Δ. Κουμπούρης: «Αυτή η κυβέρνηση έχει θανατηφόρα πολιτική και θανατηφόρα προπαγάνδα»

Κύριε Κου­μπούρη, οι συντα­ξιού­χοι έχουν πλη­ρώ­σει πολύ ακριβά τα μνη­μό­νια και την κρίση. Το 2018 ανα­μέ­νε­ται νέα «φορο­κα­ται­γίδα», ενώ το 2019 θα υπάρξει κι άλλη «σφαγή» σε συντά­ξεις, σε επι­δό­ματα, σε όλα…

Έτσι ακριβώς είναι η κατά­σταση, όπως την περι­γρά­φετε. Και με δεδο­μένο ότι η κυβέρ­νηση βρί­σκε­ται σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την 3η αξιο­λό­γηση, θέλει να επι­σπεύ­σει αυτά τα μέτρα. Ουσια­στικά, αυτό που θέλουν είναι να κάνουν τις συντά­ξεις μας… προ­νοιακά βοη­θή­ματα, τα παιδιά μας να δου­λεύ­ουν με χαμηλά μερο­κά­ματα και ανα­σφά­λι­στα, με ωράρια ανε­ξέ­λεγ­κτα για να επι­κα­λού­νται ότι φέρνουν την δήθεν πολυ­πό­θητη ανά­πτυξη. Άρα, η ανά­πτυξη που λένε, σημαί­νει χει­ρο­τέ­ρευση της θέσης του λαού. Συνεπώς, για ποιον γίνεται τελικά εκτός από τα μεγάλα συμ­φέ­ρο­ντα; Επο­μέ­νως όλα αυτά δεν απο­τε­λούν προ­ο­πτική ούτε για τον εργα­ζό­μενο, ούτε για τον συντα­ξιούχο. Προ­ο­πτική είναι να υπάρχει σταθερό μερο­κά­ματο, να έχει εργασία και αξιο­πρέ­πεια, να έχει κοι­νω­νική ασφά­λιση και να έχει δικαιώ­ματα για να μπο­ρέ­σει να ζήσει ο ίδιος και τα παιδιά του. Και φυσικά, ο συντα­ξιού­χος αυτό που θέλει είναι να πάρει εκείνα που πλήρωσε σε όλη του την ζωή. Διότι οι συντά­ξεις δεν είναι ούτε βοήθημα του κράτους, ούτε δώρο. Η σύνταξη είναι πλη­ρω­μένη –και μάλιστα αδρά πληρωμένη- από τον ίδιο τον συντα­ξιούχο και δεν χρω­στάει σε κανέναν δανει­στή. Γι αυτό κι εμείς πρέπει να παλέ­ψουμε για να πάρουμε πίσω ό,τι μας έχουν αφαι­ρέ­σει και να μην συμ­βι­βα­στούμε με την λογική να μας τρώνε το καρβέλι και να μας πετάνε πίσω ορι­σμένα ψίχουλα…

Πάντως, αυτό είναι το πλέον βασικό σημείο: οι περι­κο­πές συνε­χί­ζο­νται, τα επι­δό­ματα σχεδόν εξα­φα­νί­σθη­καν, τα δώρα καταρ­γή­θη­καν, την στιγμή που ο καθένας έχει εργα­στεί για δεκα­ε­τίες ολό­κλη­ρες, έχει πλη­ρώ­σει από τις κρα­τή­σεις που γίνο­νται στον μισθό του για να φτάσει μια μέρα να μην παίρνει αυτά που του ανα­λο­γούν, αυτά που δικαιού­ται.

Αυτό το κράτος, θα έπρεπε να είναι για όλους, αλλά τελικά είναι ταξικό, είναι για τους λίγους. Είναι εμφανής η πολι­τική που ακο­λου­θεί­ται. Δηλαδή, όσοι εργά­ζο­νται θα πάρουν μικρά βοη­θή­ματα από τις περι­κο­πές που υφί­στα­νται. Γι αυτό κι εμείς δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να συνε­χί­σουμε τον αγώνα. Αυτό το διά­στημα οργα­νώ­νουμε νέες κινη­το­ποι­ή­σεις. Στις 23 Νοεμ­βρίου θα έχουμε μια μεγάλη πανελ­λα­δική κινη­το­ποί­ηση για την υγεία, ενώ στο δεύτερο δεκα­ή­μερο του Δεκέμ­βρη, θα διορ­γα­νώ­σουμε μια συγκέ­ντρωση στην Αθήνα, όπου θα έρθουν συντα­ξιού­χοι από όλη την χώρα. Είναι μονό­δρο­μος. Και δυστυ­χώς, όλες οι μέχρι σήμερα κυβερ­νή­σεις –ανε­ξάρ­τητα από το πώς αυτο-προσδιορίζονται, ως δεξιές, αρι­στε­ρές κ.λπ.- τελικά δεν στη­ρί­ζουν τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργα­ζο­μέ­νων. Γι αυτό ενω­μέ­νοι οι συντα­ξιού­χοι και οι εργα­ζό­με­νοι πρέπει να συνε­χί­σουμε την μάχη. Και οι συντα­ξιού­χοι του ΙΚΑ, και του Δημο­σίου, και του ιδιω­τι­κού τομέα, και ο μαγα­ζά­το­ρας γιατί τα προ­βλή­ματα είναι κοινά.

