Η Diane ήρθε στη Ρόδο γεμάτη όνειρα για τη ζωή της και σήμερα ειναι άστεγη…

Πότε ήρθες στην Ρόδο για πρώτη φορά;

Όταν ήμουν 6 χρονών. Το 1966.

Και πότε ήρθες ξανά;

Όταν ήμουν 18! Έκανα τα γενέ­θλιά μου εδώ με τους φίλους μου και μείναμε σε ένα ξενο­δο­χείο, μάλιστα γίναμε φίλοι με τον ιδιο­κτήτη. Έπειτα ήρθα ξανά με τον άντρα μου. Προ­σπα­θού­σαμε να κάνουμε παιδί, δυστυ­χώς όμως είχα πάρα πολλές απο­βο­λές. Ο σύζυγός μου προ­ερ­χό­ταν από μεγάλη οικο­γέ­νεια και ονει­ρευό­ταν πάντα να κάνει κι αυτός την δική του. Οπότε ανα­γκά­στηκα να τον αφήσω να φύγει. Εκείνος έφυγε για να κάνει την ζωή του και εγώ κράτησα τα σκυλιά μας. Τότε πήρα την μεγάλη απόφαση. Εβαλα τα σκυλιά μου σε ένα αυτο­κί­νητο και οδήγησα μέχρι εδώ.

Από πού;

Από την Αγγλία.

Ποια χρονιά;

Το 2004.

Επο­μέ­νως το 2004, έρχεσαι στην Ρόδο και ξεκινάς να δου­λεύ­εις εδώ.

Ναι. Αρχικά, δούλευα σε ένα τατουα­τζί­δικο στο Φαλη­ράκι! Έχω κάνει τατουάζ σε πολλούς στην Ρόδο. Και έτσι απέ­κτησα και πολλούς φίλους. Ζωγρα­φίζω πάρα πολύ καλά. Αργό­τερα δούλεψα σε σούπερ μάρκετ και κατόπιν σε πρα­κτο­ρείο timesharing. Την λάτρεψα αυτήν την δουλειά.

Για πόσα χρόνια δού­λε­ψες στο πρα­κτο­ρείο;

Για περίπου πέντε χρόνια.

Πότε έμεινες άστεγη;

Το 2016. Τον περα­σμένο Ιούλιο.

Πώς συνέβη αυτό;

Απο­λύ­θηκα από τη δουλειά μου.

Τι σου είπαν, γιατί σε απέ­λυ­σαν;

Λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης στην Ελλάδα και της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης, δεν συνέ­φερε την εται­ρεία – η οποία είναι πολυεθνική- να συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί εδώ. Το ελλη­νικό παράρ­τημα έπρεπε να κλείσει.

Πόσα χρήματα έβγαζες τον μήνα τότε;

Εβγαζα περίπου 3.000 ευρώ τον μήνα. Τότε βοη­θούσα όσους είχαν ανάγκη. Ποτέ δεν φαντα­ζό­μουν ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα χρεια­ζό­μουν εγώ βοήθεια, ότι θα κατέ­ληγα άστεγη… Τον πρώτο καιρό που έμεινα στο δρόμο, ντρε­πό­μουν πολύ. Εμεινα και δύο εβδο­μά­δες χωρίς φαγητό, ντρε­πό­μουν να ζητήσω φαγητό. Είχα απελ­πι­στεί. Τότε πήρα την απόφαση να αυτο­κτο­νήσω.

Εφτασες σε αυτό το σημείο;

Ναι. Αυτό που έκανα ήταν αξιο­θρή­νητο… Ήμουν χωρίς ρεύμα και χωρίς νερό, δεν ανα­γνώ­ριζα τον εαυτό μου και σκε­φτό­μουν: Πώς είναι δυνατόν να ζω έτσι…. Δεν ήθελα να με κοι­τά­ζουν ούτε τα σκυλιά μου, ντρε­πό­μουν, ήμουν αξιο­λύ­πητη. Πήρα λοιπόν το μαχαίρι και απο­φά­σισα να κόψω τις φλέβες μου… Ο σκύλος μου, η Μάγδα, βλέ­πο­ντάς με έπεσε πάνω μου, μου επι­τέ­θηκε και είτε το πιστεύ­ετε είτε όχι, μου πήρε το μαχαίρι από το χέρι! Το πέταξε στο πάτωμα. Αμέσως έτρεξαν πάνω μου και με έγλει­φαν και τα τέσσερα σκυλιά. Τότε ένιωσα πολύ εγω­ί­στρια. Εάν πέθαινα τι θα είχαν απο­γί­νει τα σκυλιά μου; Ποιος θα τα τάιζε; Θα είχαν απο­μεί­νει μόνα, γι αυτό και απα­γό­ρευσα στον εαυτό μου να κάνει ξανά τέτοιες σκέψεις.

