Ο Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Ρόδου για τους δημόσιους κοινόχρηστους χώρους (ΔΚΧ)

Οι δη­μό­σιοι κοι­νό­χρη­στοι χώροι (ΔΚΧ) συ­νι­στούν κύριο συ­στα­τι­κό στη λει­τουρ­γία των πό­λε­ων.

Ανα­δει­κνύ­ουν τη φυ­σιο­γνω­μία τους  και συ­μπλη­ρω­μα­τι­κά απο­τε­λούν την προ­ϋ­πό­θε­ση για την ψυ­χι­κή υγεία των πο­λι­τών, συμ­βά­λουν δε κα­θο­ρι­στι­κά στην ποιό­τη­τα της ζωής των.

Με αυτόν τον τρόπο οι ΔΚΧ απο­τε­λούν «Κοι­νω­νι­κό Αγαθό» το οποίο πρέ­πει να προ­σφέ­ρε­ται σε όλους τους πο­λί­τες ελεύ­θε­ρα χωρίς πε­ριο­ρι­σμούς και κυ­ρί­ως χωρίς οποια­δή­πο­τε οι­κο­νο­μι­κή επι­βά­ρυν­ση και πρέ­πει να είναι άνε­τοι, λει­τουρ­γι­κοί, εύ­κο­λα προ­σβά­σι­μοι και ασφα­λείς για το κοινό και κυ­ρί­ως για τα παι­διά.

Η Ρόδος ήδη από την Ιτα­λι­κή κα­το­χή και με την στα­δια­κή επέ­κτα­ση της έξω από τα τείχη της Πα­λιάς Πόλης ευ­τύ­χη­σε να απο­κτή­σει ένα εξαι­ρε­τι­κό πο­λε­ο­δο­μι­κό σχέ­διο πόλης με άνε­τους δη­μό­σιους κοι­νό­χρη­στους χώ­ρους, πλα­τεί­ες,  πάρκα και δα­σύλ­λια, ύδρευ­ση, και ένα πρω­το­πο­ρια­κό σύ­στη­μα απο­χέ­τευ­σης.

 

Το πο­λε­ο­δο­μι­κό αυτό σύ­στη­μα σε συν­δυα­σμό με τους δη­μό­σιους ελεύ­θε­ρους χώ­ρους, τους χώ­ρους πρα­σί­νου, την σωστή αξιο­ποί­η­ση του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος σε  αρ­μο­νία με τα κτί­ρια και τις λοι­πές υπο­δο­μές της πόλης ανέ­δει­ξαν τη Ρόδο πόλη υπό­δειγ­μα σε ομορ­φιά και λει­τουρ­γι­κό­τη­τα. Με τα εξαι­ρε­τι­κά φυ­σι­κά της τοπία έγινε γνω­στή σαν το ομορ­φό­τε­ρο νησί της Ελ­λά­δας. Γι΄ αυτό από τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ΄50 η Ρόδος ανα­δεί­χθη­κε πρω­το­πο­ρια­κός  του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός για μα­ζι­κό του­ρι­σμό.

Όμως η από­το­μη αύ­ξη­ση του του­ρι­σμού δεν ακο­λού­θη­σε τις αρχές της ισόρ­ρο­πης πο­λε­ο­δο­μι­κής  και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ανά­πτυ­ξης με απο­τέ­λε­σμα οι κτι­ρια­κές υπο­δο­μές να υπε­ρι­σχύ­σουν  των κοι­νο­χρή­στων χώρων και του πρά­σι­νου και έτσι στα­δια­κά να αλ­λοιω­θεί η φυ­σιο­γνω­μία της πόλης. Την δε­κα­ε­τία του ΄60 αρ­κε­τές δη­μό­σιες εκτά­σεις πα­ρε­δό­θη­σαν σε ιδιώ­τες για να ανα­γερ­θούν με­γά­λες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες εντός της πόλης χωρίς την πρό­βλε­ψη για ελεύ­θε­ρους χώ­ρους, πάρκα ή παι­δι­κές χαρές.

Στο Νιο­χώ­ρι, για πα­ρά­δειγ­μα, η τε­ρά­στια έκτα­ση του Δήμου στη «Λίμνη ή κάμπο της ΑΟΝ» όπου υπήρ­χαν 2 γή­πε­δα πο­δο­σφαί­ρου,  μικρό δα­σύλ­λιο με αρ­μυ­ρί­κια, παρ­τέ­ρια με φυτά και το κλάμπ των ναυ­τών του Αμε­ρι­κά­νι­κου πλοί­ου «Κού­ριερ» που­λή­θη­κε από τον Δήμο σε ιδιώ­τη για να ανα­γερ­θεί το ξε­νο­δο­χείο “Grand Hotel”  με τα γύρω κα­τα­στή­μα­τα του. Καμία πρό­βλε­ψη δεν υπήρ­ξε όμως για κοι­νό­χρη­στο χώρο ή πρά­σι­νο.

