Μιχάλης Σεΐτης: Γεννημένος… μαχητής και πρωταθλητής!

Συ­νέ­ντευ­ξη

στο Μάκη Δού­βα­λη

Όταν ανα­φέ­ρε­σαι στο Μι­χά­λη Σεΐτη, οι λέ­ξεις “μα­χη­τής” και “πρω­τα­θλη­τής” είναι οι πρώ­τες που σου έρ­χο­νται στο μυαλό, ασυ­ναί­σθη­τα. Όχι λόγω του ατυ­χή­μα­τος, που είχε το 2013, αλλά γιατί πολύ απλά είχε μάθει από μι­κρός να κερ­δί­ζει τις δυ­σκο­λί­ες της ζωής και του αθλη­τι­σμού.

Ο Μι­χά­λης Σε­ΐ­της «κα­τα­πί­νει» τα με­τάλ­λια, ανε­βά­ζει τις… με­το­χές του και μέρα με τη μέρα βρί­σκει τη δύ­να­μη για να γί­νε­ται κα­λύ­τε­ρος. Όχι φυ­σι­κά ότι όλα είναι ρό­δι­να ή στρω­μέ­να με… ρο­δο­πέ­τα­λα. Με πολύ σκλη­ρή δου­λειά και αγώνα και κό­ντρα σε όλα τα εμπό­δια, ο ίδιος επέ­στρε­ψε… νι­κη­τής και από το Λον­δί­νο, κερ­δί­ζο­ντας ένα χρυσό και ένα αση­μέ­νιο με­τάλ­λιο. Η ζωή του Μι­χά­λη Σεΐτη ξε­κί­νη­σε στα… κου­λουάρ. Πέντε χρο­νών είχε την πρώτη του επαφή με το στίβο και τί­πο­τα δεν ήταν αρ­κε­τό για να τον τρα­βή­ξει μα­κριά. Στα 16 του χρό­νια ήταν μέλος της Εθνι­κής ομά­δας Παί­δων στα 400 μέτρα εμπό­δια, αγώ­νι­σμα που συ­νέ­χι­σε για τα 10 επό­με­να χρό­νια. Μέχρι το 2013 όταν η ζωή του άλ­λα­ξε από ένα ατύ­χη­μα με μια μη­χα­νή που δα­νεί­στη­κε, γιατί είχε το αυ­το­κί­νη­τό του στο συ­νερ­γείο.

Ο ίδιος σε πα­λιό­τε­ρη συ­νέ­ντευ­ξη μνη­μό­νευ­σε το «φαι­νό­με­νο της πε­τα­λού­δας» γι’ αυτό που του συ­νέ­βη, αφού η μη­χα­νή που οδη­γού­σε εκεί­νη τη μέρα βρέ­θη­κε τυ­χαία στην κα­το­χή του, καθώς το αυ­το­κί­νη­τό του ήταν στο συ­νερ­γείο, ενώ λίγο πριν είχε αφή­σει σε φίλο του, το μη­χα­νά­κι μι­κρό­τε­ρου κυ­βι­σμού που χρη­σι­μο­ποιού­σε. Έχασε το πόδι του αλλά όχι και το πάθος του για τον αθλη­τι­σμό. Αντί­θε­τα μά­λι­στα, το γε­γο­νός αυτό τον πεί­σμω­σε… Δεν το έβαλε κάτω και από την πρώτη στιγ­μή έδει­ξε έτοι­μος για πιο με­γά­λα πράγ­μα­τα. Τρεις μήνες μετά την προ­σθή­κη τε­χνη­τού μέ­λους έλαβε μέρος στους αι­γαιο­πε­λα­γί­τι­κους αγώ­νες και σή­με­ρα είναι κά­το­χος πα­γκό­σμιου ρεκόρ και πα­νέ­τοι­μος να φτά­σει μέχρι το… Τόκιο. Και μπο­ρεί ο ίδιος να κάνει υπε­ρή­φα­νη την Ελ­λά­δα κάθε ώρα, κάθε μέρα, όμως φαί­νε­ται ότι στον τόπο του, προ­φα­νώς αυτές οι επι­τυ­χί­ες δεν συ­γκι­νούν κά­ποιους. Δια­βά­στε και θα κα­τα­λά­βε­τε γιατί μέσα από τη συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στην «δη­μο­κρα­τι­κή».

