Π. Μπουσουλόπουλος: «Πιστεύω ότι δεν πρέπει να επαναπαύεσαι, ότι πρέπει να δρας, να επιχειρείς»

Πέτρο, έχω μάθει ότι ετοι­μά­ζεις κάτι ιδιαί­τερο στη Ρόδο. Μίλησέ μας γι’ αυτό..

Έχω ανοίξει στη Ρόδο ένα θεα­τρικό εργα­στήρι το οποίο ονόμασα «αγιούτο». Στο εργα­στήρι θα γίνο­νται κυρίως μαθή­ματα υπο­κρι­τι­κής σε ενή­λι­κες και θεα­τρικά παι­χνί­δια για παιδιά από πέντε ετών. Ξεκι­νάμε το Δεκέμ­βρη και το πρώτο μάθημα θα το κάνει ο Γιώργος Χρα­νιώ­της. Θα διδάσκω κι εγώ στο τμήμα ενη­λί­κων, αλλά η βασική καθη­γή­τρια θα είναι η Κερασία Σαμαρά. Θα γίνο­νται επίσης θεα­τρικά μαθή­ματα σε άτομα με νοη­τι­κές και κινη­τι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες.

Πώς εμπνεύ­στη­κες το όνομα του εργα­στη­ρίου;

Το «αγιούτο» στα ιταλικά σημαί­νει βοήθεια. Το όνομα το εμπνεύ­στηκα από την γαλλική ταινία, «Το απέ­ρα­ντο γαλάζιο» ή “Le Grand Bleu” αν προ­τι­μάς, μέρος της οποίας δια­δρα­μα­τί­ζε­ται στην Αμοργό. Όσοι την έχουν δει, σίγουρα θα θυμού­νται την πολύ χαρα­κτη­ρι­στική σκηνή όπου ένα μικρό αγόρι με φόντο το Αιγαίο καλεί σε βοήθεια, φωνά­ζο­ντας συνεχώς «αγιούτο»…

Θεωρώ ότι ο τίτλος ται­ριά­ζει πολύ, επειδή το εργα­στήρι θα ασχο­λεί­ται και με άτομα με νοη­τι­κές και κινη­τι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, την εκπαί­δευση των οποίων θα ανα­λά­βει εξει­δι­κευ­μένη θεα­τρο­λό­γος. Η ονο­μα­σία εμπε­ριέ­χει και μία μικρή δόση ειρωνείας-σαρκασμού, αφού η Ρόδος υπήρξε ιταλική αποικία.

Η Ρόδος είναι άραγε έτοιμη για ένα τέτοιο εργα­στήρι;

Περ­πα­τώ­ντας στην Παλιά Πόλη, νιώθεις την ανάγκη της ύπαρξης ενός τέτοιου εργα­στη­ρίου. Το Ajuto στε­γά­ζε­ται στον εκθε­σιακό χώρο του Συσ­σι­τίου. Είναι ουσια­στικά ένα έτοιμο σκηνικό που περί­μενε τους ανθρώ­πους που θα έρθουν να ασχο­λη­θούν με το θέατρο.

Έχω δια­πι­στώ­σει ότι ο κόσμος στη Ρόδο ενδια­φέ­ρε­ται για το θέατρο, έχει θεα­τρι­κές ανη­συ­χίες. Το εργα­στήρι έρχεται να καλύψει αυτή την ανάγκη. Το καλο­καίρι οι ρυθμοί είναι πολύ πιο έντονοι στο νησί. Ο περισ­σό­τε­ρος κόσμος ασχο­λεί­ται με τον του­ρι­σμό και μετά τη λήξη της σεζόν έχει πολύ περισ­σό­τερο ελεύ­θερο χρόνο. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι οι οποίοι θέλουν να αξιο­ποι­ή­σουν αυτό τον ελεύ­θερο χρόνο δημιουρ­γικά και να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους. Στο «αγιούτο», κάποιος ο οποίος θέλει να ασχο­λη­θεί με το θέατρο, θα μάθει πώς να λει­τουρ­γεί και να δου­λεύει ως ηθο­ποιός.

