Α. Μπαρμπαρίγου: «Είμαι υπερήφανη που είμαι νησιώτισσα»

Κυρία Μπαρ­μπα­ρί­γου ως πρέ­σβειρα της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου κατά τη δια­δι­κα­σία διεκ­δί­κη­σης του τίτλου της Γαστρο­νο­μι­κής Περι­φέ­ρειας της Ευρώπης το έτος 2019, συμ­βά­λατε και εσείς στην επιτυχή έκβαση αυτής της προ­σπά­θειας. Πόσο σημα­ντική είναι αυτή η εμπει­ρία και η διά­κριση για εσάς;  

Πρώτα και πάνω από όλα είμαι περή­φανη που είμαι νησιώ­τισσα και πάντα αναζητώ τον τρόπο για να μοι­ρά­ζο­μαι αυτό το συναί­σθημά μου με όσο περισ­σό­τερο κόσμο μπορώ. Η πρόταση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου για να είμαι εγώ η Πρέ­σβειρα της διεκ­δί­κη­σης αυτού του σημα­ντι­κού, για όλους τους Έλληνες και όχι μόνο τους νησιώ­τες,  τίτλου, ισχυ­ρο­ποί­ησε αυτό που πάντα πίστευα: όταν δου­λεύ­ουμε όλοι μαζί, με όραμα και κοινό στόχο κάτω από την ομπρέλα ενός φορέα που σοβα­ρο­λο­γεί σε όσα λέει και δεν εξαγ­γέ­λει μόνο, κατα­κτάμε την κορυφή!

Πώς ήταν η συνερ­γα­σία σας με την ομάδα της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου που διεκ­δί­κησε τον τίτλο και ποιος ο ρόλος σας στο εξής;

Οι άνθρω­ποι που απο­τε­λούν την ομάδα αυτής της προ­σπά­θειας είναι καταρ­τι­σμέ­νοι, καλ­λιερ­γη­μέ­νοι, δεν μένουν σε παλιές μεθό­δους αλλά ανα­ζη­τούν το και­νού­ριο που μπορεί να αγγίξει την πλειο­ψη­φία, προ­ε­τοι­μά­ζο­νται, αγω­νί­ζο­νται με καθαρά μέσα και στο κέντρο όλων έχουν την πρόοδο του τόπου. Είναι υπέροχο να μοι­ρά­ζε­σαι εμπει­ρίες με μία ομάδα ανθρώ­πων που ο τελικός στόχος των πράξεών τους είναι το γενικό καλό. Αγαπώ και πιστεύω στην οικο­γέ­νεια και αυτή η ομάδα δούλεψε ως οικο­γέ­νεια. Κι όπως κάθε οικο­γέ­νεια έχει την κεφαλή της, έτσι συμ­βαί­νει κι εδώ: ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου, ο Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, ενέ­πνευσε, αγκά­λιασε, ανέ­δειξε τις δυνα­τό­τη­τες του καθενός από την ομάδα, άκουσε τις ανάγκες του τόπου και ρίχτηκε στη μάχη για να γίνει η δική μας οικο­γέ­νεια η καλύ­τερη και να το ανα­γνω­ρί­σουν όλοι!

Ο δικός μου ρόλος, που στην πορεία μέχρι την επι­τυ­χία μοιάζει να είναι το υλικό που «δένει» τη συνταγή, είναι υπέ­ρο­χος. Η ανά­δειξη των Αιγια­κών προ­ϊ­ό­ντων, της Αιγια­κής κου­ζί­νας, της Αιγια­κής δια­τρο­φής, της σοφίας των νησιών μας στην καθη­με­ρι­νό­τητα και η προβολή όλων αυτών σε διεθνές επίπεδο έρχο­νται στα χέρια μου, και σε συνερ­γα­σία με την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, φιλο­δο­ξούμε να φτιά­ξουμε το υλικό για τις «ενέσεις» που χρειά­ζο­νται για αυτή την περί­φημη ανά­πτυξη που όλοι ανα­ζη­τούμε και έχουμε ανάγκη.

