Βολές από τα κόμματα για την «έφοδο» του Ρουβίκωνα στη Βουλή

Για ανοχή στους “μπα­χα­λά­κη­δες” και θεσμο­θέ­τηση της ανομίας κατη­γο­ρεί την κυβέρ­νηση η αντι­πο­λί­τευση, μετά την εισβολή μελών του Ρου­βί­κωνα στον προ­αύ­λιο χώρο του κοι­νο­βου­λίου. Στο επί­κε­ντρο των επι­κρί­σεων, ο πρό­ε­δρος της Βουλής Νίκος Βούτσης αλλά και ο ανα­πλη­ρω­τής προ­στα­σίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας.

Οργι­σμένη η αντί­δραση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη. Με ανάρ­τησή του στο twitter ο πρό­ε­δρος της ΝΔ χαρα­κτή­ρισε ξέφραγο αμπέλι τη Βουλή και ζήτησε να ανα­ζη­τη­θούν οι ευθύνες για το περι­στα­τικό.

Ανα­λυ­τικά η ανα­κοί­νωση της ΝΔ

«Η Κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θεσμο­θε­τεί την ανομία και παρα­δί­δει το Κράτος και τώρα το Κοι­νο­βού­λιο, βορά στους κάθε είδους μπα­χα­λά­κη­δες, που η ίδια εξέ­θρεψε στην… κάτω πλευρά της πλα­τείας Συντάγ­μα­τος. Τώρα, διεκ­δι­κούν όσα τους έταξαν, στην… πάνω πλευρά της πλα­τείας, εισβάλ­λο­ντας στο Κοι­νο­βού­λιο.  Η Κυβέρ­νηση κάνει τα στραβά μάτια σε όλα αυτά τα φαι­νό­μενα, γιατί πολύ απλά προ­στα­τεύει τα δικά της παιδιά. Ως πότε;»

Ποτάμι: Άλλο ένα «επί­τευγμα» Τόσκα

Με σκω­πτικό τρόπο σχο­λί­ασε την εισβολή του Ρου­βί­κωνα στη Βουλή το Ποτάμι.

«Τελικά και ο Ρου­βί­κω­νας έχει ψυχή. Αντα­πο­κρι­νό­μενα στο κάλεσμα του κ. Τόσκα, που είχε ζητήσει “πλήρη χαρ­το­γρά­φηση των μπα­χα­λά­κη­δων”, τα μέλη του Ρου­βί­κωνα προ­σήλ­θαν μόνα τους στη Βουλή για να διευ­κο­λύ­νουν το έργο του Υπουρ­γού».

Πως αιφ­νι­δί­ασε ο Ρου­βί­κω­νας την ασφά­λεια της Βουλής

Περίπου 25 άτομα αιφ­νι­δί­α­σαν του αστυ­νο­μι­κούς που βρί­σκο­νται στην πλευρά της Βασι­λίσ­σης Σοφίας, πέρασαν κάτω από την μπάρα και τρέ­χο­ντας έφτασαν μέχρι την είσοδο των υπουρ­γών – βου­λευ­τών φωνά­ζο­ντας συν­θή­ματα και ρίχνο­ντας τρι­κά­κια για την απε­λευ­θέ­ρωση της Ηριάν­νας.

Κατόπιν εορτής οι πόρτες του κοι­νο­βου­λίου έκλει­σαν.

Όπως ανα­φέ­ρουν οι πλη­ρο­φο­ρίες, τα μέλη της ομάδας κατά­φε­ραν να μπουν στο προ­αύ­λιο της Βουλής τη στιγμή που η προ­στα­τευ­τική μπάρα άνοιξε για να εισέλ­θει το αυτο­κί­νητο του ανα­πλη­ρωτή υπουρ­γού κ. Χου­λια­ράκη.

Τα μέλη της ομάδας έφτασαν μέχρι το περι­στύ­λιο της Βουλής. Κατόπιν έφτασαν περι­πο­λικά. Με εντολή του προ­έ­δρου της Βουλής και κατόπιν συνεν­νό­η­σης με τον υπουργό Δημό­σιας Τάξης Νίκο Τόσκα, απο­φα­σί­στηκε τα μέλη της ομάδας να αφεθούν ελεύ­θερα, αφού προη­γου­μέ­νως τους πάρουν τα στοι­χεία.

