Μαύρα μαντάτα από την έκθεση του ΔΝΤ

Όλα τα σε­νά­ρια «δεί­χνουν» πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξε­ων, ανα­τρο­πές στο δη­μό­σιο, μεί­ω­ση αφο­ρο­λο­γή­του και νέα μέτρα – Δια­βά­στε τι απο­κα­λύ­πτει η έκ­θε­ση της Βελ­κου­λέ­σκου για τη χώρα μας – Το βράδυ η συ­ζή­τη­ση στο Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο του Τα­μεί­ου

Σκλη­ρή λι­τό­τη­τα και για μετά το 2020, είτε με­τά­σχει τε­λι­κά το Διε­θνές Νο­μι­σμα­τι­κό Τα­μείο στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα είτε όχι,  πε­ρι­γρά­φει η έκ­θε­ση για την Ελ­λά­δα την οποία συ­ζη­τά σή­με­ρα το Τα­μείο.

Με την  έκ­θε­ση αυτή, το πε­ριε­χό­με­νό της οποί­ας απο­κά­λυ­ψε χθες το protothema.gr, το ΔΝΤ πε­τά­ει το μπα­λά­κι στους Ευ­ρω­παί­ους, για να λύ­σουν εκεί­νοι τις επό­με­νες μέρες (με πρώτο «σταθ­μό» το Euroworking Group της Πέμ­πτης 9 Φε­βρουα­ρί­ου) τον «γόρ­διο δεσμό» για το ελ­λη­νι­κό ζή­τη­μα.

Η θέση που παίρ­νει ΔΝΤ στη φάση αυτή, με βάση την έκ­θε­ση, είναι ξε­κά­θα­ρη:

– Το ελ­λη­νι­κό χρέος είναι «εξαι­ρε­τι­κά μη βιώ­σι­μο». Άρα δεν μπο­ρεί να με­τά­σχει δα­νειο­δο­τι­κά στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα παρά μόνον υπό όρους: με­γα­λύ­τε­ρη ελά­φρυν­ση χρέ­ους από τους Ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές ή/και πρό­σθε­τα μέτρα λι­τό­τη­τας από την χώρα μας.

– Η Ελ­λά­δα δεν χρειά­ζε­ται πρό­σθε­τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά μέτρα, αλλά «με­ταρ­ρυθ­μί­σεις»: ανα­τρο­πές σε συ­ντά­ξεις, δη­μό­σιο, φο­ρο­λο­γία.

– Οι στό­χοι για πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα 3,5% από το 2018 και μετά, όπως προ­βλέ­πει το Ευ­ρω­παϊ­κό Πρό­γραμ­μα,  «δεν υπάρ­χουν». Προ­βλέ­πει 1%-1,5% μεσο-μα­κρο­πρό­θε­σμα το πολύ.

– Το­νί­ζει πως η ελά­φρυν­ση χρέ­ους που πρό­σφε­ρα οι Ευ­ρω­παί­οι δεν αρκεί και ζητά με­γα­λύ­τε­ρη. Το «τερ­μα­τί­ζει» όμως ζη­τώ­ντας επέ­κτα­ση των απο­πλη­ρω­μών ακόμα και έως το 2070.

–  Αν η Ελ­λά­δα τε­λι­κώς ανα­λά­βει δέ­σμευ­ση για υψηλά πλε­ο­νά­σμα­τα με­σο­πρό­θε­σμα (πάνω από 1,5% του ΑΕΠ)  τότε θα απαι­τού­νταν «σκλη­ρές απο­φά­σεις» (credible reforms) που θα έκλει­ναν την «τρύπα», επει­δή δεν θα κα­τα­στεί εφι­κτή η ανά­καμ­ψη.