Σήμερα έχεις κάποιο εισό­δημα;

Περίπου 160 ευρώ τον μήνα από την Πρόνοια.

Από τα 3.000 ευρώ τον μήνα, σήμερα ζεις με 160 ευρώ;

Δεν ζει κανείς με αυτά τα χρήματα. Ευτυχώς έχω βοήθεια από πολλούς ανθρώ­πους που μου παρέ­χουν φαγητό και τα ανα­γκαία που χρειά­ζε­ται ένας άνθρω­πος για να ζήσει.

Πού έμενες πριν χάσεις τη δουλειά σου;

Νοί­κιαζα ένα σπίτι πριν χάσω την δουλειά μου, με αυλή κι εκεί ζούσα με τα τέσσερα σκυλιά μου. Κι ενώ είχαμε συμ­φω­νή­σει με τα χρήματα της απο­ζη­μί­ω­σης που πήρα από την εται­ρεία όταν απο­λύ­θηκα, να κατα­σκευάσω κάποιες υπο­δο­μές εκεί ώστε να μπορώ να φιλο­ξενώ σκυλιά, ως επάγ­γελμα, ο ιδιο­κτή­της έφερε μία μπουλ­ντόζα και γκρέ­μισε τα πάντα! Εκεί είχα ρίξει όλες μου τις οικο­νο­μίες… Ύστερα με κατη­γό­ρησε ότι έκλεψα κάποιες πόρτες. Κατα­λή­ξαμε στην αστυ­νο­μία. Παρόλα αυτά εγώ είχα φωτο­γρα­φίες με ημε­ρο­μη­νία και απέ­δειξα ότι δεν υπήρχαν ποτέ πόρτες. Απλώς βρέθηκε κάποιος που ήθελε να το νοι­κιά­σει με περισ­σό­τερα χρήματα. Μου απο­σύν­δε­σαν το ρεύμα και το νερό και έβγαλαν τα πράγ­ματά μου στην βροχή. Οι φωτο­γρα­φίες των γονιών μου δια­λύ­θη­καν… Έχω χάσει όλες μου τις ανα­μνή­σεις. Φυσικά δεν είχα συμ­βό­λαιο ή κάποιο φορο­λο­γικό στοι­χείο που να με κατο­χυ­ρώ­νει, κι έτσι έφτασα στο σημείο μηδέν.

Κι έτσι έμεινες στο δρόμο…

Δεν είχα πού να πάω.

Τι πράγ­ματα πήρες μαζί σου;

Πιτζά­μες, ζεστά ρούχα, πετσέ­τες και είδη μπάνιου. Έμεινα στην παραλία στο Φαλη­ράκι για περίπου πέντε μέρες. Μετά με είδαν οι ιδιο­κτή­τες ενός σού­περ­μάρ­κετ και μου πρό­τει­ναν να μείνω σε μία αποθήκη, κοντά στο μαγαζί. Είναι μία ξύλινη καλύβα χωρίς ρεύμα και μπάνιο και χωρίς οροφή. Μου ζήτησαν να προσέχω τα ζωάκια τους και χάρηκα γι αυτό. Αγαπώ πολύ τα ζώα και το έκανα με μεγάλη χαρά. Εκεί μένω μέχρι τώρα αλλά δυστυ­χώς, όπως με ενη­μέ­ρω­σαν οι ιδιο­κτή­τες, ο χώρος πωλεί­ται και θα πρέπει να φύγω από εκεί… Κάποιοι φίλοι μου, που επέ­στρε­ψαν από την Ρόδο στην Αγγλία, μου χάρισαν το αυτο­κί­νητό τους. Θέλω να το ανταλ­λάξω με ένα τρο­χό­σπιτο είτε για να μείνω μέσα εκεί είτε για να μπορέσω να φύγω.

