Τσακαλώτος κατά γερμανικού ζουρλομανδύα

Mε τα δύο φετίχ της Γερ­μα­νί­ας, το Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας και Ανά­πτυ­ξης, το οποίο χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως «μό­νι­μο ζουρ­λο­μαν­δύα», καθώς και την εμ­μο­νή – όπως την ονο­μά­ζει – της Ευ­ρω­παϊ­κής Κε­ντρι­κής Τρά­πε­ζας στην αντι­με­τώ­πι­ση του πλη­θω­ρι­σμού, τα έβαλε ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών Ευ­κλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος σε άρθρο του στο site Open Democracy.

Την ίδια μέρα που έδινε στη δη­μο­σιό­τη­τα την επι­στο­λή του, με την οποία δή­λω­νε την πρό­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης να τη­ρή­σει πιστά τους κα­νό­νες του Μνη­μο­νί­ου, ο Τσα­κα­λώ­τος αμ­φι­σβη­τού­σε στο άρθρο του στο εν λόγω site την Ευ­ρώ­πη των κα­νό­νων. Για την ακρί­βεια, υπο­στή­ρι­ζε ότι αν επι­κρα­τή­σει το γερ­μα­νι­κό μο­ντέ­λο τότε η Ευ­ρώ­πη, αργά ή γρή­γο­ρα, θα οδη­γη­θεί σε διά­λυ­ση.

Ο Τσα­κα­λώ­τος μι­λά­ει για την άνοδο της Ακρας Δε­ξιάς στην Ευ­ρώ­πη και για τους δύο δια­με­τρι­κά αντί­θε­τους τρό­πους αντι­με­τώ­πι­σης του φαι­νο­μέ­νου: το κοι­νω­νι­κό αφή­γη­μα, όπως το ονο­μά­ζει, και αυτό που στη­ρί­ζε­ται στην αρχή «οι κα­νό­νες είναι κα­νό­νες».

Το κοι­νω­νι­κό αφή­γη­μα. Το πρώτο εδρά­ζε­ται κυ­ρί­ως στη Νότια Ευ­ρώ­πη και στην Αρι­στε­ρά και υπο­στη­ρί­ζει ότι η Ευ­ρώ­πη έχει απο­γοη­τεύ­σει έναν με­γά­λο αριθ­μό των πο­λι­τών της, οι οποί­οι όχι μόνο υπέ­στη­σαν την κρίση αλλά και δεν πι­στεύ­ουν ότι σε πε­ρί­πτω­ση ανά­καμ­ψης θα έχουν οποιο­δή­πο­τε όφε­λος.

Ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών υιο­θε­τεί αυτό το αφή­γη­μα και επι­ση­μαί­νει ότι οι ευ­ρω­παϊ­κοί θε­σμοί είναι κολ­λη­μέ­νοι σε μια ζώνη χρό­νου προ κρί­σης, όταν ως  με­γά­λα προ­βλή­μα­τα θε­ω­ρού­νταν ο πλη­θω­ρι­σμός και η δη­μο­σιο­νο­μι­κή ανευ­θυ­νό­τη­τα.

Στο πλαί­σιο αυτό, ο ίδιος επι­κρί­νει το Σύμ­φω­νο Στα­θε­ρό­τη­τας και σχο­λιά­ζει ότι «έχου­με κολ­λή­σει με την πιο ανε­ξάρ­τη­τη από τις κε­ντρι­κές τρά­πε­ζες, η οποία έχει εμ­μο­νή με τον κίν­δυ­νο πλη­θω­ρι­σμού».

Εχο­ντας εγκα­τα­λεί­ψει τη δυ­να­τό­τη­τα υπο­τί­μη­σης, ση­μειώ­νει, η νο­μι­σμα­τι­κή ένωση δεν προ­σέ­φε­ρε επαρ­κή υπο­κα­τά­στα­τα με τη μορφή δη­μο­σιο­νο­μι­κών με­τα­βι­βά­σε­ων ή άλλων ερ­γα­λεί­ων πο­λι­τι­κής.