Σε πρώτη φάση η κυ­βέρ­νη­ση ανα­μέ­νε­ται να επι­χει­ρή­σει να αξιο­ποι­ή­σει επι­κοι­νω­νια­κά τις δια­πι­στώ­σεις αυτές, για να υπο­στη­ρί­ξει πως δι­καιώ­νο­νται οι θέ­σεις της ένα­ντι των «ακραί­ων των δα­νει­στών». Αυτό προ­σω­ρι­νά του­λά­χι­στον, μέχρι να φανεί ως την Πέμ­πτη αν αυτοί θα «με­τα­φρά­σουν» την έκ­θε­ση του ΔΝΤ σε πιέ­σεις για πε­ρισ­σό­τε­ρα μέτρα λι­τό­τη­τας που θα απαι­τη­θούν από την Ελ­λά­δα –εφό­σον πα­ρα­μεί­νουν στη «γραμ­μή» πως δεν συ­ζη­τά­νε ελά­φρυν­ση χρέ­ους πριν τα μέσα του 2018. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση όμως, μέτρα θα απαι­τη­θούν και μά­λι­στα προ­λη­πτι­κά και για μετά το τέλος του Μνη­μο­νί­ου το 2018 –ίσως και με νέο Μνη­μό­νιο.

Με τα δε­δο­μέ­να που ανα­κύ­πτουν από την έκ­θε­ση, οι λύ­σεις που δια­φαί­νο­νται πλέον, θε­ω­ρη­τι­κά του­λά­χι­στον, είναι τρεις για την χώρα μας:

– Κλεί­νει μέσα στον Φε­βρουά­ριο η συμ­φω­νία όπως την θέ­λουν οι Ευ­ρω­παί­οι δα­νει­στές και η Αθήνα νο­μο­θε­τεί προ­λη­πτι­κά μέτρα λι­τό­τη­τας έως και 4,5 δισ. για μετά το 2018 που τυ­πι­κά λήγει το 3ο Μνη­μό­νιο, χωρίς να πάρει κάτι σε ελά­φρυν­ση χρέ­ους.

– Η Αθήνα αντι­στέ­κε­ται στις πιέ­σεις για νέα μέτρα και πα­ρα­τεί­νει την δια­πραγ­μά­τευ­ση μέχρι το κα­λο­καί­ρι, αλλά κα­θυ­στε­ρεί έτσι να επι­στρέ­ψει στις αγο­ρές και στην Ανά­πτυ­ξη, άρα το 3ο Μνη­μό­νιο δεν προ­λα­βαί­νει να ολο­κλη­ρω­θεί ως τον Μάιο του 2018 και απαι­τεί­ται και 4ο Μνη­μό­νιο, που θα γρα­φτεί ίσως χωρίς την συμ­με­το­χή του ΔΝΤ αλλά …«δια χει­ρός Σόι­μπλε».

– Οι Ευ­ρω­παί­οι δα­νει­στές απο­δέ­χο­νται τους όρους του ΔΝΤ και κλεί­νουν συμ­φω­νία για να με­τά­σχει το Τα­μείο χωρίς να ζη­τή­σουν προ­λη­πτι­κά μέτρα λι­τό­τη­τας από τη χώρα μας, ή με­τριά­ζο­ντάς τα προ­σφέ­ρο­ντας «χέρι με χέρι» επι­πλέ­ον μέτρα ελά­φρυν­σης και απο­δε­χό­με­νοι χα­μη­λό­τε­ρους στό­χους για πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα (1,5% αντί 3,5%) για μετά το 2018. Έτσι η Ελ­λά­δα μπαί­νει τον Μάρ­τιο στο QE και τον Απρί­λιο «βγαί­νει» στις αγο­ρές ομο­λό­γων με νέα έκ­δο­ση, έχο­ντας ένα δω­δε­κά­μη­νο μπρο­στά της για να στα­θεί μόνη της στα πόδια της.

Ωστό­σο ακόμα και το πιο αι­σιό­δο­ξο σε­νά­ριο δεν είναι «ρό­δι­νο». Το ΔΝΤ προ­ε­ξο­φλεί ότι οι επι­δό­σεις της χώρας μας, ακόμα και υπό ιδα­νι­κές συν­θή­κες,  θα είναι πολύ χα­μη­λό­τε­ρες από αυτές που προ­βλέ­πει το Ευ­ρω­παϊ­κό πρό­γραμ­μα. Κα­τα­γρά­φει τις με­γά­λες με­τα­ξύ τους απο­κλί­σεις και προ­βλέ­πει πολύ υψηλή ανερ­γία για δε­κα­ε­τί­ες. Επι­πλέ­ον υπο­λο­γί­ζει σε 10 δισ. τις ανά­γκες νέας ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­σης (με λεφτά από τα δά­νεια του ESM) και σε 6% το κό­στος της πρώ­της εξό­δου της χώρας στις αγο­ρές για δα­νει­κά (ένα­ντι 4,5% πε­ρί­που πριν 3 χρό­νια).