Να φύγεις για πού; Θα επι­στρέ­ψεις στην Αγγλία;

Δυστυ­χώς δεν μπορώ προς το παρόν να επι­στρέψω, γιατί έχω πρό­βλημα με την καρδιά μου. Πήγα πριν ένα μήνα στο νοσο­κο­μείο και μου είπαν ότι πρέπει να κάνω επέμ­βαση για να μου τοπο­θε­τή­σουν μπα­λο­νάκι. Ευτυχώς μου είπαν απ’ το νοσο­κο­μείο, ότι μέσω της Πρό­νοιας θα κλεί­σουμε ραντε­βού για να εγχει­ρι­στώ. Δυστυ­χώς έχω και πρό­βλημα με την μνήμη μου. Δεν μπορώ πια να θυμηθώ ούτε το όνομα της μητέρας μου. Συναντώ κόσμο στον δρόμο και με χαιρετά και δεν θυμάμαι ποιοι είναι… Ισως λόγω της κατά­στα­σης που βιώνω.

Πώς είναι η μέρα σου; Τι κάνεις κατά τη διάρ­κεια της ημέρας;

Ξυπνάω πολύ νωρίς το πρωί. Έξι η ώρα έχω ξυπνή­σει σίγουρα. Κάνουμε βόλτα με τα σκυλιά μου στην παραλία. Μετά επι­στρέ­φουμε στο σπίτι και τρώμε. Στη συνέ­χεια επι­σκέ­πτο­μαι ένα ξενο­δο­χείο όπου μου επι­τρέ­πουν να κάνω μπάνιο, είναι πολύ καλοί μαζί μου. Μου δίνουν και φαγητό για τα σκυλιά και μου χάρισαν μερικά έπιπλα για την καλύβα μου. Καθα­ρίζω το «σπίτι» κάθε μέρα γιατί κάτω είναι χώμα και δεν έχει στέγη. Εχω στρώσει κούτες κάτω για να μην πατάω στα χώματα. Όταν βρέχει, η καλύβα γεμίζει νερό και το χώμα γίνεται λάσπη…. Αφού καθα­ρίσω το σπίτι, έπειτα περι­πλα­νιέ­μαι στον δρόμο και περι­μένω την Σοφία, (σ.σ. την εθε­λό­ντρια Σοφία Μανιά). Η Σοφία με ταΐζει και με φρο­ντί­ζει κάθε μέρα, αν δεν ήταν η Σοφία σήμερα θα ήμουν πεθα­μένη. Παλιά ήμουν πολύ παχιά. Τώρα όχι πια. Εχασα πολλά κιλά και δεν μου έκαναν τα ρούχα μου! Ευτυχώς μου έφεραν και­νούρ­για ρούχα κάποιοι φίλοι μου.

Παρ΄όλα αυτά Diane, δεν χάνεις το χαμό­γελό σου!

Δεν είμαι απ’ τους ανθρώ­πους που θα κλαίω και θα πέσω σε κατά­θλιψη, αν εξαι­ρέ­σει κανείς το ατυχές περι­στα­τικό με την από­πειρα αυτο­κτο­νίας… Μόλις απο­κα­τα­στα­θεί το πρό­βλημα με την καρδιά μου, πιστεύω ότι θα μπορέσω ξανά να δουλέψω.

Πώς είναι να ζεις χωρίς χρήματα;

