Πέθανε η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός Ζαν Μορώ

Πέθανε σε ηλικία 89 ετών η Ζαν Μορό Γαλλίδα ηθο­ποιός, σκη­νο­θέ­τρια και σενα­ριο­γρά­φος.

Γεν­νή­θηκε το 1928 στο Παρίσι από Γάλλο πατέρα και Αγγλίδα μητέρα. Ξεκί­νησε την καριέρα της το 1947 στο θέατρο, έγινε βασικό στέ­λε­χος της Κομεντί Φραν­σαίζ την περίοδο 1947-1951 (τότε ήταν το νεότερο σε ηλικία μέλος αυτού του οργα­νι­σμού), στη συνέ­χεια συνερ­γά­στηκε με το Theatre National Populaire και κατόπιν έκανε προ­σω­πι­κούς θιάσους. Ερμή­νευσε πρω­τα­γω­νι­στι­κούς ρόλους σε έργα των Σαίξπηρ, Μολιέ­ρου, Μαριβώ, Ζωρζ Φεντώ, Ιβάν Τουρ­γκέ­νιεφ, Αντρέ Ζιντ, Ζαν Κοκτώ, Τζωρτζ Μπέρναρ Σω, Τένεσι Γουί­λιαμς, Πέτερ Χάντκε, Χάινερ Μύλερ και συνερ­γά­στηκε με μεγά­λους σκη­νο­θέ­τες όπως ο Πήτερ Μπρουκ, ο Κλωντ Ρεζύ, ο Αντουάν Βιτέζ και ο Κλάους Μίκαελ Γκρύ­μπερ)

Στις μεγάλες θεα­τρι­κές επι­τυ­χίες της συγκα­τα­λέ­γο­νται ο ρόλος της Βέρα στο έργο του Ιβάν Τουρ­γκέ­νιεφ Ένας μήνας στην εξοχή(1947, σε ηλικία μόλις 19 ετών), ο ρόλος της Ελίζα Ντού­λιτλ στο έργο του Τζωρτζ Μπέρναρ Σω Πυγ­μα­λίων(1954), ο ρόλος της Μάγκι στο έργο του Τένεσι Γουί­λιαμς Η λυσ­σα­σμένη γάτα (1957), ο ρόλος της Λούλου στο έργο του Φρανκ Βέντε­κιντ Λούλου (1976), ο ρόλος της Τσερλίν στο έργο του Χέρμαν Μπροχ Η διήγηση της υπη­ρέ­τριας Τσερλίν (1986-1988), για το οποίο τιμή­θηκε με βραβείο Μολιέρ α’ γυναι­κείου ρόλου το 1988, και ο ρόλος της Σελε­στί­νας στο έργο του Φερ­νάρ­ντο Ντε Ρόχας Η Σελε­στίνα (1989).

Το 1949 έκανε το ντε­μπούτο της στον κινη­μα­το­γράφο στο φιλμ Dernier amour. Πρω­τα­γω­νί­στησε τόσο σε ταινίες του παρα­δο­σια­κού εμπο­ρι­κού κυκλώ­μα­τος όσο και σε ταινίες του Νέου Γαλ­λι­κού Κύματος και συνερ­γά­στηκε με σκη­νο­θέ­τες όπως ο Φραν­σουά Τρυφώ, ο Λουί Μαλ, ο Ζαν-Λυκ Γκοντάρ και ο Ζαν Ρενουάρ.