Ολό­κλη­ρη η έκτα­ση οι­κο­δο­μή­θη­κε χωρίς ούτε ένα τε­τρα­γω­νι­κό μέτρο για ελεύ­θε­ρο δη­μό­σιο χώρο.  Το ίδιο συ­νέ­βη και με τα κτή­μα­τα της εκ­κλη­σί­ας των Ιτα­λών Santa Maria, που έγι­ναν οι­κό­πε­δα και ανα­γέρ­θη­καν αρ­κε­τά ξε­νο­δο­χεία. Αυτό συ­νε­χί­σθη­κε και την δε­κα­ε­τία του ΄70. Το απο­τέ­λε­σμα είναι αυτό που βλέ­που­με σή­με­ρα μία πόλη πυ­κνο­κα­τοι­κη­μέ­νη όπου κυ­ριαρ­χεί το τσι­μέ­ντο χωρίς πλα­τεί­ες και πάρκα. Σή­με­ρα, ακόμα και τα πε­ζο­δρό­μια στέ­νε­ψαν προς χάριν της εκ­με­τάλ­λευ­σης.

 

 

Συ­μπε­ρα­σμα­τι­κά μπο­ρεί κα­νείς να πει ότι στις μέρες μας οι κά­τοι­κοι αλλά και οι επι­σκέ­πτες  βιώ­νουν μία κα­τά­στα­ση πολύ χει­ρό­τε­ρη των προη­γού­με­νων χρό­νων, όσο του­λά­χι­στο αφορά τους ΔΚΧ. Η κα­τά­στα­ση γί­νε­ται ακόμα χει­ρό­τε­ρη αν πά­ρου­με υπόψη και τα πα­ρα­κά­τω:

• Οι Δη­μό­σιοι χώροι δεν αξιο­ποιού­νται σε πρά­σι­νο αλλά με­τα­τρέ­πο­νται σε μι­κρές χω­μα­τε­ρές ή τόποι με­τα­φόρ­τω­σης σκου­πι­διών.

• Τα λίγα αλ­σύλ­λια όπως στην Καλ­λι­θέα ρυ­παί­νο­νται από ασυ­νεί­δη­τους χωρίς να με­ρι­μνά κα­νείς ώστε να κα­θα­ρί­ζο­νται. Οι δε υπο­δο­μές τους (τοι­χία, πε­ρι­φρά­ξεις) που έχουν κα­ταρ­ρεύ­σει δεν επι­διορ­θώ­νο­νται.

• Πλα­τεί­ες και μικρά πάρκα είναι απρο­σπέ­λα­στα λόγω του ότι έχουν με­τα­τρα­πεί σε πάρ­κινγκ αυ­το­κι­νή­των.

• Οι παι­δι­κές χαρές βρί­σκο­νται σε κακά χάλια και επι­κίν­δυ­νες για τα παι­διά. Η λέξη συ­ντή­ρη­ση φαί­νε­ται να είναι άγνω­στη  στις αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες του Δήμου.

• Ορι­σμέ­νοι συ­μπο­λί­τες μας στους χώ­ρους τους συσ­σω­ρεύ­ουν σκου­πί­δια η δη­μιουρ­γούν μι­κρές χω­μα­τε­ρές ακόμη μέσα σε του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές όπως στο Φα­λη­ρά­κι χωρίς να ενο­χλού­νται από κα­νέ­να αρ­μό­διο.

 

 

Δυ­στυ­χώς η δική μας δια­πί­στω­ση είναι ότι η Ρόδος πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά συ­νε­χώς υπο­βαθ­μί­ζε­ται και βαθ­μιαία χάνει το όποιο αντα­γω­νι­στι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα έχει ακόμη ως του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός. Μέρος των χρη­μά­των που δα­πα­νού­νται για δια­φή­μι­ση του νη­σιού μας θα επαρ­κού­σε για να ανα­βαθ­μι­στούν πολ­λοί δη­μό­σιοι χώροι και φυ­σι­κά να γίνει μια πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή εκ­στρα­τεία δια­φή­μι­σης του νη­σιού μας. Από την άλλη πλευ­ρά, οι πρω­το­βου­λί­ες στις οποί­ες συμ­με­τέ­χει ο Δήμος Ρόδου μια φορά το χρόνο είναι καλές αλλά δεν είναι αρ­κε­τές.

Η αξιο­ποί­η­ση όλων των κοι­νό­χρη­στων χώρων που έχουν απο­μεί­νει στη Πόλη αλλά και εκτός αυτής,  η βελ­τί­ω­ση του πρα­σί­νου, η κα­θα­ριό­τη­τα και η σωστή δια­χεί­ρι­ση αυτών από τους κα­τοί­κους είναι επι­βε­βλη­μέ­νη διότι έτσι θα ανα­βαθ­μί­σει την γε­νι­κή ει­κό­να του νη­σιού, θα βελ­τιώ­σει την ποιό­τη­τα των του­ρι­στών αλλά και την ζωή των κα­τοί­κων.

ΣΥΛ­ΛΟ­ΓΟΣ ΠΡΟ­ΣΤΑ­ΣΙΑΣ ΠΕ­ΡΙ­ΒΑΛ­ΛΟ­ΝΤΟΣ ΝΗΣΟΥ ΡΟΔΟΥ

Για το ΔΣ

Ο Πρό­ε­δρος

Μιχ. Κου­λού­μπρης