Μιχάλης Κατρίνης: «Η Ελλάδα χρειάζεται σοβαρή στρατηγική και όχι επικοινωνιακά παιχνίδια»

Κύριε Κατρίνη, με αφορμή τις εξε­λί­ξεις που παρα­κο­λου­θούμε στη γείτονα, θα ήθελα το σχόλιό σας για τη στάση που τηρεί η τουρ­κική κυβέρ­νηση στα διεθνή θέματα (Ουκρα­νικό, Ισραήλ κ.λπ.) και η προ­σπά­θειά της να εντα­χθεί στον ευρω­παϊκό αμυ­ντικό μηχα­νι­σμό. Πώς κρίνετε τους χει­ρι­σμούς της κυβέρ­νη­σης στο ζήτημα;

Η Τουρκία πρέπει να βρει κλειστή την πόρτα του ευρω­παϊ­κού αμυ­ντι­κού μηχα­νι­σμού. Ευρώπη «αλά καρτ» δεν υπάρχει. Η Τουρκία, παρά τα όσα υπο­στη­ρί­ζουν διά­φο­ροι «πρό­θυ­μοι» υπο­στη­ρι­κτές της, δεν ανήκει στην ΕΕ και όπως έδειξαν τα πρό­σφατα γεγο­νότα με τη σύλληψη και τη φυλά­κιση του βασικού πολι­τι­κού αντι­πά­λου του κ. Ερντο­γάν, Εκρέμ Ιμά­μο­γλου, όχι μόνο δεν πληροί βασικές νομικές, θεσμι­κές και πολι­τι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να εντα­χθεί στην Ευρω­παϊκή οικο­γέ­νεια, αλλά βρί­σκε­ται έτη φωτός μακριά από τις ευρω­παϊ­κές αρχές και αξίες. Επι­πλέον, πέραν του ό,τι κατέχει παρά­νομα μέρος της Κύπρου και απειλεί με casus belli την Ελλάδα, η Τουρκία αμφι­σβη­τεί την εθνική κυριαρ­χία και απειλεί την εθνική ακε­ραιό­τητα της Ελλάδας και της Κύπρου.

Θα ήταν αδια­νό­ητο μία χώρα που κατέχει έδαφος κράτους-μέλους της ΕΕ και παρα­βιά­ζει συστη­μα­τικά τον εναέριο χώρο και τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας, να αποκτά πρό­σβαση σε κρί­σι­μες πλη­ρο­φο­ρίες και δομές ευρω­παϊ­κής άμυνας. Ανα­μέ­ναμε την αυτο­νό­ητη, στιβαρή αντί­δραση από την ελλη­νική κυβέρ­νηση σε ένα τέτοιο ενδε­χό­μενο. Δυστυ­χώς, όμως, τα αυτο­νό­ητα παρα­μέ­νουν ζητού­μενα με αυτή την κυβέρ­νηση.

Για άλλη μία φορά είδαμε μία παθη­τική διπλω­μα­τία και τη χώρα μας να κρύ­βε­ται πίσω από τις αντιρ­ρή­σεις άλλων εταίρων. Ιδιαί­τερα, όταν η Τουρκία επι­λέ­γει να παίζει έναν διπλό ρόλο στη διεθνή σκα­κιέρα: εμφα­νί­ζε­ται ως σύμ­μα­χος, αλλά ενεργεί ως απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κός παρά­γο­ντας. Είτε στο Ουκρα­νικό, είτε στη Μέση Ανατολή, είτε στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, η Άγκυρα επι­διώ­κει να έχει λόγο παντού και πάντα υπέρ των δικών της ανα­θε­ω­ρη­τι­κών στόχων. Δεν πρό­κει­ται για μία δύναμη με σταθερό αξιακό πυρήνα, αλλά για έναν επι­κίν­δυνο παίκτη που χρη­σι­μο­ποιεί επι­λε­κτικά τις κρίσεις, προ­σπα­θώ­ντας να κάνει πραγ­μα­τι­κό­τητα τις νεο­ο­θω­μα­νι­κές φιλο­δο­ξίες της.

Δυστυ­χώς, η ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν στέ­κε­ται στο ύψος που απαι­τούν οι περι­στά­σεις. Με τη διπλω­μα­τία των «ήρεμων νερών» και με πρω­το­βου­λίες όπως η «Δια­κή­ρυξη των Αθηνών» αθωώνει την Τουρκία στα μάτια της διε­θνούς κοινής γνώμης, την ώρα που βασικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της χώρας μας αμφι­σβη­τού­νται εμπρά­κτως, όπως έδειξαν τα περι­στα­τικά με την πόντιση των καλω­δίων ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης. Η Ελλάδα χρειά­ζε­ται σοβαρή στρα­τη­γική, όχι επι­κοι­νω­νιακά παι­χνί­δια.