Πρω­τα­γω­νί­στησε σε πολύ σημα­ντι­κές δημιουρ­γίες του γαλ­λι­κού σινεμά, όπως οι ταινίες του Τρυφώ Ζυλ και Τζιμ (1962, στον θρυλικό ρόλο της Κατρίν, της νεαρής χαρι­σμα­τι­κής γυναί­κας που εμπλέ­κε­ται σε ένα επι­κίν­δυνο ερωτικό τρίγωνο με δύο επι­στή­θιους φίλους) και Η νύφη φορούσε μαύρα(1967, στον ρόλο της Ζυλί Κολέρ, μιας νεαρής γυναί­κας που απο­φα­σί­ζει να εκδι­κη­θεί τους πέντε άντρες που ευθύ­νο­νται για τη δολο­φο­νία του συζύγου της), οι ταινίες του Μαλ Ασανσέρ για δολο­φό­νους (1958, στον ρόλο της Φλοράνς Καραλά, μιας γοη­τευ­τι­κής άπιστης συζύγου που περι­πλα­νιέ­ται στο νυχτε­ρινό Παρίσι, περι­μέ­νο­ντας μάταια τον εραστή της που έχει παγι­δευ­τεί σε ένα ασανσέρ), Οι εραστές (1958, στον ρόλο της Ζαν Τουρνιέ, μιας νεαρής γυναί­κας που εγκα­τα­λεί­πει τον σύζυγό της και τη μικρή της κόρη για έναν φοιτητή που μόλις έχει γνω­ρί­σει) και Βίβα Μαρία (1965, όπου η Ζαν Μορό και η Μπριζίτ Μπαρντό υπο­δύ­ο­νται δύο χορεύ­τριες του μιούζικ-χωλ, που εμπλέ­κο­νται σε μια επα­νά­σταση στο Μεξικό στις αρχές του εικο­στού αιώνα), η ταινία του Ζακ Ντεμύ Το λιμάνι των αγγέλων (1963, στον ρόλο της Τζάκι, μιας μοι­ραίας γυναί­κας παθια­σμέ­νης με τον τζόγο), η ταινία του Ροζέ Βαντίμ Επι­κίν­δυ­νες σχέσεις (1959, στον ρόλο της σατα­νι­κής Ζυλιέτ Ντε Μερτέιγ), η ταινία του Φιλίπ Ντε Μπροκά Παρά­νομη ευτυχία (1972, στον ρόλο της Λουίζ, μιας 40άρας δασκά­λας που ερω­τεύ­ε­ται έναν πολύ νεότερό της άντρα) και η ταινία του Μπερ­τράν Μπλιέ Ο χορός των διε­φθαρ­μέ­νων (1974, στον ρόλο της Ζαν, μιας γυναί­κας που βγαίνει από τη φυλακή και έχει μια ερωτική περι­πέ­τεια με δύο νεό­τε­ρούς της άντρες).

