Δημοκρατική Συμπαράταξη: Πρόταση 12+1 σημείων για τα «κόκκινα» δάνεια

Συνο­λική πρόταση 12 σημείων για τη ρύθμιση των κόκ­κι­νων δανείων παρου­σί­ασε η Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη, σε ημερίδα της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής ομάδας, παρου­σία εκπρο­σώ­πων των κοι­νω­νι­κών φορέων. Συγκε­κρι­μένα:

«1) Πάγωμα της οφειλής για τις ευπα­θείς κοι­νω­νι­κές ομάδες, για όσο διά­στημα διαρ­κούν σε αυτούς τα ακραία κοι­νω­νικά και οικο­νο­μικά φαι­νό­μενα τα οποία αντι­με­τω­πί­ζουν. Και εν συνε­χεία, στις ρυθ­μί­σεις οι οποίες προ­τεί­νο­νται με το σχέδιό μας. Προ­φα­νώς, με νομο­θε­τι­κές βελ­τιώ­σεις, προ­τεί­νουμε την παρά­ταση ισχύος του Ν. 3869/2010.

2) Ανα­μόρ­φωση του Τει­ρε­σία, ώστε όσοι έχουν ενήμερα στε­γα­στικά δάνεια να έχουν αυξη­μένη πιστο­λη­πτική ικα­νό­τητα και να υπάρχει δια­φο­ρε­τι­κός βαθμός αξιο­λό­γη­σης των καθυ­στε­ρή­σεων μεταξύ προ­ϊ­ό­ντων στε­γα­στι­κών δανείων και κατα­να­λω­τι­κών δανείων. Να απο­συν­δε­θεί από τα πιστω­τικά Ιδρύ­ματα, η δυνα­τό­τητα ρύθ­μι­σης στε­γα­στι­κών ενυ­πό­θη­κων δανείων, από την ρύθμιση των κατα­να­λω­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων.

3) Αφαί­ρεση τόκων υπε­ρη­με­ρίας.

Νομο­θε­τική παρέμ­βαση ώστε να ορί­ζε­ται ότι οι απαι­τή­σεις των πιστω­τι­κών ιδρυ­μά­των εξα­ντλού­νται στις λογι­στικά εγγε­γραμ­μέ­νες οφειλές των δανειο­λη­πτών και δεν μπορούν να απαι­τη­θούν μη λογι­στι­κο­ποι­η­μέ­νες εγγρα­φές, όπως τόκοι υπε­ρη­με­ρίας, από όταν τα δάνεια ήρθαν σε ορι­στική καθυ­στέ­ρηση. Με αυτό τον τρόπο επέρ­χε­ται μία εξ αρχής ελά­φρυνση του οφει­λέτη, η οποία και θα απο­τε­λεί κίνητρο για την υπαγωγή σε ρύθμιση. Η ρύθμιση αυτή, σε σχέση με τις τρέ­χου­σες ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές του δανειο­λή­πτη, τον απαλ­λάσ­σει στα στε­γα­στικά από το 25%, μεσο­σταθ­μικά των τρε­χου­σών οφειλών του και στα κατα­να­λω­τικά δάνεια υπερ­βαί­νει το 40%. Δηλαδή το δάνειο ρυθ­μί­ζε­ται περίπου από το ύψος το οποίο είχε την περίοδο που κατέστη ληξι­πρό­θε­σμο. Για τη Δημο­κρα­τική Συμπα­ρά­ταξη, δεν είναι δυνατόν, εν μέσω της κρίσης, να ανα­ζη­τού­νται και να εξο­φλού­νται τόκοι επί των τόκων εν μέσω της κρίσης.

4) Αντι­κει­με­νι­κός τύπος καθο­ρι­σμού της δόσης.

Νομο­θε­τική Συμπλή­ρωση του Κώδικας Δεο­ντο­λο­γίας, ώστε μέσω αντι­κει­με­νικά προσ­διο­ρι­σμέ­νου μαθη­μα­τι­κού, να ορί­ζε­ται ένα πλαφόν κατα­βο­λής δόσης ανά δανειο­λή­πτη, που θα λαμ­βά­νει υπόψη του, τόσο την κλίμακα εισο­δή­μα­τος, όσο και τις λοιπές υπο­χρε­ώ­σεις του σε Εφορία και Ασφα­λι­στικά Ταμεία και να προ­κύ­πτει εξα­το­μι­κευ­μένα η οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα εξό­φλη­σης των οφειλών. Το ποσό αυτό θα επι­και­ρο­ποιεί­ται ανά έτος.

