Αντισυνταγματικότητα άρθρου 62 του δασικού κώδικα-Γράφει ο δικηγόρος Παντελής Δ. Αποστολάς

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ κατά το άρθρο 62 του ν. 998/1979. Η αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τητα της διά­τα­ξης ως προς όλη τη Δωδε­κά­νησο, πλην της Ρόδου, Κω, Λακκί και Ξηρό­κα­μπου Λέρου:

Ι.–

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 62 του Ν. 998/1979 (πριν τρο­πο­ποι­η­θεί):

1. Επί των πάσης φύσεως αμφι­σβη­τή­σεων, ή διε­νέ­ξεων ή δικών μεταξύ του Δημο­σίου, είτε ως ενά­γο­ντος είτε ως ενα­γο­μέ­νου είτε ως αιτού­ντος είτε ως καθού ή αίτησις, και φυσικού ή νομικού προ­σώ­που όπερ επι­κα­λεί­ται ή αξιοί οιο­δή­ποτε δικαί­ωμα, εμπράγ­μα­τον ή μη, επί των δασών, των δασικών εκτά­σεων ή των εις το άρθρον 74 του παρό­ντος νόμου ανα­φε­ρο­μέ­νων εδαφών (δηλαδή των δημο­σίων χορ­το­λι­βα­δι­κών), το ως άνω φυσικόν ή νομικόν πρό­σω­πον οφείλει να απο­δείξη την παρ αυτώ ύπαρξιν του δικαιώ­μα­τός του.

Κατ’ εξαί­ρε­σιν η διά­τα­ξις αυτή δεν ισχύει εις τας περι­φε­ρείας των Πρω­το­δι­κείων των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης και των νομών Λέσβου, Σάμου και Χίου και των νήσων Κυθήρων, Αντι­κυ­θή­ρων και Κυκλάδων.

Με τη διάταξη αυτή εισά­γε­ται δια­δι­κα­στικό προ­νό­μιο υπέρ του Δημο­σίου, το οποίο συνί­στα­ται στην απαλ­λαγή αυτού από το βάρος από­δει­ξης της ιδίας του κυριό­τη­τας επί των δασών, δασικών εκτά­σεων κ.ά., και μετα­τί­θε­ται το βάρος από­δει­ξης στον επι­κα­λού­μενο υπέρ αυτού δικαί­ωμα κυριό­τη­τας   (βλ. ενδει­κτικά Πανα­γιώτη Γιαν­να­κού­ρου Δασικός Κώδικας και Δασικοί Νόμο έκδοση 2002 σελ. 478, ΑΠ 813/1995  Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ 1995/1 = Δ/ΝΗ/1996/1552).

Ωστόσο, με τη διάταξη του άρθρου 67 του ν. 4042/2012 (ΦΕΚ Α` 24/13.2.2012) τρο­πο­ποι­ή­θηκε η άνω διάταξη και ορί­ζε­ται ότι:

«Επί των πάσης φύσεως αμφι­σβη­τή­σεων, ή διε­νέ­ξεων ή δικών μεταξύ του Δημο­σίου, είτε ως ενά­γο­ντος είτε ως ενα­γο­μέ­νου είτε ως αιτού­ντος είτε ως καθού ή αίτηση, και φυσικού ή νομικού προ­σώ­που, το οποίο προ­βάλ­λει ή αξιώνει οποιο­δή­ποτε δικαί­ωμα, εμπράγ­μα­τον ή μη, επί των δασών, των δασικών εκτά­σεων το ως άνω φυσικόν ή νομικόν πρό­σω­πον οφείλει να απο­δείξη την παρ αυτώ ύπαρξη του δικαιώ­μα­τός του.

