Ολάντ «Sans moi»- Δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιος

 «Sans moi», «χωρίς εμένα» έγραψε στο πρω­το­σέ­λιδό της η Liberation, το οποίο έγινε viral λίγες ώρες μετά την ανα­κοί­νωση του Ολάντ μολο­νότι το φύλλο της Παρα­σκευής δεν είχε κυκλο­φο­ρή­σει ακόμα στα κιόσκια. Η εφη­με­ρίδα χαρα­κτή­ρισε ως «μια πρώτη» για την γαλλική πολι­τική σκηνή τη μη διεκ­δί­κηση από τον εν ενερ­γεία πρόεδρο μιας δεύ­τε­ρης θητείας. Αλλά είναι διάχυτη η μελαγ­χο­λία. Ο Ολάντ εγκα­τα­λεί­πει απο­γοη­τευ­μέ­νος τη μάχη.

Σύμφωνα με δημο­σκο­πή­σεις, μόνο το 4% των Γάλλων δήλωνε ικα­νο­ποι­η­μένο από τη δια­χεί­ριση Ολάντ. Αλλες σφυγ­μο­με­τρή­σεις ήταν ακόμα πιο σκληρές: Το 80% των γάλλων πολιτών δεν ήθελε να ξαναδεί τον Ολάντ υπο­ψή­φιο για την προ­ε­δρία. Προ­σέξτε: δεν ερω­τού­ντο αν θα τον ψήφιζαν στις εκλογές του Απρι­λίου, αλλά αν θα ήθελαν να τον ξανα­δούν υπο­ψή­φιο – και οκτώ στους δέκα δεν το ήθελαν!

Οι πολι­τι­κοί ανα­λυ­τές ήταν επίσης αυστη­ροί με το απο­τύ­πωμα της προ­ε­δρίας Ολάντ. Εξηγούν πως οι Γάλλοι δεν ήθελαν καν να του δώσουν μία ακόμη ευκαι­ρία να αντι­με­τω­πί­σει την παντα­χού παρούσα τρο­μο­κρα­τική απειλή που έγινε δυστυ­χώς ο κανόνας επί των ημερών του. Ούτε ένιωθαν ότι πρέπει να τον αφήσουν να επι­χει­ρή­σει να βελ­τιώ­σει τη στάσιμη οικο­νο­μία της χώρας που επί θητείας Ολάντ έγινε όλο και πιο συχνά στόχος της κρι­τι­κής των Βρυ­ξελ­λών και του Βερο­λί­νου.

Ακόμη και σε προ­σω­πικό επίπεδο, στα μάτια κάποιων ο γάλλος πρό­ε­δρος έχει εξευ­τε­λι­στεί. Η σχέση του με την ηθοποιό Ζυλί Γκαγιέ, μπορεί να γέμισε τα εξώ­φυλλα του σκαν­δα­λο­θη­ρι­κού Τύπου και να τον περιέ­γραψε ως πολι­τικό με ανε­πτυγ­μένη λίμπι­ντο, αλλά προ­σέ­βαλε πολλούς ψηφο­φό­ρους των σοσια­λι­στών – για τους πιο συντη­ρη­τι­κούς ούτε λόγος.

Το μόνο που είχε να επι­δεί­ξει ο Ολάντ, λένε οι ανα­λυ­τές, είναι η Συμ­φω­νία του Παρι­σιού, η πρώτη διε­θνούς κλί­μα­κας συμ­φω­νία για την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος, που υπο­γρά­φηκε στη γαλλική πρω­τεύ­ουσα τον Δεκέμ­βριο του 2015. Αλλά και αυτή τίθεται πια εν αμφι­βόλω λόγω Ντό­ναλντ Τραμπ.

Ισως η μόνη «επι­τυ­χία» του Φραν­σουά Ολάντ να ήταν τελικά η… Ελλάδα. Ο γάλλος ηγέτης, ξεχνώ­ντας τις προ­σβο­λές του Αλέξη Τσίπρα το 2012, βοήθησε σε μέγιστο βαθμό να ξεπε­ρα­στεί η κρίση του καλο­και­ριού του 2015 και κατά­φερε να κρα­τή­σει τη χώρα μας στην Ευρω­ζώνη, προ­στα­τεύ­ο­ντας με κόπο αυτήν την εύθραυ­στη ισορ­ρο­πία στην καρδιά της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης.

Ο πρό­ε­δρος Ολάντ ήταν -και είναι- ένας φίλος της Ελλάδας, όπως τον έχει χαρα­κτη­ρί­σει ο ίδιος ο κ. Τσίπρας (που ξέχασε τα «Ολα­ντρέου»). Επι­σκέ­φτηκε δύο φορές την Αθήνα την εποχή της κρίσης, όταν οι άλλοι ευρω­παίοι ηγέτες δεν ήθελαν καν να φωτο­γρα­φη­θούν δίπλα στους έλληνες πολι­τι­κούς. Μετά δε το οδυνηρό δημο­ψή­φι­σμα της 5ης Ιουλίου, ήταν εκείνος που έπεισε και βοήθησε την ελλη­νική κυβέρ­νηση και τους δανει­στές να συνερ­γα­στούν για να απο­φευ­χθεί ένα Grexit που τότε έμοιαζε ώρες μακριά. Με την επι­κεί­μενη απο­χώ­ρησή του από το Μέγαρο Ηλυσίων, η Ελλάδα χάνει έναν ακόμη φίλο, μετά τον Τζακ Λιου, τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών των ΗΠΑ που απο­χω­ρεί στις 20 Ιανουα­ρίου μαζί με τον Μπαράκ Ομπάμα από τον Λευκό Οίκο.

Δεν θα είναι εύκολα τα πράγ­ματα, ούτε για εμάς, ούτε βέβαια για τους Γάλλους. Οι γάλλοι σοσια­λι­στές θα επι­λέ­ξουν τον υπο­ψή­φιό τους μέχρι τον προσεχή Ιανουά­ριο. Θα είναι ο σκληρός και πιο κεντρώος Μανουέλ Βαλς; Το πιθα­νό­τερο. Αυτό όμως δεν σημαί­νει ότι ο σημε­ρι­νός πρω­θυ­πουρ­γός θα είναι και ο επό­με­νος πρό­ε­δρος της Γαλλίας – κάθε άλλο.

Φαβορί για μια θέση στον β΄γύρο, απέ­να­ντι στη σίγουρη Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου, είναι ο Φραν­σουά Φιγιόν της Δεξιάς, ο οποίος έχει μια ατζέντα που κάνει τα ελλη­νικά μνη­μό­νια να μοιά­ζουν με περί­πατο στο πάρκο. Επι­πλέον υπάρχει ο παρά­γο­ντας Εμα­νουέλ Μακρόν, ο νεαρός πρώην πλέον υπουρ­γός Οικο­νο­μίας, ο οποίος θεω­ρεί­ται μια κεντρώα λύση, απέ­να­ντι τόσο στη Λεπέν, όσο και στον Φιγιόν. Ολοι τους δεν έχουν κανέναν λόγο να παίζουν το χαρτί της εξω­στρέ­φειας που έπαιξε ο Ολάντ, χωρίς τελικά να κατα­φέ­ρει πολλά…

protagon.gr