Ομοιόμορφα

Πολλοί μνη­στή­ρες για μια καρέκλα. Φαί­νε­ται πως έχουμε να κάνουμε με πολύ­φερνη νύφη. Το πιο ενδια­φέ­ρον σ’ αυτή την υπόθεση του «και­νούρ­γιου φορέα», είναι πως πρώτα θα βγάλουν αρχηγό και μετά θα συζη­τή­σουν τι κόμμα θα είναι αυτό. Παγκό­σμια πρω­το­τυ­πία! Αλλοι το ορίζουν ως κεντρώο, άλλοι κεντρο­α­ρι­στερό, μερικοί το θέλουν σοσιαλ­δη­μο­κρα­τικό. Να μην είναι ΠΑΣΟΚ, να είναι και ΠΑΣΟΚ της εποχής του ηρω­ι­σμού του.  Να μην είναι αρι­στερό, ούτε δεξιό, κάτι ανάμεσα στη μέση. Ένα κόμμα του «μεσαίου» χώρου που ορί­ζε­ται, όπως φαί­νε­ται, από το τι συμ­μα­χίες θα κάνει, αν θα συνερ­γα­στεί με το ΣΥΡΙΖΑ ή με τη Νέα Δημο­κρα­τία. Γιατί για ιδέες είναι δύσκολο να μιλάμε πλέον και έως αδύνατο να ξεχω­ρί­σουμε ιδε­ο­λο­γίες. Μοιά­ζουν όλα ομοιό­μορφα.Από καιρό τα κόμματα δια­μορ­φώ­νουν πιο πολύ οι δημο­σκό­ποι. Ξεχω­ρί­ζουν όσοι έχουν καλό επι­κοι­νω­νιακό επι­τε­λείο, καλύ­τερα σποτ και φυσικά ηγέτη -που πάνω από όλα προ­σέ­χει το ντύσιμο, το στυλ, ανα­λό­γως σε ποιους θέλει να απευ­θυν­θεί. Το τι θα πει, τι πιστεύει είναι δεύτερο θέμα. Οι νέοι πολι­τι­κοί λόγοι μοιά­ζουν με εκθέ­σεις μαθητών-με πολλά μαρ­γα­ρι­τά­ρια.  Ας μην το βασα­νί­ζουμε το θέμα με ιδέες και δύσκολα συν­θή­ματα. Πάμε! Πάμε όλοι μαζί! Μπροστά!  Λίγη παρά­δοση, λίγη θάλασσα, σεβα­σμός και ευλογία από την Εκκλησία- αυτό είναι το κοινό πλαίσιο των ομοιό­μορ­φων κομ­μά­των.