«Τσιμπάει» ο αλιευτικός τουρισμός

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα πρό­κει­ται για λύση ανάγκης, καθώς οι παρα­δο­σια­κοί ψαράδες εκλεί­πουν ή απλώς επι­βιώ­νουν με ένα υπο­τυ­πώ­δες εισό­δημα.

Όπως επι­ση­μαί­νει η ιταλίδα ευρω­βου­λευ­τής Ρενάτα Μπριάνο, ειση­γή­τρια του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου για τον αλιευ­τικό του­ρι­σμό, «oι μικροί αλιείς, ιδιαί­τερα στη Μεσό­γειο, αντι­με­τω­πί­ζουνόλο και περισ­σό­τε­ρες πιέσεις. Πολλοί είναι οι λόγοι: η οικο­νο­μική συγκυ­ρία, η κλι­μα­τική αλλαγή, η μόλυνση του περι­βάλ­λο­ντος, αλλά και η μειω­μένη γοητεία που ασκεί το επάγ­γελμα του αλιέα. Πει­ρα­μα­τι­ζό­μα­στε λοιπόν για να βρούμε νέες λύσεις. Μία από αυτές είναι ο αλιευ­τι­κός του­ρι­σμός.

Μπορεί να προ­σφέ­ρει νέες θέσεις εργα­σίας και να βοη­θή­σει τις παρα­δο­σια­κές κοι­νό­τη­τες που ουσια­στικά εξαρ­τώ­νται από την αλιεία».   

Η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή επι­ση­μαί­νει ότι υπάρ­χουν ήδη κον­δύ­λια συνο­λι­κού ύψους 65 εκ. ευρώ που δια­τί­θε­νται σε δρα­στη­ριό­τη­τες για τη σύνδεση αλιείας και του­ρι­σμού.

Το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο, με ψήφισμά του αυτην την εβδο­μάδα, ζητεί περισ­σό­τε­ρες δράσεις. Οι οποίες όμως, όπως λέει ο ευρω­βου­λευ­τής Μίλτος Κύρκος, επι­κα­λού­με­νος το παρά­δειγμα του αγρο­του­ρι­σμού, πρέπει να είναι ουσια­στι­κές και όχι προ­σχη­μα­τι­κές. «Αγρο­του­ρι­σμός δεν σημαί­νει ότι σε ένα οίκημα που έχω φτιάξει και νοι­κιάζω δωμάτια θα βάλω κι ένα μπο­στάνι και θα πω ότι θέλω αγρο­του­ρί­στες να΄ρ­χο­νται να βλέπουν τις ντο­μά­τες στην πίσω αυλή. Σημαί­νει ότι έχω μία πραγ­μα­τική αγρο­τική εκμε­τάλ­λευση. Λοιπόν, εμείς δεν πρέπει να πάμε στο ότι θα βάλουμε ένα σκάφος και δυο πετο­νιές και θα πούμε ‘αυτό είναιʼ. Πρέπει να υπάρχει η αλιευ­τική δρα­στη­ριό­τητα, πρέπει οι ψαράδες να μπο­ρέ­σουν νόμιμα, δηλαδή με πλήρη περι­γραφή του τί θα κάνουν, να τη διευ­ρύ­νουν, να προ­σφέ­ρουν και του­ρι­στι­κές υπη­ρε­σίες. Μην κατα­λή­ξουμε στο ότι ο καθένας που έχει μια βάρκα λέει ότι κάνει αλιευ­τικό του­ρι­σμό. Γιατί απλώς κατα­στρέ­φουμε το προϊόν».

Οι περισ­σό­τε­ροι ευρω­βου­λευ­τές που συμ­με­τεί­χαν στη σχετική συζή­τηση στο Στρα­σβούργο προ­έρ­χο­νται από μεσο­γεια­κές χώρες, οι οποίες προ­φα­νώς εκδη­λώ­νουν μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον για τον αλιευ­τικό του­ρι­σμό. Δεν λείπουν ωστόσο οι αντιρ­ρή­σεις. Για παρά­δειγμα, η ισπα­νίδα ευρω­βου­λευ­τής Ιζα­σκούν Μπιλ­μπάο Μπα­ρά­ντικα υπο­στη­ρί­ζει ότι οι προ­τά­σεις της Κομι­σιόν και του Κοι­νο­βου­λίου εστιά­ζουν περισ­σό­τερο στην του­ρι­στική αξιο­ποί­ηση και λιγό­τερο στις ουσια­στι­κές ανάγκες των αλιευ­τι­κών κοι­νο­τή­των. «Συμφωνώ ότι είναι καλό να δια­φο­ρο­ποι­ή­σουμε τις πηγές εισο­δή­μα­τος των αλιέων, αλλά να μην ξεχνάμε ότι βασική τους ενα­σχό­ληση είναι η αλιεία. Από εκεί πηγά­ζουν τα εισο­δή­ματά τους, αλλά και οι παρα­δό­σεις τους. Εγώ προ­σω­πικά θα απέχω από την ψηφο­φο­ρία, γιατί η έκθεση επι­κε­ντρώ­νε­ται περισ­σό­τερο στον του­ρι­σμό, παρά στις ευκαι­ρίες για τους ίδιους τους αλιείς και τις τοπικές κοι­νω­νίες. Επι­πλέον, υπάρ­χουν πολλά άλλα ζητή­ματα, όπως οι ποσο­στώ­σεις στην αλιεία, αλλά και η προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος…»

Σήμερα η ΕΕ χρη­μα­το­δο­τεί προ­γράμ­ματα όπως το Natura 2000, που προ­στα­τεύ­ουν παρα­θα­λάσ­σιες περιο­χές ιδιαί­τε­ρου φυσικού κάλλους. Μπορεί αυτή η προ­στα­σία να κιν­δυ­νεύει από άλλα ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα, στον βωμό της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης; Ο ευρω­βου­λευ­τής Μίλτος Κύρκος λέει ότι «αυτά μπορούν να λει­τουρ­γή­σουν συμπλη­ρω­μα­τικά με τα προ­γράμ­ματα που ανα­φέ­ρατε, που είναι για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος. Γιατί στην ουσία, προ­σπα­θώ­ντας να τρα­βή­ξεις τους του­ρί­στες να συμ­με­τέ­χουν σε μία αρχέ­γονη δια­δι­κα­σία που είναι το ψάρεμα, σημαί­νει πως θες να έχεις και πολλά ψάρια στο φυσικό τους περι­βάλ­λον, ώστε να μπορεί ο του­ρί­στας να τα δει και να τα ψαρέψει. Άρα στην ουσία γίνεσαι κι εσύ ένας κρίκος μέσα στην προ­στα­σία της φύσης. Δεν είναι κάτι που το βλέ­πουμε από μακριά και λέμε ‘μην κάνετε τίποτα, η φύση πρέπει να μείνει άθικτηʼ. Όχι, συν­δε­ό­μενη με τις δρα­στη­ριό­τη­τες του ανθρώ­που θα ξανα­γυ­ρί­σει η φύση σε αυτό που πραγ­μα­τικά ήταν».  

newpost.gr