Μ. Πάχου: Μια εξαιρετική Ροδίτισσα, γράφει αθόρυβα μεγάλη ιστορία στην επιστήμη και στη μουσική

Μιρέλα, η μουσική πώς μπήκε στη ζωή σου;

H σχέση μου με τη μουσική ξεκί­νησε πολύ νωρίς, περισ­σό­τερο ως παι­χνίδι, παρά ως σοβαρή ενα­σχό­ληση. Θυμάμαι έντονα τη χαρά να χτυπάω τα πλήκτρα σε ένα πιανάκι και την επι­θυ­μία μου να παράγω ήχους, είτε παί­ζο­ντας τρα­γού­δια που μου άρεσαν, είτε δημιουρ­γώ­ντας υπο­τι­θέ­με­νες συν­θέ­σεις! Μου λένε πως πριν πάω σχολείο, εξέ­φρασα την επι­θυ­μία να μάθω πιάνο και αμυδρά θυμάμαι τα πρώτα μαθή­ματα και τη γνω­ρι­μία με την κλασική μουσική. Ύστερα στο σχολείο το καλύ­τερό μου ήταν οι σχο­λι­κές γιορτές: έπαιζα πιάνο και το κατευ­χα­ρι­στιό­μουν! Όσο το σκέ­φτο­μαι, νομίζω πως ανέ­κα­θεν διαι­σθα­νό­μουν ότι θα μπο­ρούσα να φτιάξω τρα­γού­δια, αλλά μάλλον η αίσθηση αυτή ήταν σε… κατα­στολή, εξαι­τίας της καθη­με­ρι­νό­τη­τας -ξέρετε σχολείο, πανελ­λή­νιες κλπ. Αργό­τερα, όταν βρέθηκα στην Αθήνα για σπουδές, ξεκί­νησα μαθή­ματα ακορ­ντεόν και δειλά-δειλά άρχισα να γράφω στίχους και μουσική.

Από πότε ασχο­λεί­σαι με τη μουσική επαγ­γελ­μα­τικά, πότε έγινε το πρώτο βήμα;

Ποτέ δεν πήρα την απόφαση να ασχο­ληθώ επαγ­γελ­μα­τικά με τη μουσική, απλά συνέβη. Η πρώτη μου εμφά­νιση ήταν τον Δεκέμ­βριο του 2009 στις παρα­στά­σεις του Βασίλη Καζούλλη στο “Ρυθμός Stage” στην Αθήνα. Χρωστάω ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στον Βασίλη, όχι μόνο για την εμπι­στο­σύνη και την ουσια­στική συμβολή του στη μουσική μου δια­δρομή, αλλά και γενι­κό­τερα για την αξιό­λογη παρου­σία του στην ελλη­νική μουσική σκηνή -παρουσία που ενέ­πνευσε και εμπνέει πάρα πολλούς καλ­λι­τέ­χνες.

Παράλ­ληλα, έχεις σπου­δά­σει νομική και είσαι υπο­ψή­φια διδά­κτωρ στον τομέα Δημο­σίου Δικαίου της Νομικής Αθηνών. Τέθηκε ποτέ δίλημμα ποιον από τους δύο δρόμους θα ακο­λου­θή­σεις επαγ­γελ­μα­τικά;

Η ολο­κλή­ρωση της δια­τρι­βής μου απο­τε­λεί για μένα ύψιστη προ­τε­ραιό­τητα, ωστόσο, όσο προχωρώ, δια­πι­στώνω ότι ο δρόμος είναι μακρύς, ανη­φο­ρι­κός και ιδιαί­τερα επί­πο­νος. Από την άλλη μεριά είναι και η δικη­γο­ρία που απαιτεί συνεχή προ­σπά­θεια, αφο­σί­ωση, αντοχές και βέβαια πάρα-πάρα πολύ χρόνο. Νομίζω τελικά πως ο χρόνος προσ­διο­ρί­ζει τις επι­λο­γές μας, είναι ο κατα­λύ­της για τα πάντα και ταυ­τό­χρονα η μόνη μας πατρίδα, όπως γράφει χαρα­κτη­ρι­στικά ο Οδυσ­σέας Ιωάννου. Προς το παρόν και δου­λεύ­ο­ντας πιο σκληρά παρά ποτέ, το χρόνο κατα­φέρνω να τον δια­χει­ρί­ζο­μαι οριακά!

