. Στις αλό­γι­στες παροχές με δανεικά. Που προ­σφέ­ρουν πρό­σκαιρη «ευη­με­ρία». Μέχρι την ώρα του λογα­ρια­σμού που τον πλη­ρώ­νουν όλοι. Αδια­κρί­τως.

Φοβη­θή­καμε να βάλουμε φραγμό. Στα εύκολα λόγια που υπό­σχο­νταν τα πάντα. Στα προ­νό­μια κάποιων κρα­τι­κο­δί­αι­των μεγα­λο­συν­δι­κα­λι­στών. Στα αλό­γι­στα δικαιώ­ματα που απο­δυ­νά­μω­σαν τις λογικές υπο­χρε­ώ­σεις. Στις κακές νοο­τρο­πίες.

Αλλά τώρα πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε μπροστά. Και η Παρά­ταξή μας, η Παρά­ταξη της πατριω­τι­κής ευθύνης, και η κοι­νω­νία. Μαζί. Να σχε­διά­σουμε την επόμενη καλύ­τερη μέρα για την Πατρίδα μας.

Να σπά­σουμε αγκυ­λώ­σεις. Να κάνουμε τομές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις.

Να αφή­σουμε πίσω ορι­στικά λαϊ­κι­σμούς και νοο­τρο­πίες που μας πλή­γω­σαν.

Και το 11ο Συνέ­δριο μας μπορεί και πρέπει να απο­τε­λέ­σει το εφαλ­τή­ριο.

Για την ορι­στική νίκη κατά του Λαϊ­κι­σμού.

Θεω­ρείτε σωστή την θέση του προ­έ­δρου της Ν.Δ. κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη να μην υπάρ­χουν συγ­γε­νείς στην κυβέρ­νηση;

Με βάση το Σύνταγμα μας απο­τε­λεί απο­κλει­στικό προ­νό­μιο του εκά­στοτε πρω­θυ­πουρ­γού, η επιλογή και ο διο­ρι­σμός των υπουρ­γών του.

Πώς απο­τι­μάτε την επί­σκεψη Ερντο­γάν στην Ελλάδα; Κι από την άλλη, με αυτές τις συνε­χείς προ­κλή­σεις, αφήνει περι­θώ­ρια για δια­πραγ­μα­τεύ­σεις σχετικά με την ένταξή της στην Ε.Ε.;

Είναι πολύ σημα­ντικό, θα έλεγα απα­ραί­τητο, οι χώρες να συνο­μι­λούν σε υψηλό επίπεδο. Αλλά εξίσου σημα­ντικό είναι, οι συνα­ντή­σεις αυτές να προ­ε­τοι­μά­ζο­νται πολύ καλά. Και ο απόηχος της πρό­σφα­της επί­σκε­ψης του Τούρκου προ­έ­δρου είναι ότι η συγκε­κρι­μένη επί­σκεψη ήταν μάλλον απρο­ε­τοί­μα­στη σε διπλω­μα­τικό επίπεδο. Με αρνη­τικά προ­μη­νύ­ματα ήδη από την προη­γού­μενη μέρα με την τηλε­ο­πτική παρου­σία Ερντο­γάν. Που ονόμασε ευθέως «τουρ­κική μειο­νό­τητα», τη μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα στη Θράκη και για μία ακόμη φορά αμφι­σβή­τησε τη Διεθνή Συνθήκη της Λωζάν­νης. Δύο θέματα που δυστυ­χώς τα επα­νέ­λαβε και την επομένη σε υψη­λό­τατο επίπεδο.

Το Ψήφισμα του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου που απο­φά­σισε το «πάγωμα» των εντα­ξια­κών συνο­μι­λιών ήταν απόρ­ροια των συνεχών προ­κλή­σεων και των απα­ρά­δε­κτων ενερ­γειών στις οποίες προ­βαί­νει η τουρ­κική ηγεσία. Που εντά­θη­καν μετά το απο­τυ­χη­μένο πρα­ξι­κό­πημα της 15ης Ιουλίου 2016.

