«Συσκέψεις»

Μια ματιά να ρίξει κα­νείς τρι­γύ­ρω θα αντι­λη­φθεί την αρ­ρω­στη­μέ­νη σχέση μας με την φύση, το εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λό επί­πε­δο αι­σθη­τι­κής καλ­λιέρ­γειας και την εγκλη­μα­τι­κά κο­ντό­θω­ρη αντί­λη­ψη μας για την εκ­με­τάλ­λευ­ση του φυ­σι­κού και πο­λι­τι­στι­κού κε­φα­λαί­ου που μας έλαχε. Με αυτή  την έν­νοια το προ­ϊ­όν το οποίο πα­ρά­γου­με, -γιατί ως προ­ϊ­όν βλέ­που­με τον του­ρι­σμό μας και μά­λι­στα ως βα­σι­κό προ­ϊ­όν, δεν μπο­ρεί παρά να είναι εξ ίσου βαριά υπο­βαθ­μι­σμέ­νο με την δική μας κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα.  Κι όλα αυτά δεν λύ­νο­νται με το σπρώ­χνου­με τα σκου­πί­δια κάτω από το χαλί κάθε Μάϊο (σε συ­σκέ­ψεις) , εθε­λο­ντι­κούς κα­θα­ρι­σμούς (διότι τι θα πουν οι του­ρί­στες) πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο με­σού­σης της του­ρι­στι­κής σεζόν,  αν δεν απο­φα­σί­σου­με κι εμείς οι ίδιοι τι ακρι­βώς θέ­λου­με. Φο­βά­μαι πως αυτή η αδια­φο­ρία δεί­χνει πως έχου­με δε­χθεί αδια­μαρ­τύ­ρη­τα, την απε­γνω­σμέ­νη προ­σπά­θεια να προ­σελ­κύ­σου­με τον του­ρί­στα που το μόνο που θέλει είναι απλά να φύγει με­ρι­κές ημέ­ρες από το σπίτι του και να κάνει τα μπά­νια του. Με άλλα λόγια, να πάει σε ένα από τα χι­λιά­δες ξε­νο­δο­χεία καρ­μπόν, που βρί­σκει πλέον κα­νείς σε όλη την Με­σό­γειο, να κλει­στεί μέσα, να φο­ρέ­σει το everything you can drink βρα­χιο­λά­κι του και να ξα­να­βγεί ανα­νε­ω­μέ­νος και ανυ­πο­ψί­α­στος, όταν τε­λειώ­σουν οι 10-15 ημέ­ρες που του ανα­λο­γούν. Γιατί αλή­θεια την Ρόδο την ακο­λου­θεί ο χα­ρα­κτη­ρι­σμός «σμα­ρα­γδέ­νιο» νησί και ο μύθος του κο­σμο­πο­λί­τι­κου νη­σιού; Για το γκα­ζόν, τις water land, τις δήθεν πα­ρα­δο­σια­κές βίλες της ; Μάλ­λον όχι. Αντί­θε­τα, για την συ­γκλο­νι­στι­κή και υπο­βλη­τι­κή πα­ρου­σία των Με­σαιω­νι­κών της μνη­μεί­ων, για το χρώμα και την υπο­βλη­τι­κή απλό­τη­τα του το­πί­ου της. Για τα πράγ­μα­τα αυτά που έχουν χαθεί, εξα­κο­λου­θούν να χά­νο­νται και υπο­βαθ­μί­ζο­νται. Γιατί το κά­να­με και γιατί συ­νε­χί­ζου­με να το κά­νου­με αυτό; Η εξή­γη­ση είναι απλή (εκ των απο­τε­λε­σμά­των). Κα­νείς δεν μπο­ρεί να πει ή να δεί­ξει κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από αυτό που πραγ­μα­τι­κά έχει μέσα του…