Η μαύρη επέτειος – 20 Ιουλίου 1974

Του Δημήτρη Παπα­κων­στα­ντί­νου 

Σήμερα είναι μία μαύρη επέ­τειος. Η επέ­τειος της εισβο­λής του Αττίλα στην Κύπρο. Ακριβώς πριν από 43 χρόνια. Τότε που η προ­δο­σία της χούντας άνοιγε ουσια­στικά τον δρόμο στους εισβο­λείς…

Και μετά από 43 χρόνια, όχι μόνο σχεδόν η μισή Κύπρος εξα­κο­λου­θεί να είναι κατε­χό­μενη, αλλά η Τουρκία μέσω του μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμού του Ερντο­γάν εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί μία ισχυρή απειλή όχι μόνο για την ελεύ­θερη Κύπρο αλλά συνο­λικά για τον ελλη­νι­σμό. Κλι­μα­κώ­νο­ντας παρεμ­βά­σεις και διεκ­δι­κή­σεις επί κυρί­αρ­χων δικαιω­μά­των.

Ομολογώ ότι δεν ανήκω σε εκεί­νους που έχουν μελε­τή­σει ενδε­λε­χώς όλες τις παρα­μέ­τρους του “Κυπρια­κού”. Όμως ακόμα περισ­σό­τερο θλί­βο­μαι όταν δια­πι­στώνω ότι οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς στην Ελλάδα θεωρούν το “Κυπριακό” κάτι βαρετό, μπανάλ ίσως και ψιλο­ε­νο­χλη­τικό. Έχουμε ξεχάσει ότι η υπόθεση είναι όχι μεμο­νω­μένα κρατική αλλά εθνική και ότι απο­τε­λεί μία ανοιχτή και αιμορ­ρα­γούσα πληγή του ελλη­νι­σμού. Προ­τι­μούμε δυστυ­χώς όταν ανα­φε­ρό­μα­στε στην Κύπρο να την σκε­φτό­μα­στε – κακά τα ψέματα- ως μία… εξωτική χώρα όπου ρέει το μαύρο χρήμα. Και σύντομα οι νέες γενιές στην Ελλάδα θα γνω­ρί­ζουν για την ιστορία της Κύπρου πολύ λιγό­τερα (ή καθόλου) σε σχέση με τον… Ντάνο και το Survivor (του Τούρκου παρε­μπι­πτό­ντως παρα­γω­γού…).

Με αφορμή λοιπόν την σημε­ρινή μαύρη επέτειο θα ανα­δη­μο­σιεύσω, ελπί­ζο­ντας ότι έχω την κατα­νό­ησή του,ένα κείμενο που έγραψε πριν μερικές μόλις ημέρες ο πιο ενη­με­ρω­μέ­νος στον χώρο της δημο­σιο­γρα­φίας -και όχι μόνο- για το “Κυπριακό”, ένας άνθρω­πος που έχει ερευ­νή­σει, ψάξει και μελε­τή­σει όσο ελά­χι­στοι, ο Μιχάλης Ιγνα­τίου, με αφορμή τη  παρά­δοση του περί­φη­μου ” Φακελ­λου της Κύπρου” από το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο στην Κυπριακή Βουλή. Νομίζω ότι περι­κλείει σε λίγες παρα­γρά­φους πολλές πικρές αλή­θειες για τα όσα έχουν συμβεί και για την ελλιπή και ίσως και υπο­κρι­τική στάση των εμπλε­κό­με­νων πλευρών ως προς την απο­κά­λυψη των ευθυνών. Απο­λαύ­σετε το ως ελά­χι­στο φόρο τιμής στην αλήθεια και την έρευνα:

Του Μιχάλη Ιγνα­τίου

Δεν γνωρίζω ποιος είχε αυτή τη φαεινή ιδέα της παρά­δο­σης του περί­φη­μου “Φακέλου της Κύπρου” από το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο στην Κυπριακή Βουλή. Αλλά όποιος και αν την είχε -με το συμπά­θιο, με όλο το σεβασμό και χωρίς παρεξήγηση- πρέπει να μας θεωρεί όλους, μα όλους βλάκες. Σαράντα τρία (43) χρόνια από την τουρ­κική εισβολή -σε λίγες μέρες θα βαδί­ζουμε στο 44ο έτος τουρ­κι­κής κατοχής- παρα­δό­θη­καν στον Πρόεδρο της Κυπρια­κής Βουλής, Δημήτρη Συλ­λούρη, έντεκα αριθ­μη­μένα κιβώτια, που περιέ­χουν 134 φακέ­λους, αντί­γραφα των οποίων -όπως ανα­φέ­ρει επίσημη ανακοίνωση- βρί­σκο­νται στην Βουλή των Ελλήνων.

