Πέθανε ο Ζακ Ντελόρ

Πέ­θα­νε σε ηλι­κία 98 ετών ο Ζακ Ντε­λόρ, πρώην πρό­ε­δρος της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής (1985-1994), τον οποίο οι Γάλ­λοι απο­κα­λού­σαν «σοφό ορα­μα­τι­στή» της Ευ­ρώ­πης.

Ως πρό­ε­δρος της Κο­μι­σιόν, ο Ντε­λόρ υπήρ­ξε ένας ηγέ­της με με­γά­λη επιρ­ροή στις ευ­ρω­παϊ­κές υπο­θέ­σεις, καθώς με επι­μο­νή εφάρ­μο­σε πο­λι­τι­κές που προ­ω­θού­σαν την ευ­ρω­παϊ­κή ολο­κλή­ρω­ση, συν­δέ­ο­ντας τα κράτη-μέλη με­τα­ξύ τους.

Πρω­τα­γω­νί­στη­σε στη δη­μιουρ­γία της ενιαί­ας αγο­ράς, που κα­τέ­στη­σε δυ­να­τή την ελεύ­θε­ρη κυ­κλο­φο­ρία προ­σώ­πων, κε­φα­λαί­ων, αγα­θών και υπη­ρε­σιών εντός της Ευ­ρω­παϊ­κής Οι­κο­νο­μι­κής Κοι­νό­τη­τας (ΕΟΚ).

Υπήρ­ξε επι­κε­φα­λής της «επι­τρο­πής Ντε­λόρ», η οποία πρό­τει­νε τη δη­μιουρ­γία του ευρώ, του ενιαί­ου νο­μί­σμα­τος που αντι­κα­τέ­στη­σε τα εθνι­κά νο­μί­σμα­τα.

Αυτό επι­τεύ­χθη­κε με την υπο­γρα­φή της Συν­θή­κης του Μά­α­στριχτ το 1992.

Σταθ­μοί στην κα­ριέ­ρα του:

Ο Ντε­λόρ ερ­γά­στη­κε στην Τρά­πε­ζα της Γαλ­λί­ας.

Υπήρ­ξε κα­θη­γη­τής στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Πα­ρι­σιού.

Τη χρο­νι­κή πε­ρί­ο­δο 1969-1972 ήταν Σύμ­βου­λος του γκω­λι­κού Γάλ­λου πρω­θυ­πουρ­γού Σα­μπάν – Ντελ­μάς.

Στη συ­νέ­χεια προ­σχώ­ρη­σε στο Σο­σια­λι­στι­κό Κόμμα.

Το 1981 έγινε Υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών υπό τον Φραν­σουά Μι­τε­ράν.

Διε­τέ­λε­σε μέλος του Ευ­ρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λί­ου από το 1979 έως το 1981.

Μέσα από τη δια­δρο­μή του, χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ως ένας από τους πρω­τερ­γά­τες του σχε­δί­ου της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης.

Οι προει­δο­ποι­ή­σεις για το ευρώ και η αλ­λη­λεγ­γύη στην Ελ­λά­δα

Στα ενε­νη­κο­στά γε­νέ­θλιά του, το 2015, ο Ζακ Ντε­λόρ είχε προει­δο­ποι­ή­σει ότι «η Ευ­ρώ­πη κλυ­δω­νί­ζε­ται ανά­με­σα στην επι­βί­ω­ση και στην πα­ρακ­μή». Εξ άλλου, από την υιο­θέ­τη­ση του ενιαί­ου νο­μί­σμα­τος είχε επι­ση­μά­νει την ανά­γκη στή­ρι­ξής του πάνω σε δύο πυ­λώ­νες: τον οι­κο­νο­μι­κό και τον νο­μι­σμα­τι­κό. «Μόνο έτσι θα είχε κα­τορ­θώ­σει να προ­χω­ρή­σει ισορ­ρο­πη­μέ­να η ευ­ρω­ζώ­νη».

Από το 1997 εξη­γού­σε, ότι ήταν απα­ραί­τη­το ένα σύμ­φω­νο συ­ντο­νι­σμού των οι­κο­νο­μι­κών πο­λι­τι­κών, πα­ράλ­λη­λα με τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά και νο­μι­σμα­τι­κά δε­δο­μέ­να.

Ο Ντε­λόρ, μέσα από την εμπει­ρία των 90 του χρό­νων είχε δη­λώ­σει τότε: «Αυτό το σύ­στη­μα της ευ­ρω­ζώ­νης, είναι μη κυ­βερ­νή­σι­μο και δεν μπο­ρεί να διαρ­κέ­σει άλλο. Θα πρέ­πει να οι­κο­δο­μη­θεί εκ νέου η Οι­κο­νο­μι­κή και Νο­μι­σμα­τι­κή Ένωση».

Το 2015 η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μι­κή κρίση βρι­σκό­ταν στο ζενίθ της, ο Ντε­λόρ είχε επι­ση­μά­νει -στα λα­τι­νι­κά- την έλ­λει­ψη αλ­λη­λεγ­γύ­ης: «Αυτή η κρίση λέει πολλά για την έλ­λει­ψη “affectio societatis” (κοι­νω­νι­κής στορ­γής), στην Ευ­ρώ­πη του σή­με­ρα». Και συ­μπλή­ρω­νε: «Για την ώρα, απο­φεύ­χθη­κε το χει­ρό­τε­ρο. Η Ευ­ρώ­πη όμως δεν είναι πλέον μια ηθική εξου­σία. Πρέ­πει να απο­κα­τα­στή­σου­με την ηθική δύ­να­μη που απο­τέ­λε­σε τη δύ­να­μη της Ευ­ρώ­πης σε άλλες πε­ριό­δους, όπως σε αυτήν της πτώ­σης του τεί­χους του Βε­ρο­λί­νου».