Κάθε χρόνο η ίδια αίσθηση. Μια στυφή μελαγχολία σαν ξημερώνει 17 Νοεμβρίου. Δηλώσεις, στεφάνια, διαγωνισμοί των οργανώσεων για το πρώτο τραπεζάκι- πίστα, βιομηχανία γαρυφάλλων. Βιομηχανία «μνήμης»… Αφίσες, συνθήματα, πανό, μολότοφ, κρότου- λάμψης, δακρυγόνα, ματωμένα πρόσωπα, καμένοι κάδοι, ΜΑΤ, κατάληψη, συλλήψεις… Καπηλεία μνήμης, εξαργύρωση για ένα υπουργικό κοστούμι , δηλώσεις, εκκωφαντικά τίποτα. Που χάσαμε το νόημα, την ιδέα, το δρόμο που χάραξε εκείνος ο Νοέμβρης; Κατά που να κοιτάξουμε μήπως και εμφανιστεί από την «αυλή του φθινόπωρου» εκείνο το άγριο πνεύμα του ’73 και μας μεταλαμπαδεύσει κάτι από την πυρκαγιά κι από το θάμπος του; Να αισθανθούμε πως «τίποτε δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή»; Όπως τότε που «Η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που ‘χει κάτι απ’ τις φωτιές…» Πουθενά δεν υπάρχει. «Σιωπή», η σωστή λέξη αυτή τη μέρα. Με τα χρόνια, η ανατροπή των αξιών και η κυνική αξιοποίηση της κορυφαίας στιγμής του Αντιδικτατορικού αγώνα από ιδιοτελή συμφέροντα, με οδήγησε στο συμπέρασμα ότι η σιωπή δεν είναι μόνο ηθική στάση απέναντι σ’ όλο αυτό τι πανηγύρι που το λένε επέτειο, αλλά μία ηχηρή απάντηση απέναντι στο ευτελές, στο εύκολο, στο ανταλλάξιμο.
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.