Ο κόσμος αντα­πο­κρί­νε­ται; Υπάρχει ενδια­φέ­ρον;

Υπάρχει πολύ μεγάλη αντα­πό­κριση από τον κόσμο, γεγονός που μου προ­ξέ­νησε έκπληξη. Δεν περί­μενα τόσο μεγάλο ενδια­φέ­ρον. Χαί­ρο­μαι βέβαια γι΄ αυτό που συμ­βαί­νει…

Όλοι οι άνθρω­ποι μετα­φέ­ρουμε μία ξεχω­ρι­στή ενέρ­γεια. Όταν λει­τουρ­γείς με ενθου­σια­σμό και μεράκι, παρα­κι­νείς και τον διπλανό σου να σε ακο­λου­θή­σει.. Αυτό το συναί­σθημα το έχω νιώσει και παλαιό­τερα και το ζω τώρα ξανά στη Ρόδο…

Το μότο μου είναι η δράση. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να επα­να­παύ­ε­σαι, ότι πρέπει να δρας, να επι­χει­ρείς. Όλοι κάθο­νται στις καφε­τέ­ριες, αράζουν, τεμπε­λιά­ζουν, γκρι­νιά­ζουν και παρα­πο­νιού­νται συνέ­χεια. Η αδρά­νεια και η γκρίνια δεν βγάζουν πουθενά.

Σκο­πεύ­εις να εγκα­τα­στα­θείς μόνιμα στη Ρόδο;

Δεν ξέρω αν μείνω μόνιμα στη Ρόδο. Δεν μ’ αρέσει να προ­γραμ­μα­τίζω. Σίγουρα όμως έχω σκοπό να συνε­χίσω και του χρόνου το εργα­στήρι.

Τι είναι αυτό που σου αρέσει στο νησί;

Με τράβηξε πολύ το μέρος. Έχω ανα­πτύ­ξει δεσμούς με κάποιους ανθρώ­πους και θέλησα να επι­χει­ρήσω και να δημιουρ­γήσω κάτι εδώ. Η Ρόδος είναι πραγ­μα­τικά ένα πανέ­μορφο νησί. Το κλίμα είναι ήπιο, είναι ένας τόπος με πλού­σιες εναλ­λα­γές τοπίων, με τη θάλασσα, με τα βράχια και τα βουνά της…. Ειλι­κρινά πιστεύω ότι δεν της λείπει τίποτε. Είναι ένα νησί με κατα­πλη­κτική αισθη­τική. Στην Αθήνα δεν γνω­ρί­ζουν όλοι πόσο όμορφη είναι η Ρόδος. Έχει ζωντά­νια, έχει αρκετό κόσμο αλλά δεν είναι χαοτική όπως η Αθήνα. Οι άνθρω­ποι έχουν διάθεση να σε γνω­ρί­σουν, να συμπρά­ξουν μαζί σου… Βέβαια οι Ροδίτες είναι επι­φυ­λα­κτι­κοί στην αρχή, δεν ανοί­γο­νται εύκολα. Θέλουν να νιώσουν ασφά­λεια, να κατα­λά­βουν ότι δεν τους κοροϊ­δεύ­εις κι ότι δεν θες να τους εκμε­ταλ­λευ­τείς. Μετά από αυτό το στάδιο, σε απο­δέ­χο­νται με μεγα­λύ­τερη ευκολία.

Θεωρώ πάντως ότι η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητά μου, εμπνέει περισ­σό­τερη ασφά­λεια στον κόσμο, ώστε να αισθά­νε­ται ότι γίνεται μία σοβαρή προ­σπά­θεια για το θέατρο στο εργα­στήρι μας.

Το ευρύ κοινό σε γνώρισε μέσα από το ευτυ­χι­σμέ­νοι μαζί, το επι­τυ­χη­μένο οικο­γε­νειακό σίριαλ του Mega. Ποια είναι η σχέση με την τηλε­ό­ραση σήμερα και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι το μέσο για έναν ηθοποιό;

Έχω ένα guest ρόλο στη νέα σειρά του Alpha, «To κόκκινο νυφικό». Βέβαια έχω την εντύ­πωση ότι η σειρά δεν θα συνε­χι­στεί.