Κατ’ εξαί­ρεση η διάταξη αυτή δεν ισχύει στις περι­φέ­ρειες των Πρω­το­δι­κείων των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης, των νομών Λέσβου, Σάμου και Χίου και Κυκλά­δων, των νήσων Κυθήρων, Αντι­κυ­θή­ρων, καθώς και της περιο­χής της Μάνης όπ ως αυτή ορί­ζε­ται από διοι­κη­τικά όρια των Καλ­λι­κρα­τι­κών Δήμων Ανα­το­λι­κής και Δυτικής Μάνης».

Η εξαί­ρεση από το δια­δι­κα­στικό προ­νό­μιο του δημο­σίου στις παρα­πάνω περιο­χές, υπα­γο­ρεύ­θηκε ως η μόνη ορθή και υπα­γο­ρευ­μένη από την ιστο­ρική και νομική πραγ­μα­τι­κό­τητα επιλογή, λόγω του ιδιαι­τέ­ρου νομικού καθε­στώ­τος που επι­κρα­τούσε στις εν λόγω περιο­χές, όπως και στη μη δορυά­λωτη Δωδε­κά­νησο, όπου με την ειρη­νική υποταγή στο Σουλ­τάνο, με βάση τον ιερό μου­σουλ­μα­νικό νόμο, δια­τη­ρή­θηκε επί Οθω­μα­νι­κής Κυριαρ­χίας η ακίνητη ιδιο­κτη­σία μουλκ αυτών που την εξου­σί­α­ζαν και νέμο­νταν και δεν περι­ήλθε, ως δημόσια γαία, στην περιου­σία του Οθω­μα­νι­κού Κράτους.

Ανε­ξάρ­τητα από τα όσα αβάσιμα υπο­στη­ρί­ζει το δημόσιο,

όπως δέχεται η επι­στήμη και η νομο­λο­γία των δικα­στη­ρίων μας, γαίες φύσης «εραζί-εμιριέ ή αρζί-μιρί», δηλαδή δημό­σιες γαίες, όπως και το δικαί­ωμα διαρ­κούς εξου­σί­α­σης επί δημο­σίων γαιών (τεσ­σα­ρούφ),

από της εποχής του Τούρκου κατα­κτητή Σουλ­τά­νου Σου­λε­ΐ­μάν (1522 μ.χ.) μέχρι την ισχύ του ν. 2100/1952 (26.4.1952) δεν υπήρξαν ποτέ στα Δωδε­κά­νησα εκτός της Ρόδου και της Κω, που ο τούρκος κατα­κτη­τής τις είχε κυριεύ­σει με τη «σπάθη και το δόρυ». Στα άλλα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου (όπως είναι η Σύμη η Κάρ­πα­θος, η Πάτμος, η Χάλκη κλπ),  που δεν ήταν «δορυά­λωτα», δηλαδή δεν είχαν κατα­κτη­θεί με τα όπλα, ο τούρκος κατα­κτη­τής Σου­λε­ΐ­μάν ο Μεγα­λο­πρε­πής, όχι μόνο δεν δήμευσε γη, αλλά παρα­χώ­ρησε δικαιώ­ματα, με απο­τέ­λε­σμα όλα ανε­ξαι­ρέ­τως τα κτήματα που κατεί­χαν, νέμο­νταν και εξου­σί­α­ζαν από τότε οι κάτοι­κοι των νησιών αυτών να ανήκουν στους ιδιο­κτή­τες τους (στις ιδιο­κτη­σίες τους) ως «γαίες μούλκ», δηλαδή οι γαίες των νησιών αυτών χαρα­κτη­ρί­στη­καν, κατά τον ιερό μου­σουλ­μα­νικό νόμο, ιδιω­τι­κές ανή­κου­σες στην, κατά τα άρθρα 1 και 2 του από 7ης Ραμαζάν του έτους 1274 Οθω­μα­νι­κού νόμου “περί γαιών” κατη­γο­ρία των καθαράς ιδιο­κτη­σίας ακι­νή­των, τα οποία συνεπώς εξα­κο­λού­θη­σαν εξου­σια­ζό­μενα υπό των μέχρι τότε κυρίων αυτών και μάλιστα κατά πλήρη κυριό­τητα (βλ. ανα­λυ­τικά Παντελή Δ. Απο­στολά  ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ με αναφορά σε νομο­λο­γία και βιβλιο­γρα­φία, Ιστο­σε­λίδα Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στις ειση­γή­σεις – μελέτες βλ. ανα­λυ­τικά Παντελή Δ. Απο­στολά ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ).