Ποιες συνερ­γα­σίες σου ξεχω­ρί­ζεις από όλους τους καλ­λι­τέ­χνες με τους οποίους έχεις συνερ­γα­στεί;

Οφείλω απέ­ρα­ντη ευγνω­μο­σύνη σε όλους αυτούς τους αξιό­λο­γους ανθρώ­πους της ελλη­νι­κής μου­σι­κής σκηνής που πίστε­ψαν σε μένα, με εμπι­στεύ­τη­καν και μου έδωσαν τη δυνα­τό­τητα να ανοίξω τα φτερά μου. Δεν θα τολ­μούσα ποτέ να το φαντα­στώ, μάλλον συνω­μό­τησε το σύμπαν για να βρεθώ δίπλα σε καλ­λι­τέ­χνες που έγραψαν και γράφουν ιστορία: τον Μίλτο Πασχα­λίδη, τον Θάνο Μικρού­τσικο, τον Διονύση Σαβ­βό­πουλο, τον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα, τον Γιώργο Νταλάρα, τον Βασίλη Παπα­κων­στα­ντί­νου, τον Χρήστο Θηβαίο, τον Βασίλη Καζούλλη, τον Φίλιππο Πλιά­τσικα, τον Μπάμπη Στόκα, τον Νότη Μαυ­ρουδή, τον Γιάννη Ζου­γα­νέλη, τον Σάκη Μπουλά, τη Γιώτα Νέγκα, τον Γιάννη Κούτρα… Έπαιξα μαζί τους στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μου­σι­κής, στο Καλ­λι­μάρ­μαρο, σε συναυ­λίες και μου­σι­κές σκηνές, ταξί­δεψα μαζί τους στην Φραν­κφούρτη, το Μόναχο, τις Βρυ­ξέλ­λες, το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, ερμή­νευσα τρα­γού­δια τους και μελο­ποί­η­σαν στίχους μου στο πρώτο μου CD που κυκλο­φό­ρησε πριν 2 χρόνια. Δεν έχω τίποτα παρα­πάνω να ευχηθώ, παρά να φανώ άξια όλης αυτής της αγάπης και της εμπι­στο­σύ­νης. Και αυτό είναι ένα μεγάλο άγχος και μια τερά­στια ευθύνη!

Ποιο είναι το αγα­πη­μένο σου τρα­γούδι;

Το αγα­πη­μένο μου τρα­γούδι δεν είναι ένα, ούτε έχω μία λίστα αγα­πη­μέ­νων τρα­γου­διών που μένει αμε­τά­βλητη στο χρόνο. Υπάρ­χουν τρα­γού­δια που θεωρώ καλ­λι­τε­χνικά άρτια, τρα­γού­δια που ζηλεύω -γιατί θα ήθελα να τα είχα γράψει εγώ, τρα­γού­δια που συν­δέ­ο­νται συνειρ­μικά με σημα­ντι­κές στιγμές στη ζωή μου. Αν έπρεπε πάντως να επιλέξω ένα αγα­πη­μένο τρα­γούδι από αυτά που βρί­σκο­νται στην πρώτη μου δισκο­γρα­φική δουλειά, χωρίς σκέψη θα ξεχώ­ριζα τα «Γράμ­ματα» του Βασίλη Καζούλλη.

Ο μπαμπάς σου, Αγα­πη­τός Πάχος, είναι πραγ­μα­τικά ένας αγα­πη­τός καλ­λι­τέ­χνης που έχει γράψει την δική του ιστορία στην μουσική με μεγάλη επι­τυ­χία. Σε έχει επη­ρε­ά­σει ως προς τα ακού­σματα και την επιλογή του είδους της μου­σι­κής που υπη­ρε­τείς;

Δίχως ποτέ να με διδάξει, ο Αγα­πη­τός μου έμαθε να εξε­ρευνώ τη μουσική, να μη βάζω ταμπέ­λες στα τρα­γού­δια και στεγανά στα δια­φο­ρε­τικά είδη μου­σι­κής. Στα παιδικά μου μουσικά ακού­σματα υπήρχε ποι­κι­λία και πολυ­συλ­λε­κτι­κό­τητα: Χατζι­δά­κις, Θεο­δω­ρά­κης, Ξαρ­χά­κος, Σαβ­βό­που­λος, παλιά λαϊκά, ρεμπέ­τικα, δημο­τικά, αλλά και ροκ, ελλη­νικό και ξένο. Ο μπαμπάς μου δε με έστρεψε προς κάποιο συγκε­κρι­μένο μουσικό προ­σα­να­το­λι­σμό, -άλλωστε όπως ξέρετε, και ο ίδιος υπη­ρε­τεί με μεγάλη επι­τυ­χία πολλά δια­φο­ρε­τικά είδη. Το στίγμα για το πού θα κινηθώ μουσικά ήταν καθαρά δική μου επιλογή.

Προ­τι­μάς να γράφεις τρα­γού­δια ή να παίζεις;

Είναι δυο δια­φο­ρε­τι­κές δια­δι­κα­σίες -και οι δύο απόλυτα δημιουρ­γι­κές, λυτρω­τι­κές ως μέσα έκφρα­σης και με τον ίδιο κοινό παρο­νο­μα­στή, την μουσική. Ανάλογα με την ψυχο­λο­γία μου, υπάρ­χουν φορές που νιώθω έντονη την ανάγκη να βρεθώ με το κοινό σε συναυ­λίες ή μου­σι­κές σκηνές και να εκφρα­στώ παί­ζο­ντας μουσική. Με έναν μετα­φυ­σικό τρόπο η εμπει­ρία του live είναι κάθε φορά και δια­φο­ρε­τική! Από την άλλη μεριά όλο και πιο έντονα τον τελευ­ταίο καιρό αισθά­νο­μαι την επι­θυ­μία να αυτο­σχε­διάσω, δοκι­μά­ζο­ντας νέες ιδέες με στίχους και μου­σι­κές. Είναι μια δια­δι­κα­σία λιγό­τερο εξω­στρε­φής από το να παίζεις μουσική, -κάτι σαν μια εσω­τε­ρική αναζήτηση-, δύσκολη αλλά και συγ­χρό­νως τρομερά ευχά­ρι­στη, που άλλοτε οδηγεί σε απο­τέ­λε­σμα και άλλοτε όχι!