Η τηλε­ό­ραση πάντα ήταν δύσκολη και τώρα με την κρίση έχει γίνει ακόμη πιο δύσκολη. Φταίει ίσως και η μόδα που αλλάζει… Η ιδιω­τική τηλε­ό­ραση μετρά περισ­σό­τερα από 20 χρόνια ζωής. Έχει αρχίσει να περνά η μόδα των σίριαλ σιγά-σιγά…

Βλέ­πουμε όμως ο κόσμος να παρα­κο­λου­θεί φανα­τικά μέσω του δια­δι­κτύου ή της συν­δρο­μη­τι­κής τηλε­ό­ρα­σης αμε­ρι­κα­νι­κές τηλε­ο­πτι­κές σειρές. Φαί­νε­ται λοιπόν ότι οι σειρές έχουν κάτι να προ­σφέ­ρουν στο ελλη­νικό τηλε­ο­πτικό κοινό…

Ο κόσμος προ­φα­νώς βαρέ­θηκε να βλέπει τα ίδια και τα ίδια στην ελλη­νική τηλε­ό­ραση. Δεν μπορώ να κρίνω εάν οι τηλε­ο­πτι­κές σειρές έχουν να προ­σφέ­ρουν κάτι στο κοινό, σίγουρα προ­σφέ­ρουν δουλειά σε ηθο­ποιούς, σενα­ριο­γρά­φους, τεχνι­κούς κλπ. Ίσως δικαίως να στρέ­φο­νται οι τηλε­θε­α­τές στις ξένες παρα­γω­γές που είναι τόσο ποιο­τι­κές. Ας προ­σπα­θή­σουμε και εμείς εδώ να κεντρί­σουμε το ενδια­φέ­ρον του κόσμου, ενός κόσμου ο οποίος έχει μάθει με την τεχνο­λο­γία, το δια­δί­κτυο. Παλιά υπήρχε μόνο η τηλε­ό­ραση. Τώρα υπάρ­χουν σαφώς περισ­σό­τε­ρες επι­λο­γές. Πρέπει όμως να παρα­δε­χθούμε ότι είναι εντελώς δια­φο­ρε­τικά τα μεγέθη. Δεν μπορεί να συγκρι­θεί η αγορά της Ελλάδας με την αγορά της Αμε­ρι­κής.

Στο θέατρο έχεις κάνει κάποιες πολύ προ­σεγ­μέ­νες εμφα­νί­σεις. Αυτό το χειμώνα θα σε δούμε σε κάποια παρά­σταση;

Το θέατρο είναι μία δια­χρο­νική αξία. Το χειμώνα δεν θα εμφα­νι­στώ κάπου, αφού περνώ τον περισ­σό­τερο χρόνο μου στη Ρόδο ετοι­μά­ζο­ντας το εργα­στήρι.

Δίνεις την εντύ­πωση ότι απο­φεύ­γεις την δημο­σιό­τητα. Ισχύει κάτι τέτοιο;

Απέχω εντελώς συνει­δητά από τη δημο­σιό­τητα. Πιστεύω ότι δεν χρειά­ζε­ται να απα­σχο­λείς τον κόσμο, εάν δεν έχεις να πεις κάτι. Δεν είχα να πω κάτι τόσο καιρό. Μετά από τέσσερα χρόνια δίνω συνέ­ντευξη, επειδή έχω κάτι και­νού­ριο να μοι­ρα­στώ με τον κόσμο.

Μετά το Ευτυ­χι­σμέ­νοι μαζί, έβγαλες ένα δίσκο, ο οποίος μάλιστα έγινε χρυσός. Το τρα­γούδι, «Η αγάπη μου ένα βράδυ», ήταν μεγάλη επι­τυ­χία. Ασχο­λεί­σαι σήμερα με τη μουσική;

Με τη μουσική ασχο­λού­μαι ερα­σι­τε­χνικά. Δεν είμαι επαγ­γελ­μα­τίας μου­σι­κός. Είχα κυκλο­φο­ρή­σει το 2008 ένα cd λόγω της σειράς… Η μουσική έχει πάντα χώρο στη ζωή μου. Με παρέες μου­σι­κών παί­ζουμε σε μαγαζιά. Κάθε Πέμπτη θα με βρείτε στην Αυλή. Επίσης, κάθε Πέμπτη από τις 7 έως τις 9 το βράδυ παρου­σιάζω τη μουσική εκπομπή «σώπα, μη μιλάς» στο ραδιό­φωνο «Λυχνάρι». Παίζω κυρίως ελλη­νική ροκ, παλιά λαϊκά, ρεμπέ­τικα, χιπ χοπ…

Σ’ ευχα­ρι­στώ πολύ για την κου­βέ­ντα.

Εγώ ευχα­ρι­στώ.