Οι παρα­πάνω τόσο σημα­ντι­κές παρα­δο­χές του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, για ένα τόσο κρίσιμο θέμα, που αφορά την ιδιο­κτη­σία των κατοί­κων της «μη δορυά­λω­της» Δωδε­κα­νή­σου, απο­κα­τέ­στησε τα «πράγ­ματα» μετά από πολύ καιρό, συμπο­ρευό­με­νες ιστο­ρικά με την αλήθεια, αφού ο Οθω­μα­νός κατα­κτη­τής άφησε ανέγ­γι­χτη αυτή την ιδιο­κτη­σία, υιο­θε­τή­θη­καν δε και από τον Άρειο Πάγο (βλ. ΑΠ 822/2013 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 1333/2015 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 458/2016 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ ΑΠ 477/2016 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ.

Κατά τον τον ιερό μου­σουλ­μα­νικό νόμο, με την κατά­κτηση, απόλ­λυ­ται κάθε τέως ιδιω­τική κτήση, κατα­λύ­ε­ται και περιέρ­χε­ται η κυριό­της στο Οθω­μα­νικό δημόσιο. Στον ιερό όμως νόμο γίνεται διά­κριση μεταξύ κατα­κτη­θέ­ντων λαών, εχόντων  θεό­πεμ­πτον βιβλίον (δηλαδή χρι­στια­νών και Ιου­δαίων) και πολυ­θεϊ­στών κατα­κτη­θέ­ντων λαών. Μόνον των δεύ­τε­ρων η περιου­σία ολο­κλη­ρω­τικά δημεύ­ε­ται. Ως προς τους χρι­στια­νούς γίνεται διά­κριση αν δια πολέμου ή κατόπιν συν­θή­κης κατε­λή­φθη η χώρα αυτών, στη δεύτερη δε περί­πτωση (όπως στην περί­πτωσή μας) οι κάτοι­κοι δια­τη­ρούν την ακίνητη περιου­σία τους, υπο­βαλ­λό­με­νοι μόνο στην κατα­βολή φόρου υπο­τε­λείας (βλ. ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΕΣ ΔΩΡΕΕΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΤΜΟΥ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΩΝ «ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΩΝ ΛΟΓΩΝ» σελ. 35 με αναφορά σε Ομέρ Λιουτφή – Εραζί Κανονού Εισαγ. Εισα­γω­γική έκθεση της επι­τρο­πής του νόμου 197 μετάφρ. Οθ. Κωδίκων σε έκδοση Νόμου περί Γαιών σελ. 4 Ν. Ελευ­θε­ριά­δου «Ανα­το­λι­καί μελέται», Σμύρνη 1909 κεφ. 31 παρ. 30, 31, 33 σελ. 60-61, Παντελή Δ. Απο­στολά  ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, Ιστο­σε­λίδα Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στις ειση­γή­σεις – μελέτες).

Η Ελλη­νική Πολι­τεία, σεβό­μενη τις απο­φά­σεις των ελλη­νι­κών δικα­στη­ρίων για τη μη δορυά­λωτη Δωδε­κά­νησο, θα πρέπει να κατα­νο­ή­σει, έστω και αργά, το σφάλμα, το ατόπημα και την αδικία που διέ­πραξε σε βάρος της μη δορυά­λω­της Δωδε­κα­νή­σου (όταν δεν εξαι­ρέ­θηκε από το δια­δι­κα­στικό προ­νό­μιο του άρθρου 62 του Ν. 998/1979) και να οδη­γη­θεί νομο­θε­τικά στην απο­κα­τά­σταση των πραγ­μά­των με βάση την ιστο­ρική και νομική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στική η περί­πτωση της Μάνης, η οποία αδι­κή­θηκε, όπως αδι­κή­θηκε και η μη δορυά­λωτη Δωδε­κά­νη­σος και δεν εξαι­ρέ­θηκε από το εν λόγω δια­δι­κα­στικό προ­νό­μιο, η οποία όμως, όταν οι πνευ­μα­τι­κοί της άνθρω­ποι ανέ­δει­ξαν το ιστο­ρικό σφάλμα του νομο­θέτη, επέ­βα­λαν την εξαί­ρεση με τρο­πο­ποί­ηση του νόμου το 2014.