Εκτός από ταινίες Γάλλων σκη­νο­θε­τών, η Μορό πρω­τα­γω­νί­στησε σε έργα του Λουίς Μπου­νιουέλ, (Το ημε­ρο­λό­γιο μιας καμα­ριέ­ρας, 1964, στον ρόλο της Σελε­στίν, μιας φιλό­δο­ξης καμα­ριέ­ρας που προ­σπα­θεί να ανέλθει κοι­νω­νικά στην επαρ­χιακή Γαλλία του Μεσο­πο­λέ­μου), του Μικε­λάν­τζελο Αντο­νιόνι (Η νύχτα, 1961, στον ρόλο της Λίντια, της απο­ξε­νω­μέ­νης συζύγου ενός διά­ση­μου συγ­γρα­φέα), του Όρσον Γουέλς (Η δίκη, 1962, Οι καμπά­νες του μεσο­νυ­κτίου, 1966, Αθάνατη ιστορία, 1968, στον ρόλο της Βιρζινί, μιας πόρνης που δέχεται να συμ­με­τά­σχει στην ανα­πα­ρά­σταση ενός θρύλου), του Ράινερ Βέρνερ Φασμπί­ντερ (Ο καβγα­τζής, 1982, στον ρόλο της Μαντάμ Λυζιάν, μονα­δι­κής γυναι­κείας παρου­σίας σε ένα ανδρο­κρα­τού­μενο σύμπαν), του Θόδωρου Αγγε­λό­που­λου (Το μετέωρο βήμα του πελαρ­γού, 1991, στον ρόλο της Γαλ­λί­δας συζύγου ενός εξα­φα­νι­σμέ­νου Έλληνα πολι­τι­κού), του Τόνυ Ρίτσαρν­τσον (Φλο­γι­σμένη σάρκα, 1966, στον έξοχο ρόλο μιας δαι­μο­νι­κής δασκά­λας, Ο ναύτης του Γιβραλ­τάρ, 1967, στον ρόλο της Άννα, μιας γοη­τευ­τι­κής Γαλ­λί­δας που ανα­ζη­τεί τον νεανικό της έρωτα), του Πήτερ Μπρουκ (Μοντε­ράτο καντά­μπιλε, 1960, στον ρόλο της Αν Ντε­μπα­ρέντ, μιας παντρε­μέ­νης αστής που ερω­τεύ­ε­ται έναν εργάτη), του Ηλία Καζάν(Ο τελευ­ταίος των μεγι­στά­νων, 1976, στον ρόλο μιας Γαλ­λί­δας σταρ στο Χόλυ­γουντ της δεκα­ε­τίας του 1930), του Τζόζεφ Λόουζυ (Εύα, 1962, στον εμβλη­μα­τικό ρόλο της Εύα, μιας πόρνης πολυ­τε­λείας που ταπει­νώ­νει έναν νεαρό συγ­γρα­φέα σε μια Βενετία που αργο­πε­θαί­νει, Μίστερ Κλάιν, 1976, Η πέστροφα, 1982), του Μάρτιν Ριτ (Η Γιο­βάνκα και οι άλλες, 1960), του Βιμ Βέντερς (Μέχρι το τέλος του κόσμου, 1991) και του Μανοέλ Ντε Ολι­βέιρα (Ο Γκέμπο και η σκιά του, 2012). Έπαιξε, επίσης, σε αρκετές χολυ­γου­ντια­νές παρα­γω­γές, όπως Οι νικητές (1963) του Καρλ Φόρμαν, Η κίτρινη Ρολς-Ρόυς(1964) του Άντονυ Άσκουιθ, Το τραίνο (1964) του Τζων Φραν­κεν­χάι­μερ, Η Μεγάλη Αικα­τε­ρίνη (1968) του Γκόρ­ντον Φλέ­μυνγκ και Μόντυ Γουώλς (1970) του Γουί­λιαμ Φρέικερ, Ερμή­νευσε συχνά ρόλους απε­λευ­θε­ρω­μέ­νης μοι­ραίας γυναί­κας, με έντονο πάθος και δυνα­μι­σμό, και συμπρω­τα­γω­νί­στησε με διά­ση­μους ηθο­ποιούς όπως ο Ζαν Γκαμπέν, ο Ζεράρ Φιλίπ, ο Μαρ­τσέλο Μαστρο­γιάνι, ο Πήτερ Ο’ Τουλ, ο Μπαρτ Λάν­κα­στερ, ο Ζαν-Πολ Μπελ­μο­ντό, ο Αλαίν Ντελόν, ο Ζαν-Λουί Τρε­ντι­νιάν, ο Λη Μάρβιν, ο Μισέλ Πικολί, ο Μαξ Φον Σύντοβ, ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο και ο Ζεράρ Ντε­παρ­ντιέ. Επι­πρό­σθετα, σκη­νο­θέ­τησε η ίδια δύο ταινίες (Φως, 1976 και L’adolescente, 1979) και ασχο­λή­θηκε και με το τρα­γούδι.

Έχει λάβει το βραβείο καλύ­τε­ρης ηθο­ποιού στο φεστι­βάλ των Καννών (από κοινού με τη Μελίνα Μερ­κούρη) για το Μοντε­ράτο Καντά­μπιλε, το BAFTAκαλύτερης ξένης ηθο­ποιού για το Βίβα Μαρία και το Σεζάρ Α’ γυναι­κείου ρόλου για το La vieille qui marchait dans la mer. Για τη συνο­λική της προ­σφορά, έχει λάβει τον Τιμη­τικό Χρυσό Λέοντα του Φεστι­βάλ Βενε­τίας, το Τιμη­τικό BAFTA της Βρε­τα­νι­κής Ακα­δη­μίας Κινη­μα­το­γρά­φου, την Τιμη­τική Χρυσή Άρκτο του Φεστι­βάλ Βερο­λί­νου και το Τιμη­τικό Σεζάρ.

Διε­τέ­λεσε Πρό­ε­δρος της Κρι­τι­κής Επι­τρο­πής του Φεστι­βάλ Καννών δύο φορές, το 1975 και το 1995, και Πρό­ε­δρος της Κρι­τι­κής Επι­τρο­πής του Φεστι­βάλ Βερο­λί­νου το 1983.

Παντρεύ­τηκε δύο φορές: με τον Γάλλο σκη­νο­θέτη και ηθοποιό Ζαν-Λουί Ρισάρ (1949-1956), με τον οποίο απέ­κτη­σαν έναν γιο, τον Ζερόμ, και με τον Αμε­ρι­κανό σκη­νο­θέτη Γουί­λιαμ Φρή­ντ­κιν (1977-1979).