Πά­ντως το ΔΝΤ δεν κλεί­νει την πόρτα για να με­τά­σχει στο ελ­λη­νι­κό πρό­γραμ­μα, μέχρι να δει τις επι­λο­γές των Ευ­ρω­παί­ων του­λά­χι­στον. Εντο­πί­ζει όμως τις πι­θα­νό­τη­τες πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής αστά­θειας, ενώ φαί­νε­ται αμε­τα­νό­η­το στα θέ­μα­τα των συ­ντά­ξε­ων.

Το ΔΝΤ επι­ση­μαί­νει ότι οι μέχρι σή­με­ρα μειώ­σεις των συ­ντά­ξε­ων υπο­λο­γί­ζο­νται στο 1% του ΑΕΠ ενώ το­νί­ζε­ται ότι το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό σύ­στη­μα έχει έλ­λειμ­μα 11% και εμ­μέ­σως προ­τεί­νει νέο «κού­ρε­μα» των συ­ντά­ξε­ων.

Ταυ­τό­χρο­να τάσ­σε­ται υπέρ της μεί­ω­σης των φόρων με πα­ράλ­λη­λη διεύ­ρυν­ση της φο­ρο­λο­γι­κής βάσης, δη­λα­δή μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του ορίου.

Σύμ­φω­να με το Τα­μείο, η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που στη­ρί­ζε­ται σε υψη­λούς φό­ρους, σε πε­ριο­ρι­σμέ­νη φο­ρο­λο­γι­κή βάση και σε πε­ριο­ρι­σμό δα­πα­νών που είναι συ­γκυ­ρια­κός και επι­λε­κτι­κός και η οποία η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή δεν στη­ρί­ζε­ται σε με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, δεν μπο­ρεί να είναι μα­κρο­πρό­θε­σμα βιώ­σι­μη.

Επι­πλέ­ον πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κή αντια­να­πτυ­ξια­κή και γι’ αυτό το λόγο θέτει θέ­μα­τα αξιο­πι­στί­ας στην εφαρ­μο­γή της.

Ταυ­τό­χρο­να θε­ω­ρεί ότι οι διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στον χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό τομέα δεν είναι επαρ­κείς για να μειώ­σουν τα χρέη προς τις τρά­πε­ζες και τα χρέη των ιδιω­τών προς τις φο­ρο­λο­γι­κές αρχές του δη­μο­σί­ου, με απο­τέ­λε­σμα να δη­μιουρ­γού­νται πιέ­σεις στην ανά­πτυ­ξη και στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα.​

Η έκ­θε­ση του Τα­μεί­ου

Τα βα­σι­κά ση­μεία της έκ­θε­σης του ΔΝΤ για την κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας που ανα­μέ­νε­ται να συ­ζη­τη­θεί σή­με­ρα στο εκτε­λε­στι­κό συμ­βού­λιο του Τα­μεί­ου, πα­ρου­σιά­ζει απο­κλει­στι­κά το www.protothema.gr.

Οι βα­σι­κές πα­ρα­δο­χές της έκ­θε­σης του Τα­μεί­ου είναι ότι το ελ­λη­νι­κό χρέος πα­ρα­μέ­νει «εξαι­ρε­τι­κά μη βιώ­σι­μο» και προ­τεί­νο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να μέτρα για την μεί­ω­σή του, όπως η στα­θε­ρο­ποί­η­ση των επι­το­κί­ων σε επί­πε­δο μέχρι 1,5% για 30 χρό­νια με πα­ράλ­λη­λη επέ­κτα­ση της ωρί­μαν­σης των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων μέχρι το 2070.