Δύσκολα. Αλλά όχι ακα­τόρ­θωτο τελικά, είναι ένας άλλος κόσμος, μια άλλη ζωή και σίγουρα όχι αυτή που ονει­ρεύ­ε­ται κανείς να ζήσει… Αλλα συμ­βαί­νουν κι αυτά. Εχω τα λίγα χρήματα της Πρό­νοιας, αλλά ευτυχώς έχω την Σοφία! Θα είχαμε πεθάνει κι εγώ και τα σκυλιά μου χωρίς την Σοφία. Η ζωή είναι περί­εργη, κάνει κύκλους… Όταν ήμουν στην Αγγλία με τον άντρα μου είχαμε μια pub. Έτυχε να γνω­ρί­σουμε κάποιον που απο­λύ­θηκε από την τράπεζα όπου εργα­ζό­ταν και λίγο καιρό αργό­τερα, έμεινε άστεγος. Τον φιλο­ξε­νή­σαμε με τον άντρα μου για περίπου δύο χρόνια. Με απο­κα­λούσε δεύτερή του μητέρα. Στη συνέ­χεια βρήκε δουλειά, παντρεύ­τηκε κι έκανε την δική του οικο­γέ­νεια. Μου είπε ότι δεν θα ξεχάσει ποτέ την βοήθεια που του προ­σφέ­ραμε με τον άντρα μου και μου είπε ότι όποτε τον χρεια­στώ, θα είναι κοντά μου. Σκέ­φτηκα, λοιπόν, να του στείλω μήνυμα. Επι­κοι­νώ­νησα μαζί του και μου πρό­τεινε να με φιλο­ξε­νή­σει για όσο χρεια­στεί αλλά μου ζήτησε να πάω να τον βρω χωρίς τα σκυλιά μου! Αδύ­να­τον! Τα σκυλιά μου είναι τα παιδιά που έχασα… Δεν πρό­κει­ται να τα εγκα­τα­λείψω ακόμα κι αν χρεια­στεί να μείνω για πάντα στο δρόμο.

Τι σχε­διά­ζεις τώρα Νταϊάν;

Θα ήθελα να μπορέσω να μείνω εδώ στη Ρόδο, έστω σε κάποια αποθήκη με τα σκυλιά μου. Δεν θέλω σπίτι, ας είναι μία αποθήκη… Αρκεί να έχει στέγη και να έχω δίπλα μου τα σκυλιά μου. Εάν όμως δεν τα κατα­φέρω, τότε θα ήθελα αφού κάνω την εγχεί­ρηση στην καρδιά, που επείγει, να φύγω για Τενε­ρίφη.

Τι να κάνεις στην Τενε­ρίφη;

Να ζητήσω δουλειά ξανά, στην εται­ρεία, όπου εργα­ζό­μουν. Τώρα δρα­στη­ριο­ποιεί­ται εκεί, ελπίζω να υπάρχει θέση για μένα. Όμως μέχρι να εγχει­ρι­στώ, δεν μπορώ να κάνω απο­λύ­τως τίποτα…

Δεν έχεις συγ­γε­νείς που θα μπο­ρού­σαν να σε βοη­θή­σουν;

Όχι, δεν έχω κανέναν. Ο πρώην άντρας μου, με τον οποίον έχουμε πολύ καλές σχέσεις, έχει πια τη δική του οικο­γέ­νεια, έχει απο­κτή­σει κι ένα αξιο­λά­τρευτο κορι­τσάκι.

Πόσο καιρό είσαι στο δρόμο;

Εδώ και 1,5 χρόνο.

Κάνεις όνειρα;

Ναι.

Τι ονει­ρεύ­ε­σαι για την ζωή σου;

Θέλω ένα κομμάτι γης κι ένα τρο­χό­σπιτο και να έχω όλα τα ζώα που με έχουν ανάγκη για να τα φρο­ντίζω. Δεν μ’ ενδια­φέ­ρει να βλέπω ανθρώ­πους. Αγαπώ τα ζώα.

Θέλεις να συνε­χί­σεις να μένεις στη Ρόδο;

Ναι! Αυτό ήταν το μεγάλο μου όνειρο απο μικρό παιδί. Όταν ήρθα με τους γονείς μου για δια­κο­πές και είδα τη Ρόδο για πρώτη φορά, είπα ότι μια μέρα θα έρθω να ζήσω σε αυτό το νησί. Κι έτσι έγινε.

Τι ονει­ρεύ­ε­σαι τα βράδια;

Οτι έχω δουλειά, ότι έχω ένα ζεστό σπίτι κι έχω μαζί μου τα σκυλιά μου…

Οποιος επι­θυ­μεί να βοη­θή­σει την Diane, μπορεί να επι­κοι­νω­νή­σει μαζί της στο τηλ 6955 813 514