Δείτε τις φωτο­γρα­φίες από τα τρι­κά­κια που έριξαν:

Η δεύτερη “έφοδος”

Είναι η δεύτερη έφοδος του Ρου­βί­κωνα στη Βουλή η πρώτη είχε γίνει επί προ­ε­δρίας της Ζωής Κων­στα­ντο­πού­λου το 2015 η οποία και είχε σπεύσει να υπο­βαθ­μί­σει το γεγονός.

Τότε είχαν εισβά­λει στο κοι­νο­βού­λιο με αφορμή συζή­τη­σης του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης ζητού­σαν την απε­λευ­θέ­ρωση του Σάββα Ξηρού, την κατάρ­γηση των φυλακών τύπου Γ (ασφα­λείας) και την κατάρ­γηση του αντι­τρο­μο­κρα­τι­κού.

Για το περι­στα­τικό η ομάδα εξέδωσε και σχετική ανα­κοί­νωση. 

Η ανα­κοί­νωση του Ρου­βί­κωνα:

Παρέμ­βαση του Ρου­βί­κωνα στη Βουλή, για Ηριάννα-Περικλή και  άδειες

Στο θέαμα της αστικής δημο­κρα­τίας, στις ταξικά ιδιο­τε­λείς αφη­γή­σεις μιας φαντα­στι­κής συνταγ­μα­τι­κής νομι­μό­τη­τας υπάρχει αυτό που λέμε “διά­κριση εξου­σιών”. Σε αυτή τη μακρινή ουτοπία λοιπόν, κοι­νο­βού­λιο, κυβέρ­νηση και δικα­στές είναι τρία δια­φο­ρε­τικά σώματα, ανε­ξάρ­τητα μεταξύ τους, με δικούς τους κανόνες και όρια που καθο­ρί­ζει το σύνταγμα.

Μα είναι δυνατόν να υπάρ­χουν άνθρω­ποι που να πιστεύ­ουν όχι μόνο ότι κάτι τέτοιο ισχύει αλλά θα μπο­ρούσε ποτέ να ισχύσει; Να πιστεύ­ουν δηλαδή ότι η νομο­θε­σία θα είναι ανε­ξάρ­τητη από την κυβέρ­νηση που υλο­ποιεί τους νόμους και ότι αυτοί που επι­βλέ­πουν αυτούς τους νόμους θα είναι επίσης ανε­ξάρ­τη­τοι; Ούτε στην Ελλάδα ούτε σε κανένα σημείο του κόσμου, οπο­τε­δή­ποτε, η πολι­τική εξουσία δεν θα τρι­χο­το­μη­θεί αυτο­α­ναι­ρού­μενη σε καπε­τα­νάτα ειδικών καθη­κό­ντων. Η πολι­τική εξουσία, το κράτος, από όσες κλίκες κι αν απο­τε­λεί­ται, είναι ενιαία και αδιαί­ρετη ως προς τις στρα­τη­γι­κές της επι­λο­γές απέ­να­ντι στην κοι­νω­νική βάση. Ήταν, είναι και θα είναι μέχρι να την ξεφορ­τω­θούμε μαζί με την οικο­νο­μική τάξη με την οποία δια­πλέ­κε­ται.

Κι αυτό ο Σύριζα το γνω­ρί­ζει πάρα πολύ καλά. Σαν ένα κόμμα που  ανέ­κα­θεν είχε το ένα πόδι του να πλα­τσου­ρί­ζει στο πεζο­δρό­μιο και το άλλο του πόδι στέρεα βυθι­σμένο στον αστι­κο­δη­μο­κρα­τικό βάλτο, ξέρει τους κανόνες του παι­χνι­διού. Επι­πλέον ως από­γο­νος μιας φαντεζί ξεπου­λη­μέ­νης ευρω­κομ­μου­νι­στι­κής αρι­στε­ράς δια­τη­ρεί την παρά­δοση μιάς συγκι­νη­σιακά φορ­τι­σμέ­νης δημο­κρα­τι­κής ρητο­ρι­κής, γεμάτη με αυθε­ντικό κοπα­νι­στό αέρα. “Είμαστε κάθε λέξη του Συντάγ­μα­τος” μας έλεγαν και δεν έχουμε λόγο να δια­φω­νή­σουμε. Κάθε λέξη πράγ­ματι, ακόμα και αυτές που δεν γρά­φο­νται αλλά εννο­ού­νται.