Το ΔΝΤ επι­ση­μαί­νει ότι οι μέχρι σή­με­ρα μειώ­σεις των συ­ντά­ξε­ων υπο­λο­γί­ζο­νται στο 1% του ΑΕΠ ενώ το­νί­ζε­ται ότι το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό σύ­στη­μα έχει έλ­λειμ­μα 11% και εμ­μέ­σως προ­τεί­νει νέο κού­ρε­μα των συ­ντά­ξε­ων.

Η ομάδα της κυ­ρί­ας Βελ­κου­λέ­σκου εκτι­μά ότι θα χρεια­στεί «μα­ξι­λα­ρά­κι» 10 δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων για πι­θα­νή νέα ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών, ευ­θέ­ως εκ­φρά­ζει την άποψη ότι η προ­σπά­θεια των Ευ­ρω­παί­ων να επι­βάλ­λουν στόχο για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα ύψους 3,5% για μια 10ετία, δεν μπο­ρεί να βγει στην πράξη και τάσ­σε­ται υπέρ της μεί­ω­σης των φόρων με πα­ράλ­λη­λη διεύ­ρυν­ση της φο­ρο­λο­γι­κής βάσης, δη­λα­δή μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του ορίου.

Μείγ­μα υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης με φό­ρους σε πε­ριο­ρι­σμέ­νη κλί­μα­κα

Σύμ­φω­να με το Τα­μείο, η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή που στη­ρί­ζε­ται σε υψη­λούς φό­ρους, σε πε­ριο­ρι­σμέ­νη φο­ρο­λο­γι­κή βάση και σε πε­ριο­ρι­σμό δα­πα­νών που είναι συ­γκυ­ρια­κός και επι­λε­κτι­κός κι η οποία (σσ η δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή) δεν στη­ρί­ζε­ται σε με­ταρ­ρυθ­μί­σεις δεν μπο­ρεί να είναι μα­κρο­πρό­θε­σμα βιώ­σι­μη.

Επι­πλέ­ον πρό­κει­ται για πο­λι­τι­κή αντια­να­πτυ­ξια­κή και γι’ αυτό το λόγο θέτει θέ­μα­τα αξιο­πι­στί­ας.

Ταυ­τό­χρο­να, οι διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και οι με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στον χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό τομέα δεν είναι επαρ­κείς για να μειώ­σουν τα χρέη προς τις τρά­πε­ζες και τα χρέη των ιδιω­τών προς τις φο­ρο­λο­γι­κές αρχές του δη­μο­σί­ου, με απο­τέ­λε­σμα να δη­μιουρ­γού­νται πιέ­σεις στην ανά­πτυ­ξη και στην αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τα.

Συ­στά­σεις

Η κύρια σύ­στα­ση του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου είναι ότι θα πρέ­πει να υιο­θε­τη­θούν πο­λι­τι­κές ου­δέ­τε­ρες δη­μο­σιο­νο­μι­κά που θα οδη­γούν σε μεί­ω­ση φόρων και διεύ­ρυν­ση της φο­ρο­λο­γι­κής βάσης, ο εξορ­θο­λο­γι­σμός της δα­πά­νης για συ­ντά­ξεις και αντι­θέ­τως η εστί­α­ση σε δα­πά­νες που απευ­θύ­νο­νται στις πλέον ευά­λω­τες ομά­δες βελ­τιώ­νο­ντας ταυ­τό­χρο­να τις συν­θή­κες για επεν­δύ­σεις και ανά­πτυ­ξη.

Εις ό,τι αφορά τα μη εξυ­πη­ρε­τού­με­να δά­νεια (NPL’s) επι­ση­μαί­νε­ται ότι δεν έχουν υιο­θε­τη­θεί πλή­ρως οι κα­τευ­θύν­σεις για μεί­ω­ση των λε­γό­με­νων κόκ­κι­νων δα­νεί­ων, με απο­τέ­λε­σμα αυτό να οδη­γή­σει σε πε­ριο­ρι­σμό της πι­στω­τι­κής επέ­κτα­σης στον υγιή ιδιω­τι­κό τομέα και σε εξα­σθέ­νη­ση της κε­φα­λαια­κής βάσης των τρα­πε­ζών.

