UNESCO: Απουσία λογοδοσίας στα ελληνικά ΑΕΙ

Ελλειμ­μα­τική είναι η λογο­δο­σία στο ελλη­νικό εκπαι­δευ­τικό σύστημα. Αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται στην τελευ­ταία έκθεση της UNESCO, με τη 15σέλιδη αναφορά για τη λογο­δο­σία στην Ελλάδα να υπο­γρά­φε­ται από τη Βάσω Κιντή, καθη­γή­τρια του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, και τον δρα Από­στολο Δημη­τρό­πουλο.

Ειδι­κό­τερα, σαφές δείγμα οπι­σθο­δρό­μη­σης για τη λογο­δο­σία στην τρι­το­βάθ­μια εκπαί­δευση απο­τε­λεί η κατάρ­γηση του νόμου 4009 του 2011, όπου το μοντέλο λογο­δο­σίας βασί­στηκε στις αρμο­διό­τη­τες του νεο­συ­στα­θέ­ντος Συμ­βου­λίου Ιδρύ­μα­τος. Σε αυτό μετεί­χαν ακα­δη­μαϊ­κοί από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό, οι οποίοι εκλέ­γο­νταν από τους πανε­πι­στη­μια­κούς κάθε ΑΕΙ. «Η λογο­δο­σία αφορά ακα­δη­μαϊ­κούς στόχους, τα επι­τεύγ­ματα των μαθητών και του προ­σω­πι­κού, αλλά και την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα της διοί­κη­σης όπως και τον χει­ρι­σμό των οικο­νο­μι­κών ζητη­μά­των. Στην περί­πτωση της ελλη­νι­κής εκπαί­δευ­σης δεν υπάρ­χουν τέτοιες δια­δι­κα­σίες λογο­δο­σίας οι οποίες να τίθε­νται εκ των προ­τέ­ρων και να εφαρ­μό­ζο­νται, καθώς δεν υπάρ­χουν στρα­τη­γικά σχέδια (εθνικά ή θεσμικά), εθνικά πρότυπα, βρα­χυ­πρό­θε­σμοι ή μακρο­πρό­θε­σμοι στόχοι εκπαι­δευ­τι­κών ή άλλων δημο­σίων οργα­νι­σμών, σχέδια δράσης. Τα στα­τι­στικά δεδο­μένα είναι απο­σπα­σμα­τικά και μη πλήρη. Τα δεδο­μένα που υπάρ­χουν δεν χρη­σι­μο­ποιού­νται για να γίνει αξιο­λό­γηση, να σχε­δια­στούν στόχοι ή να γίνουν βελ­τιώ­σεις. Το όλο σύστημα δου­λεύει σαν ελεύ­θε­ρος τροχός, λέει στην «Κ» η κ. Κιντή.

Η ίδια προ­σθέ­τει ότι «αυτό που χαρα­κτη­ρί­ζει την αξιο­λό­γηση σε πρω­το­βάθ­μια και δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση είναι το πρό­βλημα της εφαρ­μο­γής. Διότι καμία από τις προ­σπά­θειες για αξιο­λό­γηση δεν εφαρ­μό­στηκε. Η μόνη εξαί­ρεση είναι η αξιο­λό­γηση υπο­ψη­φίων διευ­θυ­ντών ή άλλων στε­λε­χών. Αλλά η κυβέρ­νηση τρο­πο­ποί­ησε τον νόμο για την επιλογή στε­λε­χών, σε μια προ­σπά­θεια να επα­να­κτή­σει τον κομ­μα­τικό έλεγχο όσων επι­λέ­γο­νταν. Η κίνηση αυτή μειώνει την ανε­ξαρ­τη­σία της διοί­κη­σης στην εκπαί­δευση και ενι­σχύει την πολι­τι­κο­ποί­ηση και τον έλεγχο από τα κόμματα και τα συν­δι­κάτα».

Από την άλλη, κανένα από τα μοντέλα αξιο­λό­γη­σης που έχουν προ­τα­θεί δεν έχει γίνει δεκτό από τους εκπαι­δευ­τι­κούς, γεγονός που δείχνει την έλλειψη εμπι­στο­σύ­νης στο σύστημα διοί­κη­σης στο Δημόσιο. «Οι εξε­λί­ξεις αυτές εμφα­νί­ζουν ένα παρά­δοξο: από τη μια μεριά οι προ­σπά­θειες των δια­φό­ρων κυβερ­νή­σεων μετά το 1981 να εισα­γά­γουν την αξιο­λό­γηση στην εκπαί­δευση φαί­νε­ται να αντα­να­κλούν το ενδια­φέ­ρον της κοι­νω­νίας για την ποιό­τητα της εκπαί­δευ­σης που προ­σφέ­ρε­ται στα δημόσια σχολεία και απο­δει­κνύ­ουν την αντα­πό­κριση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος σε αυτό το δημόσιο ενδια­φέ­ρον. Από την άλλη, όμως, καμία από αυτές τις κυβερ­νη­τι­κές από­πει­ρες δεν μπόρεσε να εφαρ­μο­στεί κόντρα στη βούληση των δασκά­λων και των συν­δι­κά­των τους. Στις δημο­κρα­τίες οι κρα­τι­κοί παρά­γο­ντες βασί­ζο­νται στους δασκά­λους και στα συν­δι­κάτα τους για να εφαρ­μό­σουν μεταρ­ρυθ­μί­σεις. Αυτό που δια­κρί­νει την Ελλάδα είναι η δια­πλοκή των κρα­τι­κών παρα­γό­ντων, των πολι­τι­κών κομ­μά­των και των συν­δι­κά­των», επι­ση­μαί­νει μεταξύ άλλων η κ. Κιντή.

Καθη­με­ρινή