Πενήντα δια­φο­ρε­τικά νησιά, με πενήντα δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­σμι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες και παρα­δό­σεις, απο­τε­λούν τον συν­δυα­σμό της γαστρο­νο­μι­κής κουλ­τού­ρας της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου. Πιστεύ­ετε ότι με τη διά­κριση αυτή θα ανα­δει­χθεί ο πλούτος της γαστρο­νο­μι­κής παρά­δο­σης των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου; Παράλ­ληλα μπορεί η γαστρο­νο­μία να απο­τε­λέ­σει όχημα εξω­στρέ­φειας και να συν­δε­θεί με τον του­ρι­σμό και τον πολι­τι­σμό;

Πενήντα δια­φο­ρε­τικά και ισάξια οχήματα που μπορούν να φτάσουν σε όλο τον κόσμο, γεμάτα με τον πλούτο των Κυκλά­δων και των Δωδε­κα­νή­σων. Αυτή η διά­κριση είναι ένα τερά­στιο όπλο στα χέρια των Ελλήνων. Και, ναι, αυτή η διά­κριση μπορεί να ταξι­δέ­ψει τον πλούτο μας, που είναι πραγ­μα­τι­κός και δεν μπορεί κανένας να μας τον στε­ρή­σει, σε όλο τον κόσμο.  Η γαστρο­νο­μία χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως όπλο από χώρες ανα­πτυγ­μέ­νες για να δουν τα ταμεία να γεμί­ζουν, να δημιουρ­γού­νται θέσεις εργα­σίας, να δένει τους επι­σκέ­πτες με τον τόπο γιατί μέσα από το φαγητό και τα προ­ϊ­ό­ντα οι άνθρω­ποι φορ­τί­ζο­νται θετικά, όταν αυτά βέβαια έχουν την ποιό­τητα και τη μονα­δι­κό­τητα που χαρα­κτη­ρί­ζει και τα νησιά μας. Στο πέρασμα των αιώνων μπο­ρούμε να παρα­τη­ρή­σουμε το άρρηκτο δέσιμο της γαστρο­νο­μίας με τον πολι­τι­σμό, όπως και το ότι η γαστρο­νο­μία έχει την ικα­νό­τητα να προ­χω­ράει πολλά βήματα μπροστά και να μετα­τρέ­πε­ται σε έργο Τέχνης και σφρα­γίδα εποχής.

Τι είναι αυτό που πιστεύ­ετε ότι ανα­ζη­τούν οι ξένοι επι­σκέ­πτες των νησιών μας και σε γαστρο­νο­μικό επίπεδο;

Το αυθε­ντικό, το ανε­πι­τή­δευτο και την εμπει­ρία να ζήσουν τη δημιουρ­γία όλων όσων γεύ­ο­νται από τους πραγ­μα­τι­κούς δημιουρ­γούς. Οι του­ρί­στες λατρεύ­ουν να βλέπουν την πρώτη ύλη στην αρχική της μορφή και τον τρόπο που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για να κάνουν οι δημιουρ­γοί τα νόστιμα θαύματά τους. Το φαγητό γεμίζει και την ψυχή και όταν γίνεται με συστα­τικά τη σοφία, τη γνώση και την αλήθεια των ανθρώ­πων είναι αήττητο!

Κατά­γε­στε από το πανέ­μορφο κυκλα­δί­τικο νησί της Πάρου. Είστε μία πετυ­χη­μένη σεφ, και σε όλη σας την πορεία προ­βάλ­λετε την κουζίνα του τόπου σας. Πόσο καλά γνω­ρί­ζετε την κουζίνα της Δωδε­κα­νή­σου, ποιες συντα­γές ξεχω­ρί­ζετε;

Η κουζίνα αυτή με έθρεψε, με μεγά­λωσε, με γαλού­χησε, με γέμισε εικόνες, μυρω­διές, μου δημιούρ­γησε μνήμες που έφτια­ξαν τον χαρα­κτήρα μου και μαλα­κώ­νουν τη ψυχή μου όταν δυσκο­λεύ­ο­μαι. Αυτή την κουζίνα την κου­βα­λάω μέσα μου και με εμπνέει καθη­με­ρινά. Αυτή η κουζίνα μου έμαθε τι σημαί­νει προ­σφορά και σεβα­σμός στη ζωή. Οι γενιές της οικο­γέ­νειάς μου παρα­μέ­νουν ζωντα­νές μέσα από αυτή την κουζίνα και με κρατούν σταθερά δεμένη με αξίες και ιδανικά.