Προ­κλή­σεις

Πρό­κλη­ση 1 – ΣΥ­ΝΤΑ­ΞΕΙΣ: Η πρώτη πρό­κλη­ση που αντι­με­τω­πί­ζει η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση του ΔΝΤ που ανα­μέ­νε­ται να πα­ρου­σια­στεί επι­σή­μως αύριο, είναι ότι: Το μείγ­μα δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής εναι μη βιώ­σι­μο διότι βα­σί­ζε­ται σε συ­ντά­ξεις που δεν μπο­ρού­με να αντέ­ξου­με κι αυτό διότι στη­ρί­ζο­νται σε υψηλή φο­ρο­λο­γία μιας πε­ριο­ρι­σμέ­νης φο­ρο­λο­γι­κής βάσης.

Σύμ­φω­να με το Τα­μείο, πε­ρισ­σό­τε­ρα από τα μισά μέτρα που νο­μο­θε­τή­θη­καν τα τε­λευ­ταία έξι χρό­νια αφο­ρού­ντις δα­πά­νες. Αλλά από τα μέτρα που νο­μο­θε­τή­θη­καν μόνο το 1/4 αφο­ρού­σαν μειώ­σεις μι­σθών ερ­γα­ζο­μέ­νων στο δη­μό­σιο τομέα και στις συ­ντά­ξεις. Κατά το ΔΝΤ,η μεί­ω­ση των μι­σθών του δη­μο­σί­ου και των συ­ντά­ξεω ήταν πε­ριο­ρι­σμέ­νη σε σχέση με άλλες δη­μο­σιο­νο­μι­κές προ­σαρ­μο­γές.

Όπως χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ανα­φέ­ρε­ται στην έκ­θε­ση που συ­νέ­τα­ξε η ομάδα της Ντέ­λια Βελ­κου­λέ­σκου «οι μειώ­σεις στις συ­ντά­ξεις ήταν 1% του ΑΕΠ όταν το συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό σύ­στη­μα έχει έλ­λειμ­μα πε­ρί­που 11% του ΑΕΠ».

Εδώ φαί­νε­ται η προ­τί­μη­ση του ΔΝΤ για πε­ραι­τέ­ρω με­ταρ­ρύθ­μι­ση του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού συ­στή­μα­τος.

Πρό­κλη­ση 2 – ΦΟ­ΡΟ­ΛΟ­ΓΙΑ: Η φο­ρο­λο­γι­κή δι­ί­κη­ση είναι ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή, τα φο­ρο­λο­γι­κά χρέη είναι διαρ­κώς αυ­ξα­νό­με­να ενώ η φο­ρο­λο­γι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά των πο­λι­τών θε­ω­ρεί­ται προ­βλη­μα­τι­κή.
Επι­ση­μαί­νε­ται ότι πε­ρί­που το 50% του πλη­θυ­σμού είναι σε κα­θυ­στέ­ρη­ση εις ό,τι αφορά τις υπο­χρε­ώ­σεις του ένα­ντι του δη­μο­σί­ου.

Συ­νο­λι­κά, τα χρέη των ιδιω­τών προς το δη­μό­σιο φτά­νουν το 70% του ΑΕΠ της Ελ­λά­δας!

Πρό­κλη­ση 3 – ΤΡΑ­ΠΕ­ΖΕΣ: Αδύ­να­μοι ισο­λο­γι­σμοί τρα­πε­ζών και προ­βλή­μα­τα στη διοί­κη­σή τους. Υπο­γραμ­μί­ζε­ται ότι η Ελ­λά­δα έχει το δεύ­τε­ρο υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο­κόκ­κι­νων δα­νεί­ων στην Ευ­ρώ­πη και το­νί­ζε­ται ότι παρά τις τρεις ανα­κε­φα­λαιο­ποι­ή­σεις των τρα­πε­ζών, η ποιό­τη­τα των κε­φα­λαί­ων είναι χα­μη­λή και γι’ αυτό συ­νε­χί­ζουν να τί­θε­νται ερω­τή­μα­τα για τη βιω­σι­μό­τη­τα του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος.

