Νέες καραβιές στέλνει ο Ερντογάν: 330 μετανάστες σήμερα στα νησιά

Οι τουρ­κι­κές λιμε­νι­κές αρχές «υπεν­θυ­μί­ζουν» ότι δεν μπορούν να κάνουν τα στραβά μάτια στους παρά­νο­μους δια­κι­νη­τές – Σε… ακρο­βα­σίες και υπο­σχέ­σεις προ­βαί­νει ο Μου­ζά­λας – Επα­νέρ­χε­ται σε ισχύ και το Δου­βλίνο

Νέες καρα­βιές με 330 μετα­νά­στες έφτασαν σήμερα μέχρι τις 07:30 το πρωί στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου, βάσει των επί­ση­μων στοι­χείων που δίνει η κυβέρ­νηση.

Οι βάρκες με κάποιες εκα­το­ντά­δες μετα­νά­στες, κατά προ­τί­μηση παρα­βα­τι­κούς και κρα­τού­με­νους σε κλειστά κέντρα στην Τουρκία, ξυπνούν μεν για άλλη μία φορά τον εφιάλτη των ανε­ξέ­λεγ­κτων ροών προς την Ελλάδα. Ωστόσο, στην παρούσα συγκυ­ρία οι κατά­με­στες λέμβοι και οι 200-300 μετα­νά­στες λει­τουρ­γούν έμμεσα σαν «αγγε­λια­φό­ροι» του Ερντο­γάν.

Ατομα που βαρύ­νο­νται με αξιό­ποι­νες πράξεις και που προ­έρ­χο­νται από διά­φο­ρες χώρες της Αφρικής, της Μέσης Ανα­το­λής, της Ασίας, ακόμη και τη Τζα­μάικα ή την ίδια την Τουρκία, μετα­φέ­ρουν σαφές μήνυμα από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν προς την Ελλάδα και την Ευρώπη: Οτι ο «Σουλ­τά­νος» δεν πρό­κει­ται να διστά­σει, εάν και όποτε ο ίδιος το απο­φα­σί­σει, να υλο­ποι­ή­σει τις απειλές του. Για λόγους που αφορούν στην εξω­τε­ρική και εσω­τε­ρική πολι­τική του Τούρκου προ­έ­δρου, οι μετα­νά­στες χρη­σι­μο­ποιού­νται σαν ανθρώ­πινη ασπίδα για την εκβια­στική επιβολή των θέσεων Ερντο­γάν. Το άνοιγμα των συνόρων στους μετα­νά­στες -αν και «δειγ­μα­το­λη­πτικά» επί του παρόντος- ήδη απο­τε­λεί παρα­βί­αση της συμ­φω­νίας του περα­σμέ­νου Μαρτίου μεταξύ Τουρ­κίας και Ευρω­παϊ­κής Ενωσης, για τη συγκρά­τηση των προ­σφυ­γι­κών ροών προς τη Δύση. Οι τουρ­κι­κές λιμε­νι­κές αρχές υπεν­θυ­μί­ζουν ότι δεν έχουν ξεχάσει πώς να κάνουν τα στραβά μάτια στους παρά­νο­μους δια­κι­νη­τές, οι οποίοι παρα­λαμ­βά­νουν από τα παράλια της Μικράς Ασίας οικο­νο­μι­κούς (αλλά και ποι­νι­κούς) μετα­νά­στες και τους μετα­φέ­ρουν σε ακρι­τικά ελλη­νικά νησιά όπως η Λέσβος. Οι και­ρι­κές συν­θή­κες, το κρύο του χειμώνα στο ανα­το­λικό Αιγαίο, είναι ένας επι­πλέον παρά­γο­ντας που δημιουρ­γεί συν­θή­κες επεί­γο­ντος στην όλη κατά­σταση, κάτι που γνω­ρί­ζουν και βεβαίως εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται στυγνά οι δια­κι­νη­τές μετα­να­στών προς την Ελλάδα.