Τα ευρή­ματα των δημο­σκο­πή­σεων, δεί­χνουν ξεκά­θαρα ότι η ΝΔ χάνει πάρα πολλές δυνά­μεις και σε καμία περί­πτωση δεν έχει την εικόνα της αυτο­δυ­να­μίας με το 41% των προη­γού­με­νων εκλογών. Πιστεύ­ετε πως θα κατα­φέ­ρει να φτάσει ως το 2027;

Για πρώτη φορά μία κυβέρ­νηση απο­νο­μι­μο­ποιεί­ται τόσο σύντομα στη συνεί­δηση της κοινής γνώμης, αφού 1,5 χρόνο μετά τις εκλογές η πλειο­ψη­φία των πολιτών ζητούν πρόωρη προ­σφυγή στις κάλπες. Η Νέα Δημο­κρα­τία δεν μπορεί να πείσει, πλέον, ούτε για τη δια­χει­ρι­στική της ικα­νό­τητα, ούτε για την ηθική της υπεροχή. Με την οικο­νο­μία καρ­τε­λο­ποι­η­μένη, τη δημόσια υγεία απα­ξιω­μένη, την κρατική μηχανή να υπο­λει­τουρ­γεί και τη χώρα σε περι­δί­νηση βαθιάς θεσμι­κής κρίσης, η κοι­νω­νία δηλώνει ξεκά­θαρα τη δυσπι­στία της προς τον πρω­θυ­πουργό και την κυβέρ­νηση.

Αυτή η απώλεια εμπι­στο­σύ­νης δεν είναι προ­σω­ρινή, αντί­θετα θα διευ­ρύ­νε­ται όλο και περισ­σό­τερο. Είναι η φυσική συνέ­πεια μίας εξου­σίας που λει­τουρ­γεί με όρους καθε­στώ­τος και όχι μίας υπεύ­θυ­νης πολι­τι­κής ηγεσίας. Γι’ αυτό άλλωστε και οι προ­σπά­θειες που γίνο­νται για «φυγή προς τα εμπρός», όπως ο ανα­σχη­μα­τι­σμός, πέφτουν στο κενό κι απο­δει­κνύ­ο­νται μάταιες.

Ασφαλώς ο κ. Μητσο­τά­κης έχει κατα­στή­σει σαφές πως παρά την κοι­νω­νική κατα­κραυγή θα παρα­μεί­νει γαν­τζω­μέ­νος όσο περισ­σό­τερο μπορεί στην καρέκλα της εξου­σίας. Η κυβέρ­νηση, όμως, έχει ξεμεί­νει από πολι­τικά καύσιμα και δε δια­θέ­τει την παρα­μι­κρή προ­ω­θη­τική δύναμη. Η κλε­ψύ­δρα του πολι­τι­κού χρόνου έχει γυρίσει ανάποδα και έχει ξεκι­νή­σει η αντί­στροφη μέτρηση για τον κ. Μητσο­τάκη. Η χώρα χρειά­ζε­ται μία νέα αρχή και αναζητά πολι­τική αλλαγή.

Μία ηγεσία που να μπορεί να κοι­τά­ξει στα μάτια τους πολίτες και να τους πει την αλήθεια. Και αυτή η ηγεσία δεν μπορεί να είναι η σημε­ρινή. Πράγ­ματι η κοι­νω­νία θέλει η χώρα να πάει ψηλό­τερα. Αλλά τα πιο μεγάλα βαρίδια είναι ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός και οι υπουρ­γοί του.

Πώς σχο­λιά­ζετε τη στάση της κυβέρ­νη­σης στην προ­α­να­κρι­τική για τον Τρια­ντό­πουλο;

Η κυβέρ­νηση κάνει την μία «κωλο­τού­μπα» μετά την άλλη. Ενώ υπήρχε δικο­γρα­φία για τον κ. Τρια­ντό­πουλο, δε ζήτησε να συστα­θεί προ­α­να­κρι­τική.