Σύμ­φω­να με το ΔΝΤ, οι τρά­πε­ζες θα χρεια­στούν­πε­ρί­που 10 δισ.ευρώ (πε­ρί­που το 5,5% του ΑΕΠ της χώρας το έτος 2016) για πι­θα­νή πρό­σθε­τη ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση από το 2018. Κι αυτό, όπως γρά­φει η ομάδα Βελ­κου­λέ­σκου, παρά το γε­γο­νός ότι πό το 2010 έχουν δια­τε­θεί άλλα 43 δισ.ευρώ για την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών.

Στο πεδίο της έκ­θε­σης που αφορά τον τρα­πε­ζι­κό τομέα ση­μειώ­νε­ται ότι η αλ­λο­πρό­σαλ­λη πο­λι­τι­κή της πε­ριό­δου 2015-2016  έχει οδη­γή­σει αφε­νός στη μεί­ω­ση της συμ­με­το­χής του δη­μο­σί­ου στις τρά­πε­ζες στο 20%, από πο­σο­στό 60% που κα­τεί­χε το δη­μό­σιο στις τρά­πε­ζες πριν την τε­λευ­ταία ανα­κε­φα­λαιο­ποί­η­ση. Ως απο­τέ­λε­σμα, γρά­φει η έκ­θε­ση του ΔΝΤ, δεν θα πρέ­πει να ανα­μέ­νο­νται ση­μα­ντι­κά έσοδα για το κρά­τος από την ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση των τρα­πε­ζών.

Πρό­κλη­ση 4 – ΔΥ­ΣΛΕΙ­ΤΟΥΡ­ΓΙΕΣ: Ευ­ρύ­τα­τες διαρ­θρω­τι­κές δυ­σλει­τουρ­γί­ες που απο­τρέ­πουν την χωρίς απο­κλει­σμούς ανά­πτυ­ξη. Πα­ρα­τη­ρού­νται προ­βλή­μα­τα στις αγο­ρές προ­ϊ­ό­ντων, όπως στον τομέα της ενέρ­γειας που θε­ω­ρεί­ται πα­ρα­δο­σια­κά η αχίλ­λειος πτέρ­να της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας.

Πρό­βλε­ψη για ανά­πτυ­ξη 2,7% το 2017

Η ανά­καμ­ψη θε­ω­ρεί­ται ασθε­νής και με κιν­δύ­νους. Η πρό­βλε­ψη του ΔΝΤ είναι ότι η ανά­πτυ­ξη θα δια­μορ­φω­θεί στο 0,4% το 2016 και θα φτά­σει το 2,7% για το 2017, αλλά με συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Σύμ­φω­να με το Τα­μείο, η ανά­πτυ­ξη για το 2017 θα είναι 2,7% εφό­σον: Η αξιο­λό­γη­ση θα ολο­κλη­ρω­θεί εγκαί­ρως, το πρό­γραμ­μα θα εφαρ­μο­στεί πλή­ρως, η Ελ­λά­δα θα εντα­χθεί στο πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σης (QE) της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας και θα αρ­θούν τα capital controls.

Παρ’όλα αυτά, με­σο­πρό­θε­σμα το ΔΝΤ θε­ω­ρεί ότι η ανά­πτυ­ξη της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας θα κυ­μαί­νε­ται γύρω στο 1%.

Ενώ μέχρι το 2020 προ­βλέ­πο­νται ρυθ­μοί ανά­πτυ­ξης άνω του 2%, σε μα­κρο­πρό­θε­σμη βάση το Τα­μείο προ­βλέ­πει ότι η επέ­κτα­ση του ΑΕΠ της Ελ­λά­δας δεν θα ξε­περ­νά το 1%.

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση, το ανα­πτυ­ξια­κό μο­ντέ­λο της Ελ­λά­δας θα πρέ­πει να προ­σα­να­το­λι­στεί πε­ρισ­σό­τε­ρο στις εξα­γω­γές, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση όμως ότι οι οι­κο­νο­μι­κοί και αν­θρώ­πι­νοι πόροι θα προ­σα­να­το­λι­στούν στην ανά­πτυ­ξη εμπο­ρεύ­σι­μων κλά­δων της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας (σσ, είτε εξα­γω­γές προ­ϊ­ό­ντω, είτε υπη­ρε­σί­ες και προ­ϊ­ό­ντα σχε­τι­ζό­με­να με τον του­ρι­σμό).

Πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση του ΔΝΤ για την κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα θα είναι 1% του ΑΕΠ το 2016 και θα φτά­σει το 1,5% του ΑΕΠ το 2018.

Στην έκ­θε­ση για την κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, το Τα­μείο αξιο­λο­γεί και το­πο­θε­τεί­ται επί των από­ψε­ων των Ευ­ρω­παί­ων για τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Όπως ση­μειώ­νε­ται, βα­σι­κή υπό­θε­ση των Ευ­ρω­παί­ων είναι ότι το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα θα δια­τη­ρη­θεί στο 3,5% για μια δε­κα­ε­τία, μειού­με­νο σε πο­σο­στό3,2% το2030 και στα­δια­κά στο 1,5% το 2040.

Αυτά είναι πρω­το­φα­νή πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα στην πα­γκό­σμια δη­μο­σιο­νο­μι­κή πρα­κτι­κή και προ­φα­νώς το Τα­μείο τα θε­ω­ρεί μη βιώ­σι­μα. Μά­λι­στα, στην έκ­θε­ση ανα­φέ­ρε­ται ότι ακόμη και η εκτί­μη­ση του ΔΝΤ για πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα ύψους 1% για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες είαι αι­σιό­δο­ξες με βάση τι­ςμε­τρή­σεις.

Το ΔΝΤ θε­ω­ρεί ότι θα πρέ­πει να μειω­θούν οι χρη­μα­το­δο­τι­κές ανά­γκες της Ελ­λά­δας πριν βγει στις αγο­ρές και συ­μπλη­ρώ­νει ότι οι χρη­μα­το­δο­τι­κές αυτές ανά­γκες θα πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νουν σε χα­μη­λά επί­πε­δα και σί­γου­ρα σε πο­σο­στό 15-20% του ΑΕΠ.

Τι προ­τεί­νει η έκ­θε­ση του ΔΝΤ για τη μεί­ω­ση του χρέ­ους

Η προ­βο­λή του χρέ­ους θα πρέ­πει να τεθεί σε μια στα­θε­ρή κα­θο­δι­κή πο­ρεία.

Με άλλα λόγια οι λύ­σεις που πα­ρέ­χουν μόνο συ­γκυ­ρια­κές ελα­φρύν­σεις αλλά δεν οδη­γούν σε στα­θε­ρά μειού­με­νη πο­ρεία του χρέ­ους δεν οδη­γούν σε βιώ­σι­μα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Το Τα­μείο προ­τεί­νει για το χρέος:

– Να πα­ρα­τα­θεί η πε­ρί­ο­δος χά­ρι­τος μέχρι το 2040

– Να απο­φα­σι­στεί επέ­κτα­ση της ωρί­μαν­σης μέχρι το 2070

– Να γίνει με­τα­φο­ρά των πλη­ρω­μών τόκων που πρέ­πει να γί­νουν μέχρι το 2040,οι οποί­οι προ­τεί­νε­ται να κε­φα­λαιο­ποι­η­θούν και η απο­πλη­ρω­μή τους να επι­μη­κυν­θεί μέχρι το 2070

– Να στα­θε­ρο­ποι­η­θούν τα επι­τό­κια σε χα­μη­λά επί­πε­δα για 30 χρό­νια και να μην ξε­περ­νούν το 1,5%.

Οι δύο βα­σι­κοί κίν­δυ­νοι για την Ελ­λά­δα

Σύμ­φω­να με την έκ­θε­ση του Διε­θνούς Νο­μι­σμα­τι­κού Τα­μεί­ου για την κα­τά­στα­ση της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας, οι βα­σι­κοί κίν­δυ­νοι που δύ­να­ται να υπο­σκά­ψουν το πρό­γραμ­μα και την ανά­καμ­ψη της χώρας είναι δύο:

1. Η με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κή κό­πω­ση και

2. Η αναι­μι­κή ανά­καμ­ψη της εσω­τε­ρι­κής ζή­τη­σης λόγω των υπερ­βο­λι­κών φόρων και της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης.

protothema.gr