Δημήτρης Γάκης: «Περιφέρεια: Από την υστέρηση στην Ανάπτυξη»

Άρθρο του προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής Περι­φε­ρειών της Βουλής, βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου Δημήτρη Γάκη για την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη, που δημο­σιεύ­θηκε στην εφη­με­ρίδα «Το ΠΑΡΟΝ της Κυρια­κής» στις 30 Ιουλίου 2017.

«Η Ελλη­νική κοι­νω­νία εξα­κο­λου­θεί να βιώνει σήμερα τα απο­τε­λέ­σματα της μακράς οικο­νο­μι­κής κρίσης και την τρο­χο­πέδη που θέτει το ασφυ­κτικό πλαίσιο της Επι­τρο­πείας για την έξοδο από αυτήν. Ο δια­κη­ρυγ­μέ­νος στρα­τη­γι­κός στόχος της εξόδου από την κρίση με την κοι­νω­νία όρθια, προ­ϋ­πο­θέ­τει έναν πολι­τικό σχε­δια­σμό που θα θέτει δύο προ­τε­ραιό­τη­τες, οι οποίες δεν μπορεί παρά να νοού­νται ως αλλη­λέν­δε­τες. Την έξοδο από την Επι­τρο­πεία με εξω­στρέ­φεια και ταυ­τό­χρονα τη φρο­ντίδα για την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Στόχος μας λοιπόν πρω­ταρ­χι­κός πρέπει να είναι η υπέρ­βαση του μοντέ­λου ανά­πτυ­ξης και των αντί­στοι­χων πολι­τι­κών που μας οδή­γη­σαν ως εδώ, ένα μοντέλο που ήταν εσω­στρε­φές, αντι­πα­ρα­γω­γικό και σπάταλο, ανα­ξιο­κρα­τικό και κοι­νω­νικά άδικο και η στροφή προς ένα νέο μοντέλο, εξω­στρε­φές, με αύξηση των εξα­γω­γών και κατά το δυνατόν υπο­κα­τά­σταση των εισα­γω­γών από εγχώρια προ­ϊ­ό­ντα. Για να είναι όμως μια τέτοια ανά­πτυξη βιώσιμη και κατά το δυνατόν λιγό­τερο υπο­κεί­μενη στις μετα­βο­λές ενός παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου περι­βάλ­λο­ντος, οφείλει να στη­ρί­ζε­ται επίσης σε μια διευ­ρυ­νό­μενη εσω­τε­ρική αγορά. Έτσι, οι πολι­τι­κές που στη­ρί­ζο­νται απο­κλει­στικά στην υπο­τί­μηση του εργα­σίας δεν είναι μόνο κοι­νω­νικά άδικες αλλά και αντι­πα­ρα­γω­γι­κές μεσο­πρό­θε­σμα. Το αίτημα, λοιπόν, για ένα κοι­νω­νικά δικαιό­τερο ανα­πτυ­ξιακό μοντέλο, που θα εστιά­ζει στην βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας του πολίτη δεν είναι μόνο πολι­τικό πρό­ταγμα της Κυβέρ­νη­σης αλλά και προ­ϋ­πό­θεση για σταθερή και μόνιμη έξοδο από την κρίση.