Υπάρχει κανείς που να μη κατα­νοεί το σφάλμα και την αβλεψία του νομο­θέτη; Η αδικία είναι έντονη και χρήζει νομο­θε­τι­κής παρέμ­βα­σης. Τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γεί αυτή η διάταξη είναι κατα­φανή και θα ανα­δει­χθούν με τους δασι­κούς χάρτες, σε περιο­χές όπου δεν είχαν την «πολυ­τέ­λεια», όπως σε άλλες περιο­χές τις Ελλάδος, με βάση το Βυζα­ντι­νο­ρω­μαϊκό δίκαιο που ίσχυσε μέχρι την εισα­γωγή του Αστικού Κώδικα, να επι­κα­λού­νται κτήση κυριό­τη­τος με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία συμπλη­ρω­μένη μέχρι το 1915.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, το αίσθημα δικαίου και τη συνταγ­μα­τική τάξη ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΡΓΑ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙ ΤΗ «ΜΗ ΔΟΡΥΑΛΩΤΗ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟ» ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΑΔΙΚΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 62 ΤΟΥ Ν. 998/1979 ΓΙΑ ΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ. Με αυτό τον τρόπο θα ικα­νο­ποι­η­θεί το αίσθημα δικαίου και θα συμπο­ρευ­θεί συνταγ­μα­τικά (κατ’ εφαρ­μογή του άρθρου 4 του Συντάγ­μα­τος) η εν λόγω διάταξη.

Εξάλλου, τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια, χωρίς κανένα απο­λύ­τως ενδοια­σμό, έχοντας ως βάση τη νομο­λο­γία όλων των δικα­στη­ρίων μας (και του Αρείου Πάγου), ως προς την φύση της ιδιο­κτη­σίας στις μη δορυά­λω­τες περιο­χές της Δωδε­κα­νή­σου, θα ερευ­νή­σουν το θέμα της συνταγ­μα­τι­κό­τη­τας ή μη της παρα­πάνω διά­τα­ξης και είναι προ­φα­νές ότι, προς απο­κα­τά­σταση της συνταγ­μα­τι­κής αρχής της ισό­τη­τας, θα πρέπει να εφαρ­μό­σουν και για τους ιδιο­κτή­τες ακι­νή­των στις μη δορυά­λω­τες περιο­χές της Δωδε­κα­νή­σου, σε βάρος των οποίων έγινε η δυσμε­νής διά­κριση, την παρα­πάνω διάταξη που ισχύει για την κατη­γο­ρία ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των συγκε­κρι­μέ­νων περιο­χών, υπέρ των οποίων θεσπί­στηκε για τους ίδιους λόγους η ειδική ρύθμιση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό αίρεται η κατά­σταση που δημιουρ­γή­θηκε από την παρα­βί­αση της ανωτέρω αρχής της ισό­τη­τας.

