Ευχαριστήριο της οικογένειας του Λοίζου Σορωνιάτη

Γραφή: Ν. Κα­ζαν­τζά­κης

65 χρό­νια Βίωμα : Λοί­ζος Σο­ρω­νιά­της

Ο Λούης μας έζησε με τη λα­χτά­ρα του τα­ξι­διού στη Ζωή και τη Γνώση, με τη δίψα για την Αγάπη και τον Έρωτα, με τη μάχη για προ­σφο­ρά στον Άν­θρω­πο και στον Τόπο του … και έτσι έφυγε. Υπη­ρε­τώ­ντας το Αι­γαίο που λά­τρευε, ετοί­μα­ζε βα­λί­τσα για την Αιώ­νια Πόλη, αλλά τον πα­ρέ­συ­ρε το με­γά­λο τα­ξί­δι προς την Αιω­νιό­τη­τα…

40 μέρες αρ­γό­τε­ρα, ο απέ­ρα­ντος πόνος του χαμού του Αγα­πη­μέ­νου μας απα­λύ­νε­ται μόνο από όλες και όλους εσάς που μαζί μας τον έζη­σαν, τον αγά­πη­σαν, τον στή­ρι­ξαν και τον τί­μη­σαν και όταν έφυγε ήρθαν να στη­ρί­ξουν πα­ντοιο­τρό­πως εμάς, την οι­κο­γέ­νεια του. Και γι’ αυτό σας ευ­χα­ρι­στού­με βαθιά. Ιδιαί­τε­ρα ευ­χα­ρι­στού­με τον αδελ­φό και συ­νο­δοι­πό­ρο του Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κος που απ´ την πρώτη μοι­ραία στιγ­μή μας πε­ριέ­βα­λε με απα­ρά­μιλ­λη πα­τρι­κή στορ­γή και έμπρα­κτη μέ­ρι­μνα για όλα, καθώς και τον Κώστα Χρι­στο­φά­κη, τη Χα­ρού­λα Για­σι­ρά­νη και τους Ατί­λιο και Έλενα Γιαν­νί­κη που αιφ­νί­δια κλή­θη­καν να ανα­λά­βουν και στω­ι­κά υπέ­μει­ναν τη βά­σα­νο των πο­λυ­ή­με­ρων δια­δι­κα­σιών του τε­λευ­ταί­ου τα­ξι­διού του Αγα­πη­μέ­νου μας.

Με απέ­ρα­ντες ευ­χα­ρι­στί­ες για όλες και όλους τους φί­λους και συγ­γε­νείς, επώ­νυ­μους και ανώ­νυ­μους, από κοντά και από μα­κριά,

Η σύ­ντρο­φός του Χρυσή Βι­τσι­λά­κη-Σο­ρω­νιά­τη και τα παι­διά του Νι­κό­λας και Εύα,

ο πα­τέ­ρας του Νι­κό­λα­ος,

η αδελ­φή του Ανα­στα­σία και τα ανί­ψια του Ρένα, Φώ­ντας και Μαρία,

η πε­θε­ρά του Ευ­ρυ­δί­κη και η κου­νιά­δα του Γιωρ­γία.