-Προ­φα­νώς για να τα κα­τα­φέ­ρεις στο Λον­δί­νο, θα πρέ­πει να έκα­νες και καλή προ­ε­τοι­μα­σία, έτσι δεν είναι;

«Για να είναι καλές οι συν­θή­κες μίας προ­ε­τοι­μα­σί­ας, πρέ­πει να υπάρ­χει το απα­ραί­τη­το μπά­τζετ. Για να κά­νεις δη­λα­δή αυτό που θέ­λεις. Αυτό δεν ισχύ­ει όμως, γιατί πλέον είναι δύ­σκο­λο να βρεις χο­ρη­γούς. Εμείς οι σπρί­ντερ για να κά­νου­με προ­ε­τοι­μα­σία θέ­λου­με ζεστό κλίμα, έτσι κάθε χει­μώ­να πρέ­πει να φεύγω από τη Ρόδο. Πήγα για προ­ε­τοι­μα­σία στη Νότια Αφρι­κή και στη συ­νέ­χεια όταν επέ­στρε­ψα στο νησί με φι­λο­ξέ­νη­σε ο κ. Κα­μπου­ρά­κης στο Rodos Palace. Θέλω μά­λι­στα να τον ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά, ήταν πολύ ση­μα­ντι­κό το εν­δια­φέ­ρον του».

-Αλή­θεια οι αρ­μό­διοι το­πι­κοί φο­ρείς σε στη­ρί­ζουν έτσι όπως θα ήθε­λες;

«Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου με στή­ρι­ξε και πέρσι και το ίδιο έκανε και φέτος, δεν έχω πα­ρά­πο­νο. Από τον Δήμο Ρόδου δεν υπάρ­χει το πα­ρα­μι­κρό εν­δια­φέ­ρον. Το να σε πάρει κά­ποιος τη­λέ­φω­νο και να σε συγ­χα­ρεί δεν ση­μαί­νει ότι σε στη­ρί­ζει κιό­λας. Θα σου πω κάτι όμως, δεν έχω πα­ρά­πο­νο, συ­νε­χί­ζω επει­δή μου αρέ­σει.. Προ­σπα­θώ να κάνω τη δου­λειά μου όσο κα­λύ­τε­ρα μπορώ και κοι­τά­ζω το πώς μπορώ να βελ­τιω­θώ. Αυτό με απα­σχο­λεί».

-Είναι σε εκ­κρε­μό­τη­τα και η δι­κα­στι­κή από­φα­ση για το ατύ­χη­μα…

«Το δι­κα­στή­ριο έχει γίνει και πε­ρι­μέ­νω να βγει η από­φα­ση. Πι­στεύω ότι θα δι­καιω­θώ έστω και κα­θυ­στε­ρη­μέ­να».

-Πώς είναι η ζωή σου μετά το ατύ­χη­μα;

«Πολλή προ­πό­νη­ση, πολλή δου­λειά… Το ατύ­χη­μα δεν με πήρε από κάτω, ξε­κί­νη­σα σχε­δόν αμέ­σως. Το είδα απλά ως ένα εμπό­διο στη ζωή μου, το προ­σπέ­ρα­σα και το ξε­πέ­ρα­σα με τη βο­ή­θεια της οι­κο­γέ­νειάς μου και κά­ποιων φίλων. Συ­νε­χί­ζω δυ­να­τά και κάθε μέρα επι­ζη­τώ το κα­λύ­τε­ρο δυ­να­τό».

-Σκέ­φτε­σαι ακόμη εκεί­νη τη στιγ­μή;

«Ξύ­πνη­σα δύο ημέ­ρες μετά το ατύ­χη­μα. Όταν κοί­τα­ξα κάτω από το σε­ντό­νι αντι­λή­φθη­κα ότι μου έλει­πε το ένα πόδι. Δεν χρειά­στη­κε νο­μί­ζω να με ενη­με­ρώ­σει κά­ποιος για τα άσχη­μα νέα, τα είχα ήδη νιώ­σει. Οι για­τροί πά­ντως προ­σπά­θη­σαν για το κα­λύ­τε­ρο. Τη στιγ­μή που ένιω­σα ότι ήμουν ζω­ντα­νός, ήμουν χα­ρού­με­νος και ήθελα να δώσω στη ζωή μου ένα πραγ­μα­τι­κό νόημα. Έτσι επέ­στρε­ψα γρή­γο­ρα με φόρ­μες και πα­πού­τσια με σπάικς, πιο ώρι­μος και συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος. Και να σου πω και κάτι, δεν με τρο­μά­ζει το με­ταλ­λι­κό μέλος μου, αφού είναι κομ­μά­τι του σώ­μα­τος μου. Ίσως το ατύ­χη­μα να ήταν για μένα ένας τρό­πος ώστε να αντι­λη­φθώ ότι στη ζωή δεν πρέ­πει να έχου­με τί­πο­τα δε­δο­μέ­νο».