Κατά το άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγ­μα­τος, οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Η διάταξη αυτή καθιε­ρώ­νει όχι μόνο την ισότητα των Ελλήνων έναντι του νόμου αλλά και την ισότητα του νόμου έναντι αυτών και συνεπώς δεσμεύει και υπο­χρε­ώ­νει τον κοινό νομο­θέτη, όταν πρό­κει­ται να ρυθ­μί­σει ουσιω­δώς όμοια πράγ­ματα, σχέσεις ή κατα­στά­σεις και κατη­γο­ρίες προ­σώ­πων, να μην αντι­με­τω­πί­ζει κατά τρόπο ανόμοιο τις περι­πτώ­σεις αυτές, εισά­γο­ντας δια­κρί­σεις ή εξαι­ρέ­σεις, εκτός αν αυτό επι­βάλ­λε­ται από λόγους γενι­κό­τε­ρου κοι­νω­νι­κού ή δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος. Τη συν­δρομή τέτοιου συμ­φέ­ρο­ντος ελέγ­χουν τα δικα­στή­ρια ενόψει της κατά το άρθρο 93 παρ.4 εξου­σίας τους να μη εφαρ­μό­ζουν νόμο που το περιε­χό­μενό του είναι αντί­θετο προς το Σύνταγμα. Συνεπώς, αν γίνει από το νόμο ειδική ρύθμιση για ορι­σμένη κατη­γο­ρία προ­σώ­πων και απο­κλει­σθεί από τη ρύθμιση αυτή, κατ’ αδι­καιο­λό­γητη δυσμενή διά­κριση, άλλη κατη­γο­ρία προ­σώ­πων, για την οποία συντρέ­χει ο ίδιος λόγος που επι­βάλ­λει την ειδική εκείνη μετα­χεί­ριση, η διάταξη που εισάγει τη δυσμενή αυτή μετα­χεί­ριση είναι ανί­σχυρη ως αντι­συ­νταγ­μα­τική. Στην περί­πτωση αυτή, προς απο­κα­τά­σταση της συνταγ­μα­τι­κής αρχής της ισό­τη­τας, πρέπει να εφαρ­μο­σθεί και για εκεί­νους, σε βάρος των οποίων έγινε η δυσμε­νής διά­κριση, η διάταξη που ισχύει για την κατη­γο­ρία υπέρ της οποίας θεσπί­στηκε η ειδική ρύθμιση, διότι μόνο με τον τρόπο αυτό αίρεται η κατά­σταση που δημιουρ­γή­θηκε από την παρα­βί­αση της ανωτέρω αρχής, χωρίς αυτό να σημαί­νει ότι παρα­βιά­ζε­ται από τη δικα­στική εξουσία η αρχή της διά­κρι­σης των λει­τουρ­γιών, που θεσπί­ζε­ται από τα άρθρα 1, 26, 73 επ. και 87 επ. του Συντάγ­μα­τος (βλ.ενδει­κτικά ΟλΑΠ 3/2013 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ με αναφορά σε Ολ.ΑΠ 19/2004, βλ. επισης ΟλΑΠ 2/2016 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΟλΑΠ 16/2015 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΟλΑΠ 17/2015 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΟλΑΠ 32/2009 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΟλΑΠ 19/2004 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 676/2016 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, ΑΠ 942/2015 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, Παντελή Δ. Απο­στολά  ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, Ιστο­σε­λίδα Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στις ειση­γή­σεις – μελέτες).

Σε κάθε περί­πτωση που γίνει δεκτό, ότι ένα επίδικο ακίνητο είναι νομικής φύσεως μουλκ και όχι δημόσια γαία, δε συντρέ­χει λόγος εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξεων των άρθρων 4 παρ. 1, 2 του ΑΝ 1539/1938, περί μη παρα­γρα­φής των δικαιω­μά­των του Δημο­σίου (Παντελή Δ. Απο­στολά  ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, Ιστο­σε­λίδα Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στις ειση­γή­σεις – μελέτες, Π 477/2016 Α΄ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ),

ούτε ασκεί έννομη επιρροή στην κυριό­τητα που ήδη απο­κτή­θηκε πριν το ν. 998/1979 η μετα­γε­νέ­στερη διάταξη του άρθρου 62 § 1 του ν.998/1979 “περί προ­στα­σίας των δασών και των δασικών εν γένει εκτά­σεων της Χώρας” (βλ. για την ταυ­τό­τητα του νομικού λόγου ΑΠ 2088/2014 Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ με αναφορά σε Α.Π. 975/2008, Παντελή Δ. Απο­στολά  ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΑΦΟΡΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΤΗΝ ΑΚΙΝΗΤΗ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΣΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, Α ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ, Ιστο­σε­λίδα Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου στις ειση­γή­σεις – μελέτες).