5) Ενιαίοι κανόνες για τις ρυθ­μί­σεις.

Είναι απα­ραί­τητο να απο­μα­κρυν­θούμε από τις αρχικές συμ­βα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του δανειο­λή­πτη, ώστε τα οι ρυθ­μί­σεις να υπό­κει­νται σε ενιαί­ους κανόνες. Τα πιστω­τικά ιδρύ­ματα θα πρέπει να συμ­βάλ­λουν απο­φα­σι­στικά στη σύγκληση των επι­το­κίων των ρυθ­μί­σεων, σε χαμη­λό­τερα επίπεδα από αυτά που σήμερα δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται στην αγορά, διότι αυτό θα συμ­βάλ­λει απο­φα­σι­στικά στην στα­θε­ρό­τητα του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος.

6) Ακύρωση κατα­χρη­στι­κών ρυθ­μί­σεων.

Όπου μονο­με­ρώς αυξή­θη­καν από πιστω­τικά ιδρύ­ματα ( πχ PROBANK), τα επι­τό­κια των δανείων, με την επί­κληση μάλιστα της κρίσης, προ­τεί­νουμε την άμεση εξο­μοί­ωσή τους με τα συμ­βα­τικά επι­τό­κια που υπε­γρά­φη­σαν και την ανα­μόρ­φωση των δανείων αυτών, ώστε να ο δανειο­λή­πτης να επι­βα­ρύ­νε­ται μόνο με τις συμ­βα­τικά συμ­φω­νη­μέ­νες χρε­ώ­σεις.

7) Ανα­διάρ­θρωση οφειλών με βάση την εμπο­ρική αξία

Ενθάρ­ρυνση της χρήσης του χρη­μα­το­δο­τι­κού εργα­λείου του δια­χω­ρι­σμού της οφειλής και του «παγώ­μα­τος», μέρους αυτής. Βάση του δια­χω­ρι­σμού είναι η εμπο­ρική αξία του ακι­νή­του. Η συνεπής εξό­φληση του τιμή­μα­τος της εμπο­ρι­κής αξίας με συνέ­πεια, θα συνε­πά­γε­ται ανά έτος, ανάλογη μείωση του «παγω­μέ­νου» άληκτου κεφα­λαίου. Έτσι ώστε, στο τέλος της ρύθ­μι­σης, το ενα­πο­μέ­νον κεφά­λαιο να είναι πλήρως βιώσιμο για το δανειο­λή­πτη.

8) Εναρ­μό­νιση και ενιαία αντι­με­τώ­πιση των δανείων, είτε πρό­κει­ται για δάνεια με εγγύηση του ελλη­νι­κού Δημο­σίου, είτε για δάνεια που δεν έχουν εγγύηση του ελλη­νι­κού Δημο­σίου. Απο­τε­λεί ακραία μορφή ανι­σό­τη­τας και παρα­βί­α­σης του Συντάγ­μα­τος, που σε καμία αιτία δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος δεν εδρά­ζε­ται, η εξαί­ρεση των δανείων με εγγύηση του ελλη­νι­κού Δημο­σίου από το Νόμο που περιο­ρί­ζει τον ανα­το­κι­σμό των οφειλών.

9) Με τον ίδιο τρόπο που προ­τεί­νουμε για τις τρά­πε­ζες θα πρέπει να ρυθ­μι­στούν τα δάνεια με εγγύηση του ελλη­νι­κού Δημο­σίου, των οποίων σημα­ντικό τμήμα των καθυ­στε­ρή­σεων έχουν βεβαιω­θεί στις ΔΟΥ και απο­τε­λούν οφειλές προς το ελλη­νικό Δημόσιο πλέον. Η ρύθμιση εν προ­κει­μένω θα πρέπει να γίνει μέσω των τρα­πε­ζών, με επι­στροφή της οφειλής και τις αντί­στοι­χες δια­γρα­φές των ληξι­πρό­θε­σμων χρε­ώ­σεων, για να τύχουν ισό­τι­μης αντι­με­τώ­πι­σης οι συγκε­κρι­μέ­νοι δανειο­λή­πτες σε σχέση με το υπό­λοι­πους.