Τελικά, αυτή η κυβέρ­νηση που αυτό-προσδιορίζεται ως αρι­στερή, τι έχει κάνει για τον εργάτη και τον συντα­ξιούχο;

Όπως έχω ξαναπεί, αυτή η κυβέρ­νηση δεν έχει μόνο «θανα­τη­φόρα» πολι­τική, αλλά και «θανα­τη­φόρα» προ­πα­γάνδα. Αφού υιο­θέ­τησε ό,τι έχουν ψηφίσει οι προη­γού­με­νοι, μας παίρ­νουν και το ψωμί μας. Κάνει συνέ­χεια περι­κο­πές στις συντά­ξεις, έχει κόψει επι­δό­ματα, δώρα κ.λπ. ενώ ανε­βά­ζει συνεχώς την φορο­λο­γία σε όλα τα είδη. Να σας δώσω ένα παρά­δειγμα: ορι­σμέ­νοι συντα­ξιού­χοι βγήκαν πρό­σφατα στη σύνταξη μετά το νόμο Κατρού­γκα­λου. Αυτοί παίρ­νουν προ­σω­ρι­νές συντά­ξεις οι οποίες βγήκαν τώρα. Όταν πάρουν την κύρια σύνταξη θα είναι μικρό­τερη από τις… προ­σω­ρι­νές κι έπειτα θα τους ζητή­σουν τα χρήματα πίσω! Όσο για τους παλαιό­τε­ρους, θα μας έρθει και μια «προ­σω­πική διαφορά» να πλη­ρώ­σουμε το 2019 με τα νέα μέτρα. Γι αυτό πρέπει να συνε­χί­σουμε τον αγώνα και μάλιστα, να τον κορυ­φώ­σουμε. Πρέπει οι αγώνες να είναι κοινοί με τους εργα­ζό­με­νους, γιατί εμείς δεν παλεύ­ουμε μόνο για τους εαυτούς μας και τις συντά­ξεις μας, αλλά και για τις επό­με­νες γενιές, για τα παιδιά μας.

Πάντως κ. Κου­μπούρη όλο αυτό είναι αλλη­λέν­δετο και απο­τε­λεί μια αλυσίδα. Όσοι εργά­ζο­νται τώρα, δεν ξέρουν αν θα πάρουν ποτέ σύνταξη και πόση θα είναι, σε πόσα χρόνια θα βγουν κ.λπ. Κι από την άλλη, οι σημε­ρι­νοί εργα­ζό­με­νοι σκέ­φτο­νται ότι αφού το μέλλον δια­γρά­φε­ται αβέβαιο γιατί να εργα­ζό­μα­στε και να μας κάνουν τόσες κρα­τή­σεις;

Βλέπετε ότι η σκέψη αυτή είναι τελικά, επι­κίν­δυνη. Οι εργα­ζό­με­νοι όμως πρέπει να ξέρουν ότι όλα αυτά κατα­κτώ­νται και δεν χαρί­ζο­νται. Δεν πρέπει να δεχτούν ποτέ την λογική ότι «δεν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη». Πρέπει να διεκ­δι­κή­σουν την εργασία τους, το μερο­κά­ματό τους, την ασφά­λισή τους και φυσικά, την σύνταξή τους. Γι αυτό χρειά­ζε­ται συλ­λο­γική σκέψη και δράση. Μην ξεχνάτε ότι δεν είναι τυχαίο που η κα Αχτσιό­γλου ετοι­μά­ζει να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή τον συν­δι­κα­λι­στικό νόμο για να χτυ­πή­σουν τα εργα­σιακά δικαιώ­ματα και βεβαίως, να χτυ­πή­σουν το δικαί­ωμα στην συλ­λο­γική δράση των εργα­ζο­μέ­νων.

Γι αυτά τα οποία έχουν παρα­κρα­τη­θεί εδώ και τόσα χρόνια από τις συντά­ξεις, υπάρχει περι­θώ­ριο να διεκ­δι­κη­θούν και να γίνουν απαι­τητά;

Βεβαίως. Επειδή έχω την εμπει­ρία, είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι όλα αυτά τα κατα­κτή­σαμε με αγώνες. Όταν κάποτε οι εργάτες διεκ­δί­κη­σαν το 8άωρο, τους οδή­γη­σαν στην κρεμάλα. Αλλά δεν στα­μά­τη­σαν να το διεκ­δι­κούν. Πιστεύω ότι μπο­ρούμε να τα διεκ­δι­κή­σουμε. Υπάρ­χουν χρήματα και μπορούν να τα δώσουν πίσω. Μην ξεχνάτε πόσα έχουν…. χαρι­στεί σε κάποιους και πόσα βγαί­νουν εκτός χώρας. Γι αυτό οι εργα­ζό­με­νοι και οι συντα­ξιού­χοι πρέπει να συνε­χί­σουν τον αγώνα και να μην υπο­στεί­λουν την σημαία.

Αυτή την κυβέρ­νηση δεν την ενδια­φέ­ρει να κατα­στρέ­ψουν τους συντα­ξιού­χους. Όταν βγαίνει κάποιος σε σύνταξη, τον βλέπουν ως κόστος. Το ίδιο και τον εργα­ζό­μενο, που τον έχει σαν εμπό­ρευμα και μπορεί να τον αντι­κα­τα­στή­σει εύκολα. Όχι, δεν πρέπει να έχουμε αυτή την επιλογή ως προ­ο­πτική. Πρέπει να παλέ­ψουμε για να διεκ­δι­κή­σουμε τα δικαιώ­ματά μας. Και θα συνε­χί­σουμε του αγώνα.