 

Να σημειω­θεί ότι

Η παρα­πάνω διάταξη του άρθρου 62 του Δασικού Κώδικα, αποκτά έντονο ενδια­φέ­ρον με την κήρυξη υπό κτη­μα­το­γρά­φηση του Δήμου Πάτμου και της Σύμης και με την ανάρ­τηση των δασικών χαρτών.

Κατά τη δια­δι­κα­σία της κτη­μα­το­γρά­φη­σης, επι­κα­λού­μενα δικαιώ­ματα κυριό­τη­τος ιδιωτών, κυρίως σε εδα­φι­κές εκτά­σεις που εμφα­νί­ζουν την εικόνα δάσους ή δασικής έκτασης, αμφι­σβη­τού­νται από το Ελλη­νικό Δημόσιο,

το οποίο προ­βάλ­λει τον ισχυ­ρι­σμό ότι πρό­κει­ται για δημό­σιες γαίες (επι­κα­λού­μενο και το θεσμο­θε­τη­μένο νομο­θε­τικά τεκ­μή­ριο κυριό­τη­τος του δημο­σίου),

επί των οποίων, χωρίς έγγραφο τίτλο παρα­χώ­ρη­σης δεν είναι δυνατή η επί­κληση κτήσης δικαιώ­μα­τος κυριό­τη­τος, ακόμα και με έκτακτη χρη­σι­κτη­σία,

είτε σύμφωνα με το Οθω­μα­νικό δίκαιο, που δεν επι­τρέ­πει την κτητική παρα­γραφή σε τέτοιου είδους ακίνητα, είτε σύμφωνα με την Ιταλική αστική νομο­θε­σία, που ίσχυσε από 1-1-1932, με την οποία επι­τρέ­πε­ται μεν η έκτακτη χρη­σι­κτη­σία, όμως ο απαι­τού­με­νος χρόνος νομής των 30 ετών (μετά την 1-1-1932) με τον Ιταλικό Αστικό Κώδικα του 1865, αλλά και των 20 ετών με τον Ιταλικό Αστικό Κώδικα του 1942,

μια και επι­κα­λού­με­νες πράξεις νομής δεν αρκούν για τη συμπλή­ρωση της κτη­τι­κής παρα­γρα­φής, λόγω του απα­ρα­γρά­πτου των δικαιω­μά­των του δημο­σίου, μετά την εισα­γωγή και ισχύ στη Δωδε­κά­νησο από 10-1-1949 των δια­τά­ξεων του α.ν. 1539/1938.

Η ανάρ­τηση των δασικών χαρτών σε περιο­χές της μη δορυά­λω­της Δωδε­κα­νή­σου, προ­κά­λεσε σάλο και ειδικά στην Πάτμο, διότι ναι μεν κατά την δια­δι­κα­σία των αντιρ­ρή­σεων κατά του περιε­χο­μέ­νου του δασικού χάρτη δεν εξε­τά­ζο­νται θέματα ιδιο­κτη­σίας, παρά μόνο στο μέτρο που αυτό είναι ανα­γκαίο για την από­δειξη του εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος ούτε θίγο­νται ιδιο­κτη­σιακά δικαιώ­ματα του Δημο­σίου ή ιδιωτών,

όμως η δασική μορφή ενός ακι­νή­του θα απο­τε­λέ­σει τη βάση για την επί­κληση των κατά τα άνω δικαιω­μά­των του δημο­σίου.

Ρόδος 2-11-2017

Παντε­λής Δ. Απο­στο­λάς

Δικη­γό­ρος