10) Κίνητρα για τους ενή­με­ρους δανειο­λή­πτες.

Για τους ενή­με­ρους δανειο­λή­πτες στε­γα­στι­κών δανείων, προ­τεί­νε­ται η υιο­θέ­τηση από τα πιστω­τικά ιδρύ­ματα, κινή­τρων, όπως:

Α) Μείωση του επι­το­κίου δανει­σμού, άρα και της δόσης.

Β) Επι­στροφή, ως επι­βρά­βευση, τμή­μα­τος των τόκων που έχουν κατα­βλη­θεί.

11) Προ­τεί­νε­ται ο δρα­στι­κός περιο­ρι­σμός της ευθύνης των εγγυ­η­τών, ώστε να απε­λευ­θε­ρω­θεί ένα μεγάλο μέρος της κοι­νω­νίας από την πίεση που υφί­στα­ται εξαι­τίας της από­φα­σής του να εγγυ­η­θεί σε δάνεια, χωρίς να έχει προσ­δο­κία προ­σω­πι­κής ωφέ­λειας (για παρά­δειγμα εγγυ­ή­σεις σε συγ­γε­νικά πρόσωπα).

12) Για τους δανειο­λή­πτες σε ελβε­τικό φράγκο, προ­τεί­νε­ται η μετα­τροπή των δανείων τους σε ευρώ, με ονο­μα­στική αξία του δανείου σε ευρώ κατά την ημέρα της εκτα­μί­ευ­σης και επι­τό­κιο ίδιο με αυτό των ρυθ­μι­ζό­με­νων δανείων και ανα­μόρ­φωση του ύψους του άληκτου κεφα­λαίου ανάλογα με τις κατα­βο­λές που έχουν γίνει.

13) Είναι κάθετη η αντί­θεσή μας, προς οποια­δή­ποτε πώληση των στε­γα­στι­κών δανείων σε Funds. Αυτή θα οδη­γούσε εκρη­κτικά κοι­νω­νικά αδιέ­ξοδα και θα υπο­νό­μευε την ίδια τη στα­θε­ρό­τητα του τρα­πε­ζι­κού συστή­μα­τος. Η επα­να­γορά των στε­γα­στι­κών δανείων, μολο­νότι ακού­γε­ται ελκυ­στική, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα υπο­κρύ­πτει μεγάλα επι­χει­ρη­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα, τα οποία θα απο­κτή­σουν την ελλη­νική γη, σε πολύ μικρή αξία. Διότι αυτή η πρόταση, δεν αφορά τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των δανειο­λη­πτών που είτε με δυσκο­λίες απο­πλη­ρώ­νει τα δάνειά της, είτε λόγω των υψηλών δόσεων αδυ­να­τεί να εξυ­πη­ρε­τή­σει τα δάνειά της.

Οι προ­τά­σεις μας εξάλλου, σε συν­δυα­σμό με το Νόμο 3869/2010, παρέ­χουν πλήρη προ­στα­σία στην πρώτη κατοι­κία των Ελλήνων και την δυνα­τό­τητα να απο­κα­τα­στα­θούν οι αθέ­μι­τες πρα­κτι­κές που έχουν κατά καιρούς εφαρ­μό­σει τρα­πε­ζικά ιδρύ­ματα. Αυτό χωρίς να χρειά­ζε­ται να προ­σφύ­γουμε σε επι­λο­γές, οι οποίες στε­ρού­νται ηθικής απέ­να­ντι στο κοι­νω­νικό σύνολο και καταρ­ρα­κώ­νουν την έννοια της Πίστης πάνω στην οποία πρέπει να στη­ρί­ζε­ται ένα σύγ­χρονο χρη­μα­το­πι­στω­τικό σύστημα.

Ενδει­κτικά μπο­ρούμε να πούμε το εξής. Με την πρότασή μας ένα μέσο στε­γα­στικό δάνειο που σήμερα έχει σε ορι­στική καθυ­στέ­ρηση 100.000 ευρώ, θα ρυθ­μι­στεί στις 75.000 ευρώ ονο­μα­στική αξία του δανείου, η δόση μπορεί να περιο­ρι­στεί ανάλογα τη φορο­λο­γική δήλωση, έως και το 15- 20%, συμ­βα­τι­κής δόσης».

Καθη­με­ρινή