Στην Ευρώπη προσφεύγουν οι δικηγόροι για το ασφαλιστικό

Στην Ευρω­παϊκή  Επι­τροπή -σύμφωνα με  το άρθρο 258  Συν­θή­κης για τη Λει­τουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΣΛΕΕ)- προ­σέ­φυγε η Ολο­μέ­λεια των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας για το ασφα­λι­στικό προ­κει­μέ­νου να ενερ­γο­ποι­η­θεί δια­δι­κα­σία «επί παρα­βά­σει» κατά της Ελλάδας, όπως λέγεται.

Οι δικη­γό­ροι υπο­γραμ­μί­ζουν ότι «η ασφα­λι­στική αντι-μεταρρύθμιση της Κυβέρ­νη­σης, σε συν­δυα­σμό με τα υφι­στά­μενα φορο­λο­γικά βάρη, έχει  απρο­σχη­μά­τι­στο δημευ­τικό απο­τέ­λε­σμα για το εισό­δημα των επι­στη­μό­νων – ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών».

Κατ’ αρχάς,   επι­ση­μά­νει η Ολο­μέ­λεια ότι «η φορο­λο­γική και ασφα­λι­στική πολι­τική παρα­μέ­νει μεν, καταρ­χήν, στην κυριαρ­χία των κρατών μελών, αλλά όταν η άσκησή της πλήττει θεμε­λιώ­δεις αρχές των ιδρυ­τι­κών Συν­θη­κών, εμπί­πτει στο δικαιο­δο­τικό έλεγχο του Δικα­στη­ρίου της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΔΕΕ)».

Οι δικη­γό­ροι ισχυ­ρί­ζο­νται ότι  πλήτ­το­νται τα  δικαιώ­ματα που ανά­γο­νται στο πεδίο των θεμε­λιω­δών ελευ­θε­ριών, όπως κατο­χυ­ρώ­νο­νται στον Χάρτη Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και την Ευρω­παϊκή Σύμβαση Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που (ΕΣΔΑ).

Συγκε­κρι­μέ­νως, θίγο­νται το δικαί­ωμα ιδιο­κτη­σίας  και η επαγ­γελ­μα­τική ελευ­θε­ρία, ενώ δυσα­νά­λογα επι­βα­ρύ­νε­ται και το δικαί­ωμα πρό­σβα­σης των πολιτών σε δικα­στή­ριο (άρθρο 6 ΕΣΔΑ).

Ακόμη, επι­ση­μαί­νει ο δικη­γο­ρι­κός κόσμος, ότι «η ανερ­χό­μενη η σωρευ­τική φορο­λο­γική και εισφο­ρο­δο­τική επι­βά­ρυνση σε ποσοστό του­λά­χι­στον 75-80 % επί του εισο­δή­μα­τος, απο­θαρ­ρύ­νει την άσκηση του δικαιώ­μα­τος εγκα­τά­στα­σης δικη­γό­ρων άλλων κρατών μελών και ωθεί τους εν Ελλάδι εγκα­τε­στη­μέ­νους δικη­γό­ρους σε διακοπή της δρα­στη­ριό­τη­τας τους»

Επίσης, διευ­κρι­νί­ζουν:   «Ήδη, με τον πρό­σφατο ν. 4472/2017 νομο­θε­τή­θηκε η επιβολή «εισφο­ρών επί εισφο­ρών». Δηλαδή εισφο­ρών επί ανύ­παρ­κτου εισο­δή­μα­τος. Σύμφωνα με την έκθεση του ΓΛΚ για τον νόμο 4387/2016, η προ­ϋ­πο­λο­γι­σθείσα αύξηση των εσόδων (από την εφαρ­μογή του νόμου αυτού) ανέρ­χε­ται σε  137 εκα­τομ­μύ­ρια € για το 2018 και 138 εκ. € για το 2019. Με τον ν. 4472/2017 επέρ­χε­ται επι­πλέον αύξηση -και άρα ισόποση επι­βά­ρυνση –  κατά 53 εκα­τομ­μύ­ρια € για το 2018, και  124 εκα­τομ­μύ­ρια € για το έτος 2019».