Τα φορ­τώ­ματα ανθρώ­πι­νων ψυχών σε υπο­τυ­πώδη και επι­κίν­δυνα πλε­ού­μενα όπως αυτά που άρχισαν να εμφα­νί­ζο­νται ξανά στη Λέσβο τις τελευ­ταίες ημέρες, εξυ­πη­ρε­τούν την επι­θε­τική ρητο­ρική του Ταγίπ Ερντο­γάν. Ο οποίος προ­σπα­θεί να απο­σπά­σει ωφε­λή­ματα για την Τουρκία επι­κα­λού­με­νος μιας δικής του έμπνευ­σης «νόμιμη άμυνα». Ο Τούρκος ηγέτης θεωρεί ότι αυτο­νο­μι­μο­ποιεί­ται να αμφι­σβη­τεί την συνθήκη της Λωζάν­νης για τα σύνορα της χώρας του με την Ελλάδα και να ανε­βά­ζει διαρκώς την ένταση των επε­κτα­τι­κών του προ­κλή­σεων. Στο ίδιο πνεύμα ο «Σουλ­τά­νος» πιστεύει ότι έχει το δικαί­ωμα να απα­ξιώ­νει την ελλη­νική δικαιο­σύνη, η οποία και δεν στέργει να ικα­νο­ποι­ή­σει άνευ όρων το αίτημα για έκδοση των 8 Τούρκων αξιω­μα­τι­κών που ζήτησαν πολι­τικό άσυλο στη χώρα μας ύστερα από την από­πειρα ανα­τρο­πής του καθε­στώ­τος Ερντο­γάν με το απο­τυ­χη­μένο πρα­ξι­κό­πημα της 15ης Ιουλίου. Οι πιέσεις των Τούρκων προς την Ελλάδα πχ για το ζήτημα των 8 στρα­τιω­τι­κών, ασκού­νται μέσω διπλω­μα­τίας με συγκε­κα­λυμ­μέ­νες απειλές του τύπου «παρα­κο­λου­θούμε στενά το θέμα, η Ελλάδα γνω­ρί­ζει από χούντα και θα πρέπει να εκδόσει τους στα­σια­στές». Ταυ­τό­χρονα όμως οι βάρκες με τους Αφρι­κα­νούς και λοιπούς παρα­βα­τι­κούς μετα­νά­στες (και σε καμία περί­πτωση πρό­σφυ­γες από εμπό­λε­μες περιο­χές όπως η Συρία) συνι­στούν ένα είδος εκβια­σμού -και μάλιστα στην πράξη.

Σε ό,τι αφορά στις σχέσεις της Τουρ­κίας με την ευρω­παϊκή Δύση, ο Ερντο­γάν είχε προει­δο­ποι­ή­σει ξεκά­θαρα ότι «εάν η Ευρώπη προ­χω­ρή­σει ακόμη περισ­σό­τερο με τις απο­φά­σεις σας για το ‘πάγωμα’ της εντα­ξια­κής δια­δι­κα­σίας της χώρας μου στην Ευρω­παϊκή Ενωση, τα σύνορα θα ανοί­ξουν. Εμείς έχουμε 3 εκατ. πρό­σφυ­γες στο έδαφός μας, έχουμε δαπα­νή­σει 15 δισ. ευρώ και η Ευρώπη δεν έχει υλο­ποι­ή­σει τις υπο­σχέ­σεις της». Και πάλι οι μετα­νά­στες είναι η έμπρα­κτη δια­βε­βαί­ωση του Τούρκου ηγέτη ότι εννοεί κάθε λέξη από τις απειλές του.