Σύμφωνα πάντα με την επίσημη πλη­ρο­φό­ρηση, τα 11 αυτά κιβώτια περιέ­χουν τις κατα­θέ­σεις 88 μαρ­τύ­ρων στην Ολο­μέ­λεια της Ειδικής Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής της Βουλής των Ελλήνων για τον Φάκελο της Κύπρου, όπως και τις κατα­θέ­σεις 45 μαρ­τύ­ρων στην Υπο­ε­πι­τροπή για τη δημιουρ­γία του πορί­σμα­τος, καθώς και τα συνο­δευ­τικά έγγραφα, τα οποία κατα­τέ­θη­καν από τους μάρ­τυ­ρες. Σε 11 κιβώτια, λοιπόν, “έκλει­σαν” την προ­δο­σία της χούντας, την τουρ­κική εισβολή και κατοχή, τις ευθύνες των ξένων, αλλά και τις ευθύνες κάποιων Ελλήνων πολι­τι­κών, που έπαιξαν το παι­γνίδι της ξενο­κί­νη­της χούντας μέχρι την επι­στροφή της Δημο­κρα­τίας στη χώρα που γεν­νή­θηκε. Διότι ο κάθε μάρ­τυ­ρας (και ψευ­δο­μάρ­τυ­ρας) είπε το μακρύ του και το κοντό του, ο καθένας κάλυψε τον κομ­μα­τικό χώρο από τον οποίο προ­ερ­χό­ταν, και η μόνη που υπέφερε από το θέατρο του παρά­λο­γου, που παί­χθηκε στην Ελλη­νική Βουλή, ήταν η ΑΛΗΘΕΙΑ.

Το πόρισμα είναι μία κακή έκθεση “ιδεών”, που δεν απαντά τα βασα­νι­στικά ερω­τή­ματα, που ακόμα και σήμερα, απα­σχο­λούν όλους τους Κύπριους. Γιατί δια­πρά­χθηκε το διπλό έγκλημα ενα­ντίον της Μεγα­λο­νή­σου; Για τους νεό­τε­ρους να πούμε ότι προη­γή­θηκε το χου­ντικό πρα­ξι­κό­πημα ενα­ντίον του ξερο­κέ­φα­λου Μακά­ριου και ακο­λού­θησε η τουρ­κική εισβολή. Ήταν ένα δίδυμο έγκλημα, μία άνευ προη­γου­μέ­νου προ­δο­σία της χούντας του Δημή­τριου Ιωαν­νίδη, που πέθανε χωρίς να πει ποτέ δημόσια ποιος τον εξα­πά­τησε. Αυτή ήταν η φράση του, όταν συνά­ντησε τους Αμε­ρι­κα­νούς απε­σταλ­μέ­νους του Χένρι Κίσι­γκερ. Στη συνέ­χεια, έσπασε ότι είχε μπροστά του, είπε ότι σαν τον Διγενή Ακρίτα θα κατα­λά­βει την …Κων­στα­ντι­νού­πολη και χάθηκε μέσα στη νύχτα… Η Κύπρος στο μεταξύ στη­νό­ταν στον σταυρό.

Όσοι ερευ­νή­σαμε τα έγγραφα του τότε Αμε­ρι­κα­νού υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών, δεν έχουμε καμία αμφι­βο­λία για τα όσα συνέ­βη­σαν εκείνη την μοιραία εβδο­μάδα για το Νησί της Αφρο­δί­της. Το μεγάλο κακό ξεκί­νησε στις 15 Ιουλίου 1974 με την ανα­τροπή του Μακά­ριου, συνε­χί­στηκε στις 20 Ιουλίου όταν η Τουρκία πάτησε το πόδι της στην Κερύ­νεια, και ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 14 Αυγού­στου 1974, με τη δεύτερη εισβολή, όταν κατα­λή­φθηκε και η Αμμό­χω­στος… Η κατοχή συνε­χί­ζε­ται μέχρι σήμερα και κανένα άνοιγμα, κανενός Φακέλου της Κύπρου δεν αλλάζει την οδυνηρή κατά­σταση. Διότι απλού­στατα, δεν περιέ­χε­ται σ’ αυτά τα 11 κιβώτια καμία απά­ντηση στα βασα­νι­στικά ερω­τή­ματα των Κυπρίων πολιτών.