Τα όσπρια του κάθε νησιού, ο τρόπος μαγει­ρέ­μα­τος των λαχα­νι­κών της εποχής, ακόμα και για τα άγρια σπα­ράγ­για που τα βρί­σκουμε λίγες μέρες το χρόνο, είναι ανάμεσα σε αυτά που δεν μπορώ να μην αναφέρω. Μπο­ρείτε να αντι­λη­φθείτε ότι με τα υλικά που έχουν τα νησιά, που δεν είναι τερά­στιος ο αριθμός τους, οι νοι­κο­κυ­ρές δημιουρ­γούν μία τερά­στια «βιβλιο­θήκη» συντα­γών, παρα­κα­τα­θήκη για τις επό­με­νες γενιές; Αυτό που είναι κινη­τή­ριος δύναμη της Αιγια­κής κου­ζί­νας είναι η σοφία της. Όλες οι συντα­γές είναι ξεχω­ρι­στές, γιατί κρύβουν μέσα τους ζωή.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου έχει ήδη κατο­χυ­ρώ­σει 11 από τα 108 προ­ϊ­ό­ντα ΠΟΠ πανελ­λα­δικά, ενώ δια­θέ­τει το 1/4 των αυτό­φυ­των βοτάνων που έχουν κατα­γρα­φεί παγκο­σμίως. Αν σας ρωτούσα να επι­λέ­ξετε πέντε μόνο τοπικά προ­ϊ­ό­ντα από τις Κυκλά­δες και τα Δωδε­κά­νησα, ποια θα ήταν αυτά, με ιδιαί­τερη σημασία του κάθε τόπου;

Όλα τα προ­ϊ­ό­ντα έχουν την ίδια αξία, το ίδιο μέγεθος στα μάτια και την κουζίνα μου. Όλα έχουν ιδιαί­τερη σημασία και χρήση. Όλα τα προ­ϊ­ό­ντα είναι μονα­δικά και αξιο­ποι­ή­σιμα στο έπακρο, ικανά να κάνουν τα νησιά μας να κατα­κτή­σουν την κορυφή. Ό,τι βγάζει η γη μας, ό,τι παρά­γε­ται από τους ανθρώ­πους, είναι μονα­δικό και δεν μπαίνει σε λίστες, ούτε συγκρί­νε­ται με κάποιο άλλο.

Κλεί­νο­ντας, κυρία Μπαρ­μπα­ρί­γου, θα ήθελα να μου απα­ντή­σετε αν πιστεύ­ετε ότι στην εποχή μας παρα­μέ­νουμε πιστοί στις γαστρο­νο­μι­κές μας παρα­δό­σεις, στις συντα­γές και γεύσεις που έχουμε μάθει από παιδιά ή αν τεί­νουμε να υιο­θε­τούμε ξενό­φερ­τες συνή­θειες. Πώς μπο­ρούμε στην εποχή της ταχύ­τη­τας και της τεχνο­λο­γίας να μη χάσουμε επαφή με τις παρα­δο­σια­κές γαστρο­νο­μι­κές μας συνή­θειες;

Στον τομέα της γαστρο­νο­μίας δημιουρ­γού­νται σε παγκό­σμιο επίπεδο διά­φο­ρες μόδες. Οι μόδες δημιουρ­γού­νται για να υπάρχει κατα­νά­λωση και να πιστέ­ψουν οι άνθρω­ποι ότι κάτι και­νού­ριο δημιουρ­γή­θηκε για αυτούς. Κοι­τάξτε λοιπόν, τι συμ­βαί­νει: την ώρα που οι μόδες τελειώ­νουν, όλοι τρέχουν στην καρδιά, την παρά­δοση. Όλοι θέλουν να γευτούν το αυθε­ντικό, το απεί­ρα­χτο. Δείτε τι γίνεται τα τελευ­ταία χρόνια με το λεγό­μενο slow cooking, το αργό μαγεί­ρεμα, που το χρη­σι­μο­ποιούν για να δείξουν σε παγκό­σμιο επίπεδο ότι το φαγητό τους, τους νοιάζει και δίνουν στον κόσμο το καλύ­τερο. Το αργό μαγεί­ρεμα είναι αυτό που έκαναν οι προ­για­γιά­δες μας, οι για­γιά­δες και οι μητέρες μας. Είναι αυτό που έχει περάσει σε εμάς και αυτό κάνουμε τις μέρες που παίρ­νουμε ανάσα από τη σκληρή καθη­με­ρι­νό­τητα. Το φαγητό στα ελλη­νικά σπίτια είναι πάντα ασύ­γκριτο όταν το απο­κα­λούμε «λου­κούμι». Και το «λου­κούμι» γίνεται με το νοιά­ξιμο για αυτό που μαγει­ρεύ­εις και με τον τρόπο που το μαγει­ρεύ­εις, έχοντας πάντα την επαφή με την παρά­δοση. Κι εμείς , εδώ στην Ελλάδα, πρέπει να μαθαί­νουμε στις νέες γενιές ότι η παρά­δοση είναι αρωγός και όχι δεσμο­φύ­λα­κας.