Ακρο­βα­σίες Μουζάλα και Δου­βλίνο

Εκ μέρους της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης, ο κατε­ξο­χήν αρμό­διος επί του μετα­να­στευ­τι­κού, ο ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Γιάννης Μου­ζά­λας, εμφα­νί­ζε­ται, έστω και με καθυ­στέ­ρηση, θορυ­βη­μέ­νος και ανή­συ­χος. Αίφνης κάνει λόγο για ενί­σχυση υπη­ρε­σιών ασύλου, υπο­δο­χής και ένταξης των μετα­να­στών, υπό­σχε­ται παροχή οικο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης στους νησιω­τι­κούς δήμους που βρί­σκο­νται στην δια­κε­καυ­μένη ζώνη της μεθο­ρίου. Το πιο αξιο­ση­μεί­ωτο, όμως, είναι ότι ο κ. Μου­ζά­λας μιλά, για άλλη μία φορά για «απο­συμ­φό­ρηση» των νησιών από τους εγκλω­βι­σμέ­νους μετα­νά­στες και προ­ώ­θησή τους στην ελλη­νική ενδο­χώρα. Στο σημείο αυτό, όμως, οι αντι­δρά­σεις εκ μέρους πολλών ευρω­παϊ­κών κρατών είναι ιδιαί­τερα έντονες, καθώς θεωρούν ότι η μετε­γκα­τά­σταση, έστω και επι­λε­κτικά, προ­σφύ­γων και μετα­να­στών στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα ανοίγει παρά­τυπο δίαυλο προς την κεντρική Ευρώπη και καταρ­γεί οποια­δή­ποτε συμ­φω­νία.

Ο ευσεβής πόθος του υπουρ­γού, όπως εκφρά­ζε­ται σε επι­στολή του προς τους ομο­λό­γους του στην ΕΕ είναι ότι έως το τέλος του 2017 περισ­σό­τε­ροι από 20.000 πρό­σφυ­γες θα έχουν μετε­γκα­τα­στα­θεί στην Ευρώπη. Είναι σαφές ότι η προ­τε­ραιό­τητα του Γιάννη Μουζάλα είναι να δώσει την εντύ­πωση στους εξα­γριω­μέ­νους νησιώ­τες ότι εισα­κούει τις κραυγές αγωνίας τους και παλεύει για την ανα­κού­φισή τους. Ωστόσο, η λύση της προ­ώ­θη­σης των μετα­να­στών στο κυρίως σώμα της Ελλάδας είναι ένα μέτρο εξαι­ρε­τικά αμφί­βο­λης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας και ενδέ­χε­ται να προ­κα­λέ­σει μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα από αυτά που επι­χει­ρεί να επι­λύ­σει.

Παράλ­ληλα, μια άλλη δυσοί­ωνη για την Ελλάδα προ­ο­πτική σε σχέση με το μετα­να­στευ­τικό, είναι η εισή­γηση της Κομι­σιόν για την επα­νε­νερ­γο­ποί­ηση της Συν­θή­κης του Δου­βλί­νου από τον Μάρτιο του 2017. Σύμφωνα με αυτήν, τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα απο­κτή­σουν και πάλι το δικαί­ωμα να στέλ­νουν πίσω στην Ελλάδα παρά­τυ­πους μετα­νά­στες, εφόσον αυτή ήταν η χώρα της αρχικής τους υπο­δο­χής. Η Συνθήκη έχει κατα­στεί ανε­νεργή από το 2011, όταν και κρίθηκε ότι η Ελλάδα δεν ήταν σε θέση να αντα­πο­κρι­θεί στις υπο­χρε­ώ­σεις της ως μέλους της ΕΕ σε σχέση με τους πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες. Υπο­τί­θε­ται όμως ότι αυτό δεν ισχύει πλέον και ορι­σμέ­νες κυβερ­νή­σεις πιέζουν την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή να επα­να­φέ­ρει σε ισχύ τη Συνθήκη του Δου­βλί­νου. Το επι­χεί­ρημά τους είναι ότι η ΕΕ έχει εκτα­μιεύ­σει τερά­στια ποσά για την υπο­στή­ριξη της Ελλάδας, ειδικά για την αντι­με­τώ­πιση της προ­σφυ­γι­κής κρίσης και ότι είναι η σειρά της χώρας μας πλέον να ανα­λά­βει τις ευθύνες που της ανα­λο­γούν.

protothema.gr