Η Ευρώπη, παρά τα περί του αντι­θέ­του θρυ­λού­μενα από την τουρ­κική πλευρά, που από το πρώτο δευ­τε­ρό­λε­πτο στήριξε τον τουρ­κικό λαό και κατα­δί­κασε απε­ρί­φρα­στα τους πρα­ξι­κο­πη­μα­τίες.

Και δυστυ­χώς, μετά το πρα­ξι­κό­πημα το μεγάλο πλήγμα στη Δημο­κρα­τία το επέ­φε­ραν όχι οι πρα­ξι­κο­πη­μα­τίες, αλλά η τουρ­κική ηγεσία. Που έβαλε τη Δημο­κρα­τία «στο από­σπα­σμα» με τις συνε­χείς δηλώ­σεις περί επα­να­φο­ράς της θανα­τι­κής ποινής. Κάτι ανε­πί­τρε­πτο και εκτός της λογικής της δημο­κρα­τι­κής Ευρώπης.

Παράλ­ληλα, η τουρ­κική πλευρά που προ­χώ­ρησε σε διώξεις και συλ­λή­ψεις χιλιά­δων πολιτών.

Το Κράτος Δικαίου τους τελευ­ταί­ους μήνες έχει υποστεί βαριά ήττα στην Τουρκία. Ο σεβα­σμός στη Δικαιο­σύνη, στην ελευ­θε­ρία έκφρα­σης, στην ελευ­θε­ρο­τυ­πία δεν υφί­στα­ται. Έχει παντε­λώς, χαθεί. Και αυτό όλους μας στην Ευρώπη μας ανη­συ­χεί.

Όπως μας προ­κα­λεί αρνη­τικά συναι­σθή­ματα και η προ­σφά­τως ψηφι­σθείσα ανα­θε­ώ­ρηση του τουρ­κι­κού συντάγ­μα­τος που καθιστά τον εκά­στοτε πρόεδρο κάτι σαν «συνταγ­μα­τικό μονάρχη» με σχεδόν από­λυ­τες εξου­σίες. Ένα νέο σύνταγμα χωρίς τις ασφα­λι­στι­κές δικλεί­δες της ευρω­παϊ­κής κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τίας.

Αλλά αυτό ειλι­κρινά που μας προ­κά­λεσε τερά­στια αρνη­τική εντύ­πωση ήταν η συνεχής προ­σπά­θεια του Τούρκου προ­έ­δρου και πολλών Τούρκων αξιω­μα­τού­χων να αμφι­σβη­τή­σουν ευθέως το Διεθνές Δίκαιο. Με ιδιαί­τερη στό­χευση στη Συνθήκη της Λωζάν­νης που κατο­χύ­ρωσε τα σύνορα της σημε­ρι­νής Τουρ­κίας και απο­τε­λεί για σχεδόν έναν αιώνα τον πυλώνα ειρήνης, στα­θε­ρό­τη­τας και ασφά­λειας στην περιοχή.

Ως πρό­ε­δρος της Μικτής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Επι­τρο­πής Ευρω­παϊ­κής Ένωσης – Τουρ­κίας θέλω μία Τουρκία ευρω­παϊκή. Πυλώνα στα­θε­ρό­τη­τας και ασφά­λειας στην περιοχή. Μία Τουρκία, κράτος δικαίου. Με δημο­κρα­τικό προ­σα­να­το­λι­σμό. Όμως, η σημε­ρινή Τουρκία απέχει –φοβάμαι ηθελημένα- από το να χαρα­κτη­ρι­στεί ένα σύγ­χρονο ευρω­παϊκό κράτος.

Ανέ­κα­θεν, η Τουρκία λοξο­κοι­τούσε δυτικά παρα­μέ­νο­ντας στην ουσία προ­ση­λω­μένη στην ανατολή. Σήμερα, παρα­μέ­νει βαθιά προ­σκολ­λη­μένη σε ένα εγω­κε­ντρικό μεγα­λοι­δε­α­τι­σμό.