Για τις Ελλη­νι­κές Περι­φέ­ρειες, πέρα από τα μόνιμα και εγγενή προ­βλή­ματα των περι­φε­ρεια­κών ανι­σο­τή­των, ανέκυψε το τελευ­ταίο διά­στημα και το προ­σφυ­γικό ζήτημα, μια κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης, που έθεσε σε δοκι­μα­σία τις κοι­νω­νίες που απο­τέ­λε­σαν τους τόπους υπο­δο­χής των προ­σφυ­γι­κών ροών. Οι νέες συν­θή­κες που δημιουρ­γή­θη­καν απαι­τούν βεβαίως την αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των των προ­σφύ­γων σύμφωνα με τις αρχές του Διε­θνούς Δικαίου και του Ανθρω­πι­σμού. Πρέπει όμως να στη­ρι­χθούν εξίσου και οι κοι­νω­νίες που δέχθη­καν τις προ­σφυ­γι­κές ροές και εξα­κο­λου­θούν να είναι χώροι φιλο­ξε­νίας. Πρέπει να δοθεί έμφαση στα προ­βλή­ματα του πλη­θυ­σμού τους, προ­βλή­ματα εγγενή, που έχουν να κάνουν με την από­σταση από τα κέντρα λήψης των απο­φά­σεων, με τις οικο­νο­μι­κές και κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες και την πλη­θυ­σμιακή απο­δυ­νά­μωση αλλά και προ­βλή­ματα που δημιουρ­γεί η νέα κατά­σταση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης. Οποια­δή­ποτε λύση πρέπει να κινεί­ται προς την κατεύ­θυνση της αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης με σεβασμό στο φυσικό και πολι­τι­σμικό περι­βάλ­λον, η οποία δεν υπο­νο­μεύει τις δυνα­τό­τη­τες ανά­πτυ­ξης των μελ­λο­ντι­κών γενιών.

Γι’ αυτούς τους λόγους, επειδή πρό­κει­ται για μια εξίσωση με πολλούς παρά­γο­ντες, ένα πρό­βλημα με πολλές παρα­μέ­τρους, η περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη οφείλει να βασι­στεί όχι μόνο στην εκμε­τάλ­λευση και ανά­δειξη των τοπικών φυσικών συγκρι­τι­κών πλε­ο­νε­κτη­μά­των αλλά και στην κινη­το­ποί­ηση του πλη­θυ­σμού, όλων μας, για την έξοδο από την Κρίση.

Πολι­τικά αυτό συνε­πά­γε­ται μια νέα αντί­ληψη για τη σχέση κόμ­μα­τος, κοι­νο­βου­λίου, κυβέρ­νη­σης. Νέα αντί­ληψη για τις αρμο­διό­τη­τες και τις ευθύνες καθενός καθώς και για τον τρόπο δια­σύν­δε­σης και αλλη­λε­πί­δρα­σής τους. Η ανα­βάθ­μιση και η ενερ­γο­ποί­ηση του κόμ­μα­τος είναι ανα­γκαία προ­ϋ­πό­θεση για την επαφή μας με την κοι­νω­νία, όχι μόνο για να προ­στα­τεύ­ουμε από την παρα­πλη­ρο­φό­ρηση των συστη­μι­κών ΜΜΕ αλλά, κυρίως γιατί έτσι μπο­ρούμε να δεχό­μα­στε τα μηνύ­ματα που η ίδια η κοι­νω­νία εκπέ­μπει. Σε ένα παρα­πάνω επίπεδο, ένας ανα­βαθ­μι­σμέ­νος ρόλος του κοι­νο­βου­λίου, που επι­τρέ­πει έναν δια­πε­ρι­φε­ρειακό ουσια­στικό διάλογο και συνερ­γα­σία σε θέματα όπου επι­βάλ­λε­ται η ευρύ­τερη κοινή δράση για την αντι­με­τώ­πιση των κοινών προ­βλη­μά­των, που υπερ­βαί­νουν τα όρια νομών ή περι­φε­ρειών, απο­τε­λεί τον κρίκο που συνδέει τις τοπικές κοι­νω­νίες με την κυβέρ­νηση, υπεύ­θυνη για το σχε­δια­σμό και την υλο­ποί­ηση των απο­φά­σεων.

Μια τέτοια πολι­τική συνύ­παρξη και συνέρ­γεια μπορεί να απο­τε­λέ­σει μοχλό ανά­πτυ­ξης και τρόπο υπέρ­βα­σης των δυσκο­λιών που αντι­με­τω­πί­ζει η Ελλη­νική κοι­νω­νία σήμερα, προς την κατεύ­θυνση ταυ­το­χρό­νως της βιω­σι­μό­τη­τας και της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης.»