Παρά το γεγονός ότι σε έχουμε ταυ­τί­σει με το ακορ­ντεόν, παίζεις εξίσου καλά και πιάνο. Ποιο από τα δύο προ­τι­μάς;

Έχοντας ξεκι­νή­σει μαθή­ματα πιάνου στα πέντε μου, πάντα λέω ότι το πιάνο είναι η μεγάλη αγάπη και η μακρο­χρό­νια σχέση μου, ενώ το ακορ­ντεόν ο κεραυ­νο­βό­λος έρωτάς μου.

Η γνω­ρι­μία και η συνερ­γα­σία με την καλή σου φίλη Παυλίνα Βουλ­γα­ράκη, με την οποία σας είδαμε πρό­σφατα στη Ρόδο, πώς προ­έ­κυψε;

Με την Παυλίνα Βουλ­γα­ράκη γνω­ρι­στή­καμε πέρυσι και από την πρώτη στιγμή νιώσαμε τη χημεία ανάμεσά μας! Εκτιμώ απε­ριό­ρι­στα την Παυλίνα. Είναι καλή φίλη, χαρι­σμα­τική προ­σω­πι­κό­τητα και βέβαια εξαι­ρε­τική ερμη­νεύ­τρια και τρα­γου­δο­ποιός. Μαζί στήσαμε τον περα­σμένο Οκτώ­βριο στο Club του Σταυρού του Νότου μια παρά­σταση με τα δικά μας τρα­γού­δια και πρω­τό­τυ­πες δια­σκευές αγα­πη­μέ­νων τρα­γου­διών. Την παρά­σταση αυτή, που πήγε πάρα πολύ καλά και είχε πολύ καλές κρι­τι­κές, παρου­σιά­σαμε στις αρχές Ιανουα­ρίου στη Ρόδο .

Πότε θα σε ξανα­δούμε σε μουσική σκηνή της Ρόδου; Η Ρόδος σου λείπει;

Ελπίζω να ξανάρθω σύντομα στη Ρόδο, κάθε φορά έρχομαι με την ίδια χαρά! Ωστόσο δε μου λείπει, μάλλον γιατί νιώθω πως δεν έφυγα ποτέ!

Πότε θα δούμε νέα σου δουλειά; Ετοι­μά­ζεις κάτι αυτή την περίοδο;

Ο νέος μου δίσκος προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται να κυκλο­φο­ρή­σει το Μάρτιο και είμαι πολύ χαρού­μενη γι’ αυτό. Ένα πρώτο δείγμα είναι το τρα­γούδι «Υπε­ρή­ρωες» σε δικούς μου στίχους και μουσική, που κυκλο­φό­ρησε πριν δύο μήνες και υπάρχει στο Youtube.

Σε σχέση με τον προη­γού­μενο δίσκο όπου κυριαρ­χούσε η διά­σταση του παρα­μυ­θιού, ο και­νούρ­γιος δίσκος προ­σγειώ­νε­ται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και τολμώ να πω ότι απο­τε­λεί μια πιο ώριμη μουσική κατά­θεση. Αφη­γεί­ται μια σειρά από μου­σι­κές ιστο­ρίες μέσα από δια­φο­ρε­τι­κές οπτικές και μουσικά είδη, που δένουν αισθη­τικά μέσω της ενορ­χή­στρω­σης, όπου κυριαρ­χεί έντονο το στοι­χείο του πει­ρα­μα­τι­σμού.

Πού εμφα­νί­ζε­σαι αυτή την περίοδο;

Στο αμέσως επόμενο διά­στημα θα κάνω μια σειρά από προ­σω­πικά live: στη Θεσ­σα­λο­νικη (από 21 Ιανουα­ρίου στη «Μαύρη Τρύπα») ύστερα στην Αθήνα (14 Φεβρουα­ρίου στο «Σταυρό του Νότου») καθώς και σε άλλες πόλεις στην Ελλάδα και την Κύπρο. Παράλ­ληλα συμ­με­τέχω στις παρα­στά­σεις του Μίλτου Πασχα­λίδη

Εχεις κατα­φέ­ρει πολλά πράγ­ματα μέσα σε σύντομο χρονικό διά­στημα στην μουσική. Πώς φαντά­ζε­σαι την Μιρέλα σε 10 χρόνια από τώρα;

Πώς φαντά­ζο­μαι τον εαυτό μου σε δέκα χρόνια; Δύσκολο να δω τόσο μακριά. Σίγουρα θα ήθελα να μην έχω κάνει βήματα προς τα πίσω. Αυτό αρκεί!