Η κρατερότητα και η μαγεία της “συμφωνίας”

Γράφει ο Γλαρός Ιωάννης

Είναι εφικτό, ή όχι, να αντι­γνω­μείς συνο­λικά, ολο­φά­νερα και ολο­σχε­ρώς;

Ενδε­χο­μέ­νως, οι άνθρω­ποι, οι ιδέες τους, οι στάσεις ζωής να “τέμνο­νται” και να παρου­σιά­ζουν ή όχι…κοινά σημεία ανα­φο­ράς…

Φλυα­ρούμε ή όχι, ο ένας στον άλλον, η μία στην άλλη, με ατάκες της μορφής: «ναι, αλλά…» και «έχεις δίκιο σ’ αυτό, όμως άκου και τούτο…»;

Με λίγα και ξεκά­θαρα λόγια…προ­βλη­μα­τι­ζό­μα­στε, εάν πραγ­μα­τικά, “υπη­ρε­τούμε” το εμείς ή το εγώ, προ­σπα­θούμε, ενερ­γούμε με γνώμονα το συμ­φέ­ρον της Πατρί­δας και του Έθνους, μετα­βάλ­λο­ντας το αδύνατο σε δυνατό και το δυνατό σε αδύνατο, προ­κει­μέ­νου να συνυ­πάρ­ξουμε και να συνεν­νοη­θούμε…να ανα­κα­λύ­ψουμε τα “όσα” και “πόσα” μας ενώνουν, να δια­χει­ρι­στούμε όσα μας “χωρί­ζουν” και μας “διαι­ρούν”;

Εάν και εφόσον…