Η τυραννία της ξαπλώστρας

Τι κρίμα! Πάνω που εμφα­νί­σθηκε η εφαρ­μογή για κινητά με την οποία επι­λέ­γεις παραλία, ημε­ρο­μη­νία, θέση ξαπλώ­στρας και προ­πλη­ρώ­νεις με κάρτα-όχι, δυστυ­χώς δεν δια­λέ­γεις d j και μουσική, έρχεται η πρώτη «καμπάνα» σε επι­χει­ρη­μα­τία και  η καλή είδηση ότι οι έλεγχοι θα γίνουν πιο εντα­τι­κοί για την τυραν­νία της ξαπλώ­στρας  που εξα­πλώ­νε­ται  σαν επι­δη­μία στις παρα­λίες.  Σχεδόν πάντα με συνο­δεία μου­σι­κής άνω των 60 decibel που είναι το επι­τρε­πτό από το νόμο όριο (για να γίνει αντι­λη­πτό το μέγεθος της παρα­νο­μίας εδώ, σημειώ­νε­ται ότι 60 decibel είναι η ένταση της ανθρώ­πι­νης ομιλίας σε μία συζή­τηση) και με το μπάσο να δονεί την άμμο ακόμη και εκεί που οι υπό­λοι­ποι ήχοι δε φτάνουν. Όλοι μας έχουμε γίνει μάρ­τυ­ρες τέτοιων φαι­νο­μέ­νων, από την από­δειξη που δεν κόβουν beach bar , μέχρι την ανυ­πό­φορα δυνατή μουσική και την κατα­πά­τηση κάθε δημό­σιου χώρου.  Ελπί­ζο­ντας ότι οι έλεγχοι θα συνε­χι­στούν  και επι­τέ­λους θα εφαρ­μο­σθεί ο νόμος  σ’ αυτή την τυραν­νία.