Παραμύθι χωρίς όνομα

Το παρα­μύθι της ζωής της Πηνε­λό­πης Δέλτα μπορεί να μην είχε αίσιο τέλος. Ένα άλλο παρα­μύθι, όμως, που έγραψε, το «Παρα­μύθι χωρίς όνομα», το οποίο εξι­στο­ρεί τις περι­πέ­τειες της Ελλάδας με τρόπο αλλη­γο­ρικό, έχει αίσιο τέλος.

Σε μια ανώνυμη χώρα τα πάντα έχουν παρα­λύ­σει εξαι­τίας της ανι­κα­νό­τη­τας και της ηλι­θιό­τη­τας των αρχό­ντων αλλά και της αδια­φο­ρίας και της τεμπε­λιάς των αρχο­μέ­νων. O βασι­λιάς Αστό­χα­στος, που όπως λέει και τ’όνομά του ,σπα­τά­λησε την περιου­σία του κράτους και άφησε την άλλοτε ευτυ­χι­σμένη χώρα του να ερη­μώ­σει, οδη­γώ­ντας έτσι τους πολίτες σε οικο­νο­μική από­γνωση και προ­σω­πική εξα­θλί­ωση. Όταν το κράτος φτάνει στο έσχατο όριο της φτώ­χειας, ζητούν από γει­το­νικό κράτος δάνειο. Ο είρωνας ηγε­μό­νας της γεί­το­νος τους στέλνει αμπα­λα­ρι­σμένο σε περί­τε­χνο κιβώτιο μια γαϊ­δου­ρο­κε­φαλή. Αυτή η προ­σβολή κινη­το­ποιεί το φιλό­τιμο του απλού λαού. Με επι­κε­φα­λής τον νέο ηγέτη τους, τον Συνετό Β’, γιο του βασιλιά , που παρα­λαμ­βά­νει τη χώρα σε άθλια κατά­σταση , αλλά με σκληρή δουλειά, επι­λέ­γο­ντας με προσοχή για συνερ­γά­τες του λιγο­στούς αδιά­φθο­ρους που έχουν απο­μεί­νει στον τόπο, κατα­φέρ­νει έχοντας συμπα­ρα­στά­τες τον λαό, να την ανα­στή­σει και να την κάνει πάλι μεγάλη και τρανή. Με φρέσκες ιδέες, αφού πρώτα ανοι­κο­δο­μή­σουν τα ερείπια και ανα­θε­ω­ρή­σουν τους θεσμούς, εκστρα­τεύ­ουν και νικούν τον υβριστή στέλ­νο­ντάς του πεσκέσι τη γαϊ­δου­ρο­κε­φαλή.

Μοιάζει με σύγ­χρονη, ελλη­νική, πολι­τική αλλη­γο­ρία.  Κι όμως γρά­φτηκε πριν από 100 χρόνια ακριβώς. ‘Ηταν τον Οκτώ­βριο του 1910 όταν πρω­το­εκ­δό­θηκε το «Παρα­μύθι χωρίς όνομα» της Πηνε­λό­πης Δέλτα, που δεν έζησε καν τα περι­πε­τειώδη κεφά­λαια της πρό­σφα­της Ιστο­ρίας μας: γεν­νη­μένη το 1874, αυτο­κτό­νησε στις 27 Απρι­λίου του 1941, τη μέρα που μπήκαν οι Γερ­μα­νοί στην Αθήνα.

Ενα παρα­μύθι που μοιάζει πραγ­μα­τικά πολύ επί­καιρο και τόσο κοντά στο σήμερα. Αγγίζει χορδές που βρί­σκο­νται σε αδρά­νεια και με έναν τρόπο ενδυ­να­μώ­νει την πίστη στην ελπίδα και στην ανάγκη του λαού αυτού να πιστέ­ψει σε πρόσωπα και ιδέες και να επα­να­κτή­σει αξιο­πρέ­πεια και συνεί­δηση. Μήπως να το ξανα­δια­βά­ζαμε;