Κατά τον Τσα­κα­λώ­το, η Ευ­ρώ­πη αντι­με­τω­πί­ζει πρό­βλη­μα χα­μη­λής ανά­πτυ­ξης, υψη­λής ανερ­γί­ας και υπο­βάθ­μι­σης των υπο­δο­μών της και γι’ αυτό πρέ­πει να συ­νερ­γα­α­στεί στη βάση μιας ανα­πτυ­ξια­κής ατζέ­ντας. Χωρίς αυτήν οι δε­ξιοί λαϊ­κι­στές θα συ­νε­χί­ζουν να κερ­δί­ζουν έδα­φος, υπο­στη­ρί­ζει.

«Οι κα­νό­νες είναι κα­νό­νες». Το δεύ­τε­ρο αφή­γη­μα, που υπο­στη­ρί­ζει πως «οι κα­νό­νες είναι κα­νό­νες» και πρέ­πει να τη­ρού­νται, εδρά­ζε­ται κυ­ρί­ως στον Βορρά και στη Δεξιά, όπως λέει, αν και στην ίδια δε­ξα­με­νή το­πο­θε­τεί και την Κε­ντρο­α­ρι­στε­ρά, τους οπα­δούς του Μπλερ, του Σρέ­ντερ αλλά και του Ση­μί­τη.

Σύμ­φω­να με το αφή­γη­μα αυτό, κατά τον Τσα­κα­λώ­το, η Ευ­ρώ­πη μπο­ρεί να σωθεί αν όλα τα κράτη – μέλη γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρο σαν τη Γερ­μα­νία, αν τη­ρούν τους κα­νό­νες της δη­μο­σιο­νο­μι­κής ορ­θο­δο­ξί­ας, κά­νουν με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και βελ­τιώ­νουν την αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά τους.

Σύμ­φω­να με τους θια­σώ­τες του αφη­γή­μα­τος αυτού, η συχνή αλ­λα­γή των κα­νό­νων υπο­βαθ­μί­ζει την αξιο­πι­στία της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης και του ευρώ. Επι­πλέ­ον, οι πο­λί­τες του Βορρά έχουν κου­ρα­στεί να «δια­σώ­ζουν αυ­τούς του Νότου που είτε δεν θέ­λουν είτε δεν μπο­ρούν να τη­ρή­σουν τους κα­νό­νες. Υπάρ­χουν όρια στην αλ­λη­λεγ­γύη και κάθε πε­ραι­τέ­ρω εξα­σθέ­νη­ση των κα­νό­νων  ρί­χνει νερό στον μύλο των λαϊ­κι­στών» λέει το αφή­γη­μα αυτό.

Ο Τσα­κα­λώ­τος υπο­στη­ρί­ζει ότι το κοι­νω­νι­κό αφή­γη­μα αντι­με­τω­πί­ζει τους φό­βους αυτών που στρέ­φο­νται στην Ακρα Δεξιά, προ­τεί­νο­ντας μια με­τα­τό­πι­ση στην ατζέ­ντα, ενώ το άλλο αφή­γη­μα υπό­σχε­ται μια από τα ίδια. Μόνο αν αμ­φι­σβη­τη­θεί η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη τάξη θα μπο­ρέ­σει να ξε­φύ­γει από την Ακρα Δεξιά η κοι­νω­νι­κή βάση του προ­ο­δευ­τι­κού μπλοκ, ση­μειώ­νει ο υπουρ­γός.

Στην επό­με­νη χρο­νιά, κατά τον έλ­λη­να υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών, θα φανεί ποιο από τα δύο αφη­γή­μα­τα θα επι­κρα­τή­σει ή αν θα γίνει μια σο­βα­ρή προ­σπά­θεια σύ­γκλι­σης.