Η κρίση αποψίλωσε τον ελληνικό ακτοπλοϊκό στόλο

Με το μισό μέγεθος και υπό συν­θή­κες σημα­ντι­κής χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής πίεσης, αλλά με κερ­δο­φο­ρία, πορεύ­ο­νται έπειτα από οκτώ χρόνια βαθιάς κρίσης οι μεγάλες ελλη­νι­κές ακτο­πλοϊ­κές. Απει­λού­νται, όμως, ακόμα και μετά την εκτενή ανα­διάρ­θρωση και τον εξορ­θο­λο­γι­σμό τους τόσο από την εγχώρια ύφεση όσο και από τον αντα­γω­νι­σμό των αερο­με­τα­φο­ρών, αλλά και από τις δια­κυ­μάν­σεις στις τιμές των καυ­σί­μων. Την ίδια ώρα, οι προ­κλή­σεις είναι μεγάλες, καθώς, μεταξύ άλλων, απαι­τού­νται σημα­ντι­κές επεν­δυ­τι­κές δαπάνες, προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σει ο στόλος να συμ­μορ­φω­θεί με τις νέες ρυθ­μι­στι­κές απα­τή­σεις που επι­βάλ­λει το διεθνές περι­βάλ­λον.

Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό τού τι έχει συμβεί τα τελευ­ταία χρόνια το γεγονός πως σήμερα οι τέσ­σε­ρις μεγάλες ακτο­πλοϊ­κές εται­ρείες, δηλαδή οι Μινω­ι­κές Γραμμές, η ΑΝΕΚ, η Hellenic Seaways και η Attica Group, ελέγ­χουν και εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται μόλις 45 πλοία, όταν το 2001 είχαν 125. Ακόμα και σε σχέση με το 2009, ο στόλος έχει υπο­δι­πλα­σια­στεί. Η συρ­ρί­κνωση, βέβαια, που πάντως συνο­δεύ­τηκε από την ανα­βάθ­μιση των ενα­πο­μει­νά­ντων πλοίων, εξη­γεί­ται από τη μείωση της ζήτησης.

Συγκε­κρι­μένα, η ζήτηση για επι­βα­τι­κές μετα­φο­ρές και μετα­φο­ρές οχη­μά­των από το 2009 έχει μειωθεί κατά 46%, όσο ακριβώς και ο στόλος. Ο αθροι­στι­κός κύκλος εργα­σιών των τεσ­σά­ρων κυμαί­νε­ται πλέον οριακά πάνω από τα 700 εκατ. Αλλά τα λει­τουρ­γικά κέρδη ανέ­καμ­ψαν, όπως και τα καθαρά. Τα έσοδα προ τόκων, φόρων και απο­σβέ­σεων (EBITDA) για τους τέσ­σε­ρις κινή­θη­καν πέρυσι στα 152 εκατ. Αυτά προ­κύ­πτουν από τα στοι­χεία της 16ης ετήσια μελέτης της για την ελλη­νική ακτο­πλοΐα τής XRTC Business Consultants, που φέρει τον τίτλο «Η αγορά σε λήθαργο, ανα­μέ­νο­ντας προ­ο­πτι­κές».

Οι ακτο­πλοϊ­κές εται­ρείες συνε­χί­ζουν να μην μπορούν να επω­φε­λη­θούν από τη συνε­χι­ζό­μενη αύξηση της του­ρι­στι­κής κίνησης, κυρίως λόγω αυξη­μέ­νου αερο­πο­ρι­κού αντα­γω­νι­σμού, σημειώ­νει η XRTC, επι­ση­μαί­νο­ντας πως, παρά την πρόοδο που έχει συντε­λε­στεί, οι εται­ρείες εξα­κο­λου­θούν να είναι υψηλού λει­τουρ­γι­κού κόστους και ευά­λω­τες σε εξω­γε­νείς κιν­δύ­νους.

Επι­πλέον, οι περιο­ρι­σμοί στην κίνηση κεφα­λαίων και το γενι­κό­τερο αρνη­τικό οικο­νο­μικό κλίμα εξα­κο­λου­θούν να απο­τε­λούν απο­τρε­πτικό παρά­γο­ντα για τον εγχώριο του­ρι­σμό και τη χρη­σι­μο­ποί­ηση ακτο­πλοϊ­κών μέσων. «Η τιμή του ακτο­πλοϊ­κού εισι­τη­ρίου παρα­μέ­νει ακριβή για τον μέσο Ελληνα, συγκρι­τικά με τις αερο­πο­ρι­κές μετα­φο­ρές για τις μετα­κι­νή­σεις του στα νησιά», επι­ση­μαί­νε­ται, ενώ λόγος γίνεται και για ανάγκη επα­να­σχε­δια­σμού του ακτο­πλοϊ­κού προ­ϊ­ό­ντος.

Η ελλη­νική ακτο­πλοΐα απο­τε­λεί το 17% της ευρω­παϊ­κής, ενώ ο πλη­θυ­σμός της Ελλάδας αντι­στοι­χεί μόλις στο 2,2 % του ευρω­παϊ­κού. Αλλά αυτό σημαί­νει, ταυ­τό­χρονα, ότι οι συγκοι­νω­νίες στην Ελλάδα παρου­σιά­ζουν ιδιο­μορ­φίες σε σχέση με τις άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες και, συνεπώς, δεν μπορούν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται με τα ίδια κρι­τή­ρια.