Η Αθήνα και η Λευ­κω­σία, κατά βάθος, δεν ήθελαν ποτέ να μαθευ­τεί η αλήθεια. Θυμάμαι, πολύ νέος δημο­σιο­γρά­φος το 1977, τρία χρόνια μετά την τρα­γω­δία, που άκουσα για πρώτη φορά ότι από το άνοιγμα του Φακέλου της Κύπρου “θα δοκι­μά­ζο­νταν οι σχέσεις με μεγάλη φίλη και σύμμαχο χώρα”. Εννο­ού­σαν, βεβαίως, την Αμερική, αλλά δεν τολ­μού­σαν να εκστο­μί­σουν καν το όνομά της. Βλα­κείες. Υπάρχει ένας άνθρω­πος, εκτός των πλη­ρω­μέ­νων κον­δυ­λο­φό­ρων της Λευ­κω­σίας, που να πιστεύει ότι η Αμερική του Κίσι­γκερ είναι αθώα; ΚΑΝΕΝΑΣ. Τα έγγραφά του βοούν. Έχω στην κατοχή μου εκα­το­ντά­δες σελίδες αυτών των εγγρά­φων, τα οποία κέρδισε η ερευ­νη­τική μας ομάδα με μαγκιά -δεν μας τα χάρισε κανείς. Σε όποιον τα έδωσα και τα διάβασε κυριαρ­χή­θηκε από κατά­θλιψη. Η Ελλη­νική Βουλή δεν έκανε καν τον κόπο να τα ζητήσει -και θα τα δίναμε δωρεάν- για να συμπε­ρι­λη­φθούν στον Φάκελο της Κύπρου. Διότι τα τότε μέλη της Επι­τρο­πής δεν ήθελαν να θίξουν την Αμερική, η οποία είχε παρα­χω­ρή­σει ήδη σε ερευ­νη­τές, με απόλυτα νόμιμο τρόπο, τα δικά της έγγραφα.

Η αντί­στοιχη Επι­τροπή της Κύπρου, έστειλε ένα ερευ­νητή στα αμε­ρι­κα­νικά αρχεία, μάζεψε ότι σκάρτο απέ­μεινε από το δικό μας σάρωμα και επέ­στρεψε στη Λευ­κω­σία. Ήταν άνθρα­κες ο θησαυ­ρός και πετα­μένα τα χρήματα που ξόδεψαν. Όσοι ασχο­λού­νται και σήμερα με τον “Φάκελο της Κύπρου” ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα. Δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτά τα 11 κιβώτια που δεν γνω­ρί­ζουμε. Όποιος τα δια­βά­σει δεν θα δια­φω­τι­στεί. Δεν ξέρει ποιος είναι ο ένοχος, διότι όλοι βγήκαν αθώοι. Υπήρχαν μέλη της Επι­τρο­πής τότε, που επι­χεί­ρη­σαν να απο­ε­νο­χο­ποι­ή­σουν την προ­δο­τική χούντα. Υπήρχαν και άλλοι που άφησαν υπο­νο­ού­μενα ενα­ντίον πολι­τι­κών. Και ελά­χι­στοι τόλ­μη­σαν να μιλή­σουν για το σχέδιο του Κίσι­γκερ, που μετέ­φερε στον Ιωαν­νίδη ο Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νός πρά­κτο­ρας Γκας Λάσκα­ρης Αβρα­κώ­τος, ο οποίος αργό­τερα ανα­μεί­χθηκε και στην υπόθεση του Οσάμα μπιν Λάντεν και της αλ Κάιντα. Αντι­προ­σώ­πευε ο Αβρα­κώ­τος την επίσημη Αμερική; Βεβαίως. Κόμπαζε -και ορθώς τα έλεγε- ότι κυβερ­νούσε την Ελλάδα. Αυτός έδωσε το “πράσινο φως” στον Ιωαν­νίδη για να προ­χω­ρή­σει στην εκτέ­λεση του πρα­ξι­κο­πή­μα­τος και στην από­πειρα δολο­φο­νίας ενα­ντίον του Μακά­ριου.

Μετά από το πρα­ξι­κό­πημα, η υλο­ποί­ηση του σχεδίου ήταν μία εύκολη υπόθεση, αφού μόνο οι δυνά­μεις του Βάσου Λυσ­σα­ρίδη αντι­στά­θη­καν στη χου­ντική λαίλαπα. Όλοι οι υπό­λοι­ποι, έδειξαν πλήρη υποταγή. Ο Φάκελος της Κύπρου, λοιπόν, είναι όπως τον φούρνο του Χότζα… Χρη­σι­μο­ποιεί­ται από τις κατά καιρούς κυβερ­νή­σεις στην Αθήνα και τη Λευ­κω­σία, βασικά για απο­προ­σα­να­το­λι­σμό. Με όλο τον σεβασμό στον Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, και τον ομόλογό του της Κύπρου, το σκηνικό που θα στηθεί σήμερα στη Λευ­κω­σία, εξυ­πη­ρε­τεί πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες, αλλά όχι την αλήθεια. Διότι η αλήθεια για την κυπριακή τρα­γω­δία δεν βρί­σκε­ται στον Φάκελο της Κύπρου… Πρό­κει­ται για μία απάτη…

capital.gr