Η Ντίνα Παχύλη – