Μητσοτάκης: Δεν εμπιστεύομαι την κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας

«Αν τα κόμματα ήταν καράβια, οι μετριο­πα­θείς πολίτες έχουν στα­μα­τή­σει στην προ­κυ­μαία», τόνισε ο κ. Μητσο­τά­κης και πρό­σθεσε: «Απο­γοη­τευ­μέ­νοι από την πολι­τική, δεν απο­φα­σί­ζουν να ανέβουν σε αυτά. Και το γιατί είναι κρίσιμο. Είναι κρίσιμο και για τη δική μας αυτο­γνω­σία ως ένας Οργα­νι­σμός που έχει 43 χρόνια ιστορία. Ξέρουμε, όμως, τι θέλει η κοι­νω­νία; Νομίζω το ξέρουμε. Το βλέ­πουμε και από τις μετρή­σεις, αλλά και από τη δική μας επαφή και ώσμωση με την κοι­νω­νία. Η κοι­νω­νία θέλει μια αλλαγή. Είναι πάντα μια λέξη που έχει μια ελκυ­στι­κό­τητα. Θέλει να κλείσει το κεφά­λαιο των ψεμάτων, της δημα­γω­γίας και του λαϊ­κι­σμού.

Έχουμε αντι­λη­φθεί ότι δεν πάμε μακριά με αυτές τις πρα­κτι­κές. Θέλουμε ένα μικρό­τερο και πιο χρήσιμο και πιο απο­τε­λε­σμα­τικό Κράτος. Ουσια­στικό. Με μικρό­τερο απο­τύ­πωμα στην οικο­νο­μία. Ένα κράτος το οποίο θα κάνει λιγό­τερα πράγ­ματα, αλλά αυτά που κάνει, θα τα κάνει καλύ­τερα απ’ ότι τα κάνει σήμερα. Θέλουμε ελεύ­θερη οικο­νο­μία. Θέλουμε στήριξη του ιδιω­τι­κού τομέα, πιστεύ­ουμε στην επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα. Δεν θέλουμε δια­πλοκή. Θέλουμε ίσους κανόνες στο παι­χνίδι. Δεν χρειά­ζε­ται σε αυτήν τη χώρα κάποιος να θεωρεί ότι πρέπει να ελέγχει ένα τηλε­ο­πτικό κανάλι για να προ­στα­τεύ­σει τα επι­χει­ρη­μα­τικά του συμ­φέ­ρο­ντα. Δεν το θέλουν αυτό οι πολίτες. Το αντι­λαμ­βά­νο­νται ως μια παθο­γέ­νεια του παρελ­θό­ντος. Άρα, θέλουμε ίσους κανόνες και ευκαι­ρίες. Και δου­λειές για τους πολλούς και όχι για τις κρα­τι­κο­δί­αι­τες ελίτ. Οι πολίτες θέλουν ασφά­λεια και τάξη. Αυτή είναι μια ατζέντα, η οποία δεν είναι παρα­δο­σιακή Δεξιά ατζέντα, στη λογική της υπέρ­βα­σης των δια­χω­ρι­στι­κών γραμμών. Τι σημαί­νει Δεξιά ατζέντα στις υπο­βαθ­μι­σμέ­νες περιο­χές της Δυτικής Αθήνας, όπου οι άνθρω­ποι τρέμουν και κλει­δώ­νουν τα σπίτια τους το βράδυ; Είναι Δεξιά αυτή η ατζέντα; Ούτε Δεξιά, ούτε Κεντρώα, ούτε Αρι­στερή είναι. Είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για να λει­τουρ­γή­σει σωστά μια ευνο­μού­μενη Πολι­τεία. Και βέβαια η Πολι­τεία ζητάει άλλου είδους πολι­τική συμ­με­τοχή και άλλα κόμματα, ανοιχτά, δημο­κρα­τικά, με άλλες λογικές και με άλλες φιλο­σο­φίες».

Με αφορμή την τρο­μο­κρα­τική επίθεση ενα­ντίον του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού κ. Λουκά Παπα­δή­μου, ο Πρό­ε­δρος της Νέας Δημο­κρα­τίας υπο­γράμ­μισε: «Το τέρας της τρο­μο­κρα­τίας, δυστυ­χώς, δυνα­μώ­νει ξανά. Νέα αυγά του φιδιού επω­ά­ζο­νται. Οι δια­συν­δέ­σεις με το ποινικό έγκλημα είναι, πλέον, ομο­λο­γη­μέ­νες. Η συντε­ταγ­μένη ελλη­νική Πολι­τεία οφείλει να συντρί­ψει – επα­να­λαμ­βάνω να συντρί­ψει – την τρο­μο­κρα­τία με κάθε επι­χει­ρη­σιακό τρόπο. Και, προ­φα­νώς, με την απαι­τού­μενη απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Και λυπάμαι που θα το πω, αλλά τα συμπα­θη­τικά λόγια δεν αρκούν πια. Χρειά­ζε­ται απο­τέ­λε­σμα. Και, μέχρι στιγμής, δυστυ­χώς, τα δείγ­ματα γραφής, που έχω δει από την Κυβέρ­νηση, είναι τα αντί­θετα από αυτά που απαι­τού­νται. Για εμάς τους βου­λευ­τές, αλλά και για την ελλη­νική κοι­νω­νία, όσους παρα­κο­λου­θούν, του­λά­χι­στον, τα τεκται­νό­μενα στη Βουλή, είναι ακόμα νωπές οι μνήμες μιας Κυβέρ­νη­σης που έσπευσε εντός δύο μηνών από την εκλογή της να νομο­θε­τή­σει για την απο­φυ­λά­κιση του Σάββα Ξηρού και την κατάρ­γηση των φυλακών υψίστης ασφα­λείας. Και που είχε ανα­θέ­σει σε στέ­λε­χος του ΣΥΡΙΖΑ να είναι ο επί­ση­μος σύν­δε­σμος του Κόμ­μα­τος με φυλα­κι­σμέ­νους τρο­μο­κρά­τες. Ας στα­μα­τή­σει, επι­τέ­λους η υπο­κρι­σία. Αν μια Κυβέρ­νηση πραγ­μα­τικά θέλει, μπορεί να τελειώ­νει σύντομα με αυτό το νοσηρό φαι­νό­μενο … Δεν έχω εμπι­στο­σύνη ότι αυτή η Κυβέρ­νηση έχει τη βούληση και την ικα­νό­τητα να αντι­με­τω­πί­σει τη νέα γενιά της εγχώ­ριας τρο­μο­κρα­τίας. Και αυτός είναι ένας λόγος ακόμα που η πολι­τική αλλαγή είναι επι­βε­βλη­μένη. Γιατί δεν υπάρχει ελευ­θε­ρία και κανο­νι­κό­τητα χωρίς ασφά­λεια. Και δεν υπάρχει Δημο­κρα­τία χωρίς την εφαρ­μογή των νόμων».

Ανα­φε­ρό­με­νος ειδι­κό­τερα στο βιβλίο του κ. Θοδωρή Πελα­γίδη, ο κ. Μητσο­τά­κης, σημεί­ωσε ότι περιέ­χει «ανα­φο­ρές, κείμενα, ιδέες και προ­τά­σεις που τοπο­θε­τού­νται στο κέντρο του πολι­τι­κού αφη­γή­μα­τος της σημε­ρι­νής Νέας Δημο­κρα­τίας» και πρό­σθεσε: «Η παρα­δο­σιακή γραμμή Δεξιά – Αρι­στερά, πράγ­ματι έχει υπο­χω­ρή­σει σημα­ντικά στις μέρες μας. Και είναι ένας δια­χω­ρι­σμός που έχει μεγα­λύ­τερη αναφορά στο χθες παρά στο σήμερα. Ειδικά θα έλεγα για τη νέα γενιά. Για τα νέα παιδιά. Όταν κου­βε­ντιάζω με τα παιδιά μου – που είναι 19 και 20 ετών – και τους μιλάω για τις μεγάλες ιδε­ο­λο­γι­κές μάχες του παρελ­θό­ντος, δεν αισθά­νο­μαι ότι αυτές οι ιδέες και αυτή η αντι­πα­λό­τητα είναι αυτό το οποίο πραγ­μα­τικά τους κεντρί­ζει το ενδια­φέ­ρον.

Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και όχι μόνο στην Ελλάδα, διε­ξά­γε­ται μια μεγάλη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο δια­φο­ρε­τι­κούς κόσμους. Οι μεταρ­ρυθ­μι­στι­κές δυνά­μεις της δημιουρ­γίας, της ελευ­θε­ρίας, της κανο­νι­κό­τη­τας, της υπευ­θυ­νό­τη­τας και από την άλλη λαϊ­κι­στικά μορ­φώ­ματα δημα­γω­γίας και συντη­ρη­τι­σμού. Αυτή είναι η δια­χω­ρι­στική γραμμή σήμερα στη χώρα. Και η απο­στολή της Νέας Δημο­κρα­τίας, ενός παρα­δο­σια­κού Κόμ­μα­τος που εξα­κο­λου­θεί να κρατά τον ιδε­ο­λο­γικό του πυρήνα, είναι να ενώσει τις δημιουρ­γι­κές δυνά­μεις του τόπου, δια­μορ­φώ­νο­ντας ένα κλίμα δημιουρ­γι­κής αλλαγής. Έχω μιλήσει συχνά για την Ελλάδα που ξυπνάει νωρίς. Την Ελλάδα που εργά­ζε­ται. Την Ελλάδα που προ­σπα­θεί κόντρα στις συγκυ­ρίες. Διότι κάτω από την επι­φά­νεια, κάτω από το ραντάρ, πίσω από τη μιζέρια, την ανέχεια, την γκρίνια, γίνο­νται εξαι­ρε­τικά πράγ­ματα σε αυτήν τη χώρα. Σε πολλά επίπεδα. Στο επίπεδο των επι­χει­ρή­σεων, στο επίπεδο των Μη Κυβερ­νη­τι­κών Οργα­νώ­σεων, στο επίπεδο του Δημο­σίου, όπου εξαι­ρε­τι­κοί δημό­σιοι υπάλ­λη­λοι, κόντρα στη συγκυ­ρία, επι­λέ­γουν να πράτ­τουν και όχι να γκρι­νιά­ζουν.

Εμείς θέλουμε να εκφρά­σουμε την Ελλάδα αυτών που θέλουν να πάρουν τις τύχες της χώρας στα χέρια τους και όχι απλά να παρα­πο­νιού­νται για την κακο­τυ­χία που μας έτυχε. Και η απο­στολή μας είναι να εκφρά­σουμε αυτήν την πλειο­ψη­φική κοι­νω­νική και πολι­τική συμ­μα­χία, διευ­ρύ­νο­ντας και τα όρια της δικής μας παρά­τα­ξης. Και πιστεύω, ότι υπάρχει και μια σιωπηλή πλειο­ψη­φία, η οποία μπορεί να συντα­χθεί πίσω από αυτές τις ιδέες. Και βέβαια πρέπει να πεί­σουμε τους πολίτες ότι υπάρχει ένας άλλος δρόμος, από αυτόν, τον οποίο πορευό­μα­στε σήμερα… Αλλά για να μπο­ρέ­σουμε να πορευ­θούμε αυτόν τον άλλο δρόμο, υπάρχει μια απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση. Και αυτό είναι ότι πρέπει να νική­σουμε, πολι­τικά να νική­σουμε εκείνες τις δυνά­μεις που επι­διώ­κουν σταθερά την κοι­νω­νική διαί­ρεση. Και γι’ αυτό και στε­κό­μα­στε με εμφα­τι­κό­τητα, με πολύ μεγάλη αυστη­ρό­τητα, αλλά και με τεκ­μη­ριω­μένο λόγο απέ­να­ντι στη συνο­λική αντί­ληψη που πρε­σβεύει η σημε­ρινή Κυβέρ­νηση.

Πιστεύω ότι είναι μια αντί­ληψη που στο επίπεδο των αξιών ευτε­λί­ζει τελικά κάθε έννοια ατο­μι­κής ηθικής και συλ­λο­γι­κής αξιο­πρέ­πειας. Είναι μια αντί­ληψη που συχνά ευνοεί τον κοι­νω­νικό αυτο­μα­τι­σμό ως μέθοδο κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Και μια αντί­ληψη, η οποία τελικά επι­διώ­κει την καχε­κτική συμ­με­τοχή των πολλών. Δεν θέλει αυτή η Κυβέρ­νηση ενερ­γούς πολίτες στα κοινά λει­τουρ­γώ­ντας σε όφελος του λαϊ­κι­σμού των ολίγων που νέμο­νται την εξουσία. Και η μάχη την οποία εμείς καλού­μα­στε να δώσουμε ως Νέα Δημο­κρα­τία και στην οποία καλούμε όλους τους δημιουρ­γι­κούς πολίτες να συν­δρά­μουν, είναι μια μάχη τελικά κόντρα στην ολι­γαρ­χία της μετριό­τη­τας και της δημα­γω­γίας.

Και ιδιαί­τερα στο νέο πελα­τειακό παι­χνίδι που στή­νε­ται από μια ετε­ρό­κλητη και ετε­ρο­γενή νομεν­κλα­τούρα. Γι’ αυτό και τα ζητή­ματα ποιό­τη­τας Δημο­κρα­τίας είναι τόσο σημα­ντικά. Γι’ αυτό και η κριτική μας στην Κυβέρ­νηση, όταν επι­τί­θε­ται στο Κράτος Δικαίου, είναι τόσο τεκ­μη­ριω­μένη και τόσο αυστηρή. Διότι, τελικά είναι και ζήτημα Δημο­κρα­τίας, μην έχουμε καμία αμφι­βο­λία για αυτό. Βεβαίως η Δημο­κρα­τία προ­ϋ­πο­θέ­τει ευη­με­ρία, αλλά μπορεί και η Δημο­κρα­τία και οι θεσμοί της, οι οποίοι στην Ελλάδα έχουν το δικό τους βαθμό ασθέ­νειας, να ροκα­νί­ζο­νται από κάτω κι εμείς ασχο­λού­με­νοι μόνο με την οικο­νο­μία, ξαφνικά να δια­πι­στώ­σουμε ότι έχουμε ένα σπίτι το οποίο το έχουνε φάει οι τερ­μί­τες, έχει μείνει μια ωραία πρόσοψη και χρειά­ζε­ται μόνο μια σπρωξιά για να πέσει. Και δεν θέλουμε να κατα­λή­ξουμε εκεί».