Αυτές τις μέρες ζούμε μια ακόμα δημο­κρα­τική σαπου­νό­περα με δια­κύ­βευμα την υπο­τι­θέ­μενη “ανε­ξαρ­τη­σία της δικαιο­σύ­νης”. Η μεγα­λύ­τερη ειρω­νεία ήταν ότι σε αυτό το παι­χνίδι όλες οι καθε­στω­τι­κές δυνά­μεις, με τον Σύριζα πρώτο, ενέ­πλε­ξαν μια διω­κό­μενη από τους ίδιους, την Ηριάννα που ξαφνικά βρέθηκε όχι μόνο με 13 χρόνια ποινή αλλά και να πρω­τα­γω­νι­στεί σε ένα έργο που οι διώκτες της μεταμ­φιέ­ζο­νται σε υπε­ρα­σπι­στές της. Η φάση με τη χρήση του DNA και τον αντι­τρο­μο­κρα­τικό νόμο είναι ένα από τα πολλά παρα­δείγ­ματα που μας δεί­χνουν πόσο ενιαία, και χωρίς κανενός είδους δια­κρί­σεις είναι η πολι­τική εξουσία.

Η Ηριάννα, όπως και ο Θεο­φί­λου, όπως και ο Σεϊ­σί­δης, όπως τόσοι άλλοι, κατα­λή­γουν βαθιά στη φυλακή γιατί το κράτος, ικα­νο­ποιώ­ντας τις δικές του ανάγκες αλλά και τις διε­θνείς πιέσεις, φρο­ντί­ζει να νομο­θε­τή­σει τη χρήση ενός απί­θα­νου πολυ­ερ­γα­λείου ενο­χο­ποί­η­σης, του DNA. Η κυβέρ­νηση στη συνέ­χεια μετα­φέ­ρει αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τητα στους μηχα­νι­σμούς κατα­στο­λής και οι δικα­στές ρίχνουν τις ποινές. Ένα επι­τυ­χη­μένο κλειστό σύστημα.  Η διά­κριση των εξου­σιών υπάρχει μόνο και μόνο για μοι­ρα­στούν οι ευθύνες, έτσι που τελικά, για την υπόθεση της κάθε Ηριάν­νας κανείς να μην έχει ευθύνη. Όταν ακούμε στελέχη της κυβέρ­νη­σης να αμφι­σβη­τούν ξαφνικά τον τρόπο χρήσης του DNA που ως φάμπρικα κλείνει φυλακή αγω­νι­στές, δεν μπο­ρούμε παρα να γελά­σουμε.Μας κοροϊ­δεύ­ουν με τον παρα­δο­σιακό τρόπο που το κάνει πάντα η σοσιαλ­δη­μο­κρα­τία.

Αλλά η κατά­σταση είναι ακόμα χει­ρό­τερη. Πριν καν προ­λά­βει κάποιος (όχι εμείς πάντως), με πίστη στη δημο­κρα­τία να πει “αν δεν σας αρέσουν οι απο­φά­σεις των δικα­στών αλλάξτε το νόμο” βγαίνει ο Κοντο­νής και ανα­κοι­νώ­νει (για να το πάρει πίσω γρήγορα σαν βρεγ­μένη αλλά και υπο­μο­νε­τική γάτα) επέ­κταση του αντι­τρο­μο­κρα­τι­κού νόμου με οργου­ε­λια­νές δια­τά­ξεις που στο­χεύ­ουν απευ­θείας στο πολι­τικό φρόνημα. Και πριν από αυτό οι δικα­στι­κές αρχές έχουν έμπρα­κτα υιο­θε­τή­σει την άτυπη απαί­τηση μετά­νοιας από τους πολι­τι­κούς κρα­τού­με­νους για να τους χορη­γή­σουν όσα δικαιού­νται όλοι οι κρα­τού­με­νοι, ανάμεσα στα οποία και οι άδειες. Κάτι που δεν απο­φά­σισε υπο­τί­θε­ται κανένα νομο­θε­τικό σώμα, καμιά κυβέρ­νηση, αλλά παρόλα αυτά δεν κατήγ­γειλε κανένας τους παρά τις κινη­το­ποι­ή­σεις και τους αγώνες που γίνο­νται.