-Μετά το ατύ­χη­μα κέρ­δι­σες ή έχα­σες φί­λους;

«Δεν μπορώ να απα­ντή­σω σ’ αυτό, δεν έχω πολύ ελεύ­θε­ρο χρόνο λόγω προ­πό­νη­σης. Όταν είσαι όλη μέρα μέσα στο γή­πε­δα, δεν μπο­ρείς να κά­νεις και πολ­λές πα­ρέ­ες. Πά­ντως στη ζωή μας είναι δε­δο­μέ­νο ότι κά­ποιοι φίλοι έρ­χο­νται και κά­ποιοι φεύ­γουν. Το θέμα είναι να μα­θαί­νεις τα ωραία και να κρα­τάς τις όμορ­φες στιγ­μές».

-Τα μελ­λο­ντι­κά σχέ­δια του Μι­χά­λη Σεΐτη;

«Δεν μου αρέ­σει να κάνω… Προ­χω­ράω βήμα- βήμα και θέτω βρα­χυ­πρό­θε­σμους στό­χους. Αν θέ­λεις ο μελ­λο­ντι­κός μου στό­χος είναι να πάω στο Τόκιο και εκεί να κλεί­σω την κα­ριέ­ρα μου».

-Δεν μου αρέ­σει αυτό που μου λες, νο­μί­ζω ότι είσαι ακόμη μι­κρός για κάτι τέ­τοιο…

«Κοί­τα­ξε να δεις, όταν όλα αυτά τα κά­νεις με πολ­λές δυ­σκο­λί­ες, κου­ρά­ζε­σαι. Προ­σω­πι­κά δεν έχω να αντι­με­τω­πί­σω μόνο τις προ­πο­νή­σεις και τους αγώ­νες. Αν ήμουν σε άλλη χώρα και σκε­φτό­μουν μόνο την προ­πό­νη­σή μου, θα σου απα­ντού­σα δια­φο­ρε­τι­κά. Εκεί οι αθλη­τές είναι επαγ­γελ­μα­τί­ες, πλη­ρώ­νο­νται και σκέ­φτο­νται μόνο την ώρα που θα μπουν στο γή­πε­δο. Εκεί θα πή­γαι­να… όσο πάει. Εδώ η ίδια πο­λι­τεία δεν σε προ­στα­τεύ­ει και δεν σε στη­ρί­ζει».

-Τι θα έκα­νες λοι­πόν αν ήσουν πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας;

«Θα πρό­σε­χα πολύ τον αθλη­τι­σμό και όχι μόνο για τα άτομα που έχουν κά­ποια ανα­πη­ρία. Ο αθλη­τι­σμός είναι πο­λι­τι­σμός. Έχου­με πα­ρά­δο­ση σαν λαός από τα αρ­χαία χρό­νια να ανα­δει­κνύ­ου­με πρω­τα­θλη­τές. Οι αθλη­τές είναι τα πρό­τυ­πα για να έρ­χο­νται νέα παι­διά στα γή­πε­δα, είναι υγεία ο αθλη­τι­σμός. Όταν τα παι­διά με­γα­λώ­νουν μέσα στον… αθλη­τι­σμό, απο­φεύ­γουν τις κα­κο­το­πιές και γυ­μνά­ζουν το σώμα τους».

-Είναι τρό­πος ο αθλη­τι­σμός για σένα;

«Φυ­σι­κά πέ­ρα­σα από πολλά αθλή­μα­τα, έτσι έμαθα να ζω, έτσι έμαθα να σκέ­φτο­μαι. Υπάρ­χει κα­λύ­τε­ρο πράγ­μα»;

-Ένιω­σες ότι σε αγκά­λια­σαν μετά τις επι­τυ­χί­ες που είχες;

«Όταν βγεις 4ος και δεν ανέ­βεις στο βάθρο, δεν θα έρ­θουν να βγουν φω­το­γρα­φί­ες μαζί σου. Δεν έχω τη στή­ρι­ξη που πρέ­πει, αλλά θα συ­νε­χί­σω. Η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου με στη­ρί­ζει και την ευ­χα­ρι­στώ θερμά».

-Τι θέ­λεις να πεις στον κόσμο για επί­λο­γο;

«Θέλω να τον ευ­χα­ρι­στή­σω για την αγάπη, τη στή­ρι­ξη και τα μη­νύ­μα­τά του. Κάθε μέρα κάνω ότι κα­λύ­τε­ρο μπορώ για να βελ­τιω­θώ και να γί­νο­μαι κα­λύ­τε­ρος. Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να ξέ­ρεις ότι κά­ποιοι είναι δίπλα σου έστω και νοερά και σε αγα­πά­νε και σαν αθλη­τή και σαν άν­θρω­πο».