Όταν το ΠΑΣΟΚ πρό­τεινε τη σύσταση προ­α­να­κρι­τι­κής, έλεγε ότι το κατη­γο­ρη­τή­ριο είναι αδύναμο και το ψηφίζει για να μην κατη­γο­ρη­θεί για συγκά­λυψη. Και τώρα που συστά­θηκε η προ­α­να­κρι­τική, αντί να λει­τουρ­γή­σει και να έρθουν όλα στο φως, σπεύδει η κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία να την κλείσει άρον-άρον. Αντι­λαμ­βα­νό­μενη πως δεν μπορεί να κάνει τα ίδια με αυτά που έκανε στην Εξε­τα­στική Επι­τροπή, φτάνει στο σημείο να παρα­βιά­σει τη συνταγ­μα­τική κανο­νι­κό­τητα μόνο και μόνο για να απο­φύ­γει το βάσανο της προ­α­να­κρι­τι­κής. Να απο­φύ­γει την εξέταση μαρ­τύ­ρων και τη διε­ρεύ­νηση πτυχών της αλή­θειας.

Η στάση της απο­τε­λεί προ­σβολή στη συλ­λο­γική μνήμη των θυμάτων. Αντί να δείξει αυτο­κρι­τική και σεβασμό προ­κρί­νει για μία ακόμη φορά την πλήρη απα­ξί­ωση κάθε έννοιας ευθύνης. Εμείς ως ΠΑΣΟΚ έχουμε δεσμευ­τεί να υπάρξει κάθαρση. Με θεσμι­κό­τητα και σοβα­ρό­τητα θα συνε­χί­σουμε να δίνουμε τη μάχη για την απο­κά­λυψη της αλή­θειας μέχρι τέλους, ώστε όλοι όσοι ευθύ­νο­νται γι’ αυτό το εθνικό έγκλημα να λογο­δο­τή­σουν και να τιμω­ρη­θούν.

Τι θα κάνει το ΠΑΣΟΚ; Ξεκι­νή­σατε περιο­δείες και περι­φε­ρεια­κές συν­δια­σκέ­ψεις ανά τη χώρα. Ποιοι είναι οι στόχοι του κινή­μα­τος;

Το ΠΑΣΟΚ είναι ο σοβαρός και αξιό­πι­στος εκφρα­στής της δημο­κρα­τι­κής, προ­ο­δευ­τι­κής παρά­τα­ξης, σε μία εποχή που η κοι­νω­νία αναζητά ενα­γω­νίως ελπίδα και στα­θε­ρό­τητα.

Οι συν­δια­σκέ­ψεις που ξεκι­νή­σαμε σε όλη τη χώρα δεν έχουν χαρα­κτήρα απλώς οργα­νω­τικό ή εσω­κομ­μα­τικό: είναι μία μεγάλη εθνική πολι­τική συζή­τηση για το μέλλον της χώρας, σε συζή­τηση και συνερ­γα­σία με τις τοπικές κοι­νω­νίες. Στόχος μας είναι να οικο­δο­μή­σουμε μία νέα σχέση εμπι­στο­σύ­νης και να ανα­δεί­ξουμε τοπικά ανα­πτυ­ξιακά σχέδια για να στη­ρί­ξουμε την περι­φέ­ρεια και τη νησιω­τική Ελλάδα που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί από την κυβέρ­νηση.

Να μιλή­σουμε για την ακρί­βεια που διαλύει τα νοι­κο­κυ­ριά, το στε­γα­στικό που απο­κλείει τους νέους, τη δημόσια υγεία και παιδεία που καταρ­ρέ­ουν, την απα­σχό­ληση και το κοι­νω­νικό κράτος που πρέπει να επα­να­θε­με­λιω­θούν, τα ειδικά κίνητρα για τις νησιω­τι­κές και ακρι­τι­κές περιο­χές της χώρας. Να φέρουμε στην πολι­τική το ήθος, τη συνέ­πεια, την τεκ­μη­ρί­ωση, την ειλι­κρί­νεια. Όπως έκανε πάντα όταν η χώρα βρι­σκό­ταν σε κρί­σι­μες καμπές, έτσι και τώρα το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο να ανα­λά­βει την ευθύνη της πολι­τι­κής αλλαγής. Να πρω­τα­γω­νι­στή­σει, όχι να παρα­κο­λου­θεί. Να ενώσει, όχι να διχάσει. Να προ­χω­ρή­σει με τόλμη, όχι με ημί­με­τρα. Η Ελλάδα αξίζει μία νέα αρχή και το ΠΑΣΟΚ, παρά τον πόλεμο που δέχεται με όλους τους τρόπους και όλα τα μέσα, είναι μέρα με τη μέρα όλο και πιο έτοιμο για να τη φέρει.