Είναι λοιπόν όλοι μαζί. Απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία και τους αγώνες της. Η σαπου­νό­περα περί δικαιο­σύ­νης δεν είναι τίποτα άλλο από πάλη ανάμεσα σε κλίκες που δια­τρέ­χουν το κράτος κι έχουν αντί­κρυ­σμα σε μερίδες της αστικής τάξης. Απλά ο Σύριζα θέλει να βάλει πόδι σε ένα παρα­δο­σιακό δεξιό κάστρο νομής εξου­σίας και η Νέα Δημο­κρα­τία αγω­νί­ζε­ται λυσ­σα­σμένα να τον εμπο­δί­σει. Και σε αυτή τη μάχη θα εμπλέ­ξουν, είτε ως ” υπο­στη­ρι­κτές” είτε ως δήμιοί τους, και αυτούς που τους αντι­μά­χο­νται. Για ποιόν, δικαστή, βου­λευτή ή υπουργό έχει σημασία που δεκάδες επι­στή­μο­νες, ινστι­τούτα και πανε­πι­στή­μια έχουν ορίσει την ανα­ξιο­πι­στία του DNA ως στοι­χείο ενο­χο­ποί­η­σης; Για ποιόν έχουν πια σημασία οι προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις για κατάρ­γηση του αντι­τρο­μο­κρα­τι­κού νόμου; Για ποιόν τα υπο­τι­θέ­μενα δικαιώ­ματα;

Αυτό που τους νοιάζει είναι το καθε­στώς, ο εαυτός τους. Αυτό που νοιάζει εμάς όμως είναι τα 13 χρόνια φυλακή της Ηριάν­νας, τα 5 χρόνια φυλακή που έβγαλε ο Θεο­φί­λου πριν αθωωθεί (ενώ προ­σπα­θού­σαν να του φορέ­σουν και ισόβια)… Μας νοιά­ζουν τα δικαιώ­ματα των πολι­τι­κών κρα­τού­με­νων, το δικαί­ωμά τους στην άδεια. Μας νοιάζει η σιωπή μιας αμή­χα­νης κοι­νω­νίας, που λίγο απο­φα­σί­ζει να φωνάξει και ο τροχός ξαφνικά γυρίζει.

Να μην έχει αμφι­βο­λία κανείς. Χωρίς το κύμα αλλη­λεγ­γύης ο Θεο­φί­λου θα είχε ισόβια. Η Ηριάννα δεν θα είχε καμία ελπίδα. Κι αυτό που βλέ­πουμε να συμ­βαί­νει στη μικρο­κλί­μακα της κατα­στο­λής ισχύει για τα πάντα. Ό,τι δεν διεκ­δι­κούμε το χάνουμε. Όπου σιω­πούμε θαβό­μα­στε στη σιωπή.

Η Ηριάννα είναι ακόμα φυλακή. Οι πολι­τι­κοί κρα­τού­με­νοι ακόμα δεν παίρ­νουν άδειες.

Και εμείς κάνουμε αυτή την παρέμ­βαση για να πούμε και στους ανθρώ­πους της κοι­νω­νι­κής και ταξικής μας θέσης ότι πρέπει να υψώ­σουμε τον τόνο της φωνής. Πολύ περισ­σό­τερο. Και για την Ηριάννα, και για τους πολι­τι­κούς κρα­τού­με­νους και για τα πάντα.

Aναρχική ομάδα Ρου­βί­κω­νας