Το πλήρες κείμενο της ανα­κοί­νω­σης της Ολο­μέ­λειας έχει ως εξής:

«Η Ολο­μέ­λεια των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας προ­σέ­φυγε για το ασφα­λι­στικό ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, κατά το άρθρο 258 ΣΛΕΕ, προ­κει­μέ­νου να ενερ­γο­ποι­η­θεί δια­δι­κα­σία επί παρα­βά­σει κατά της Ελλάδας.

Έχει πλέον κατα­στεί κοινή πεποί­θηση ότι η ασφα­λι­στική αντι-μεταρρύθμιση της κυβέρ­νη­σης, σε συν­δυα­σμό με τα υφι­στά­μενα φορο­λο­γικά βάρη, έχει  απρο­σχη­μά­τι­στο δημευ­τικό απο­τέ­λε­σμα για το εισό­δημα των επι­στη­μό­νων – ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών.

Ήδη, με τον πρό­σφατο ν. 4472/2017 νομο­θε­τή­θηκε η επιβολή «εισφο­ρών επί εισφο­ρών». Δηλαδή εισφο­ρών επί ανύ­παρ­κτου εισο­δή­μα­τος. Σύμφωνα με την Έκθεση του ΓΛΚ για τον νόμο 4387/2016, η προ­ϋ­πο­λο­γι­σθείσα αύξηση των εσόδων (από την εφαρ­μογή του νόμου αυτού) ανέρ­χε­ται σε  137 εκα­τομ­μύ­ρια € για το 2018 και 138 εκ. € για το 2019. Με τον ν. 4472/2017 επέρ­χε­ται επι­πλέον αύξηση -και άρα ισόποση επι­βά­ρυνση –  κατά 53 εκα­τομ­μύ­ρια € για το 2018, και  124 εκα­τομ­μύ­ρια € για το έτος 2019.

Οι «εκπτώ­σεις» για τους νέους συνα­δέλ­φους, καθώς και οι «εκπτώ­σεις» εισφο­ρών για την πρώτη τετρα­ετή μετα­βα­τική περίοδο, που εισή­χθη­σαν μετά την πάνδημη αντί­δραση του δικη­γο­ρι­κού σώματος, προ­σφέ­ρουν προ­σω­ρινή μόνο λύση στο πρό­βλημα. Για τον λόγο αυτό, όλοι οι Δικη­γο­ρι­κοί Σύλ­λο­γοι της χώρας προ­σέ­φυ­γαν επί ακυ­ρώ­σει ενώπιον του ΣτΕ.

Πέραν της εθνικής δικαιο­τα­ξίας, όμως, προ­σβάλ­λε­ται -κατά τρόπο διακριτό- η ευρω-ενωσιακή δικαιο­τα­ξία, και ως εκ τούτου η Ολο­μέ­λεια των Προ­έ­δρων των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας έκρινε δικαιο­λο­γη­μένη –πέραν της ανά­δει­ξης των λόγων αυτών ενώπιον του ΣτΕ- την προ­σφυγή ενώπιον της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, προ­κει­μέ­νου να κινηθεί δια­δι­κα­σία επί παρα­βά­σει κατά της Ελλάδας για το ασφα­λι­στικό.

Η σύνδεση με το ενω­σιακό δίκαιο προ­κύ­πτει αφ’ ενός από το γεγονός ότι στην ελλη­νική επι­κρά­τεια έχουν ασκήσει κοι­νο­τικό δικαί­ωμα εγκα­τά­στα­σης δικη­γό­ροι άλλων κρατών-μελών της Ένωσης , και αφ’ ετέρου από το γεγονός ότι τα σχετικά μέτρα επι­βάλ­λο­νται κατ’ επιταγή των δανει­στών της χώρας, μεταξύ των οποίων και η ΕΕ & η ΕΚΤ. Η φορο­λο­γική και ασφα­λι­στική πολι­τική παρα­μέ­νει μεν, καταρ­χήν, στην κυριαρ­χία των κρατών μελών, αλλά όταν η άσκησή της πλήττει θεμε­λιώ­δεις αρχές των ιδρυ­τι­κών Συν­θη­κών, εμπί­πτει στο δικαιο­δο­τικό έλεγχο του Δικα­στη­ρίου της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΔΕΕ). Το τελευ­ταίο επι­λαμ­βά­νε­ται είτε μετά από προ­σφυγή της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής κατά του κράτους μέλους κατόπιν καταγ­γε­λίας των ενδια­φε­ρο­μέ­νων (άρθρο 258 ΣΛΕΕ), είτε κατόπιν προ­δι­κα­στι­κού ερω­τή­μα­τος που του απευ­θύ­νει εθνικό δικα­στή­ριο που κρίνει σχετική διαφορά (άρθρο 267 ΣΛΕΕ).

Κατ’ αρχάς, όπως έχουμε πολλές φορές επι­ση­μά­νει, πλήτ­το­νται δικαιώ­ματα που ανά­γο­νται στο πεδίο των θεμε­λιω­δών ελευ­θε­ριών, όπως κατο­χυ­ρώ­νο­νται στον Χάρτη Θεμε­λιω­δών Δικαιω­μά­των της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και την ΕΣΔΑ. Συγκε­κρι­μέ­νως, θίγο­νται το δικαί­ωμα ιδιο­κτη­σίας (άρθρο 17 σε συνδ. και με το άρθρο 1 του 1ου ΠΠ ΕΣΔΑ) και η επαγ­γελ­μα­τική ελευ­θε­ρία (άρθρα 15, 16 ΧΘΔΕΕ), ενώ δυσα­νά­λογα επι­βα­ρύ­νε­ται και το δικαί­ωμα πρό­σβα­σης των πολιτών σε δικα­στή­ριο (άρθρο 6 ΕΣΔΑ).

Περαι­τέρω, ανερ­χό­μενη η σωρευ­τική φορο­λο­γική και εισφο­ρο­δο­τική επι­βά­ρυνση σε ποσοστό του­λά­χι­στον 75-80 % επί του εισο­δή­μα­τος, απο­θαρ­ρύ­νει την άσκηση του δικαιώ­μα­τος εγκα­τά­στα­σης Δικη­γό­ρων άλλων κρατών μελών και ωθεί τους εν Ελλάδι εγκα­τε­στη­μέ­νους δικη­γό­ρους σε διακοπή της δρα­στη­ριό­τη­τας τους (άρθρα 49 επ. ΣΛΕΕ).

Τέλος, το τυχόν και ελά­χι­στο περι­θώ­ριο κέρδους που κατα­λεί­πε­ται στους Δικη­γό­ρους αναιρεί κατ’ ουσίαν και κατ’ απο­τέ­λε­σμα την έννοια της αγοράς, που οργα­νώ­νε­ται επί των νομικών υπη­ρε­σιών, σύμφωνα με το υπο­χρε­ω­τικά επι­βαλ­λό­μενο οικο­νο­μικό πρότυπο των ιδρυ­τι­κών Συν­θη­κών (3 παρ. 3 ΣΕΕ καθώς και 26 παρ. 2 και 120 παρ. 2 ΣΛΕΕ). Η υπο­χρέ­ωση δια­τή­ρη­σης αγοράς συγκε­κρι­μέ­νων χαρα­κτη­ρι­στι­κών από τα κράτη μέλη πλήτ­τε­ται καίρια χωρίς να υφί­στα­ται δικαιο­λο­γη­τι­κός λόγος ανα­γνω­σμέ­νος κατά το Δίκαιο της Ένωσης, πάντως δε, κατά προ­φα­νώς δυσα­νά­λογο τρόπο (άρθρο 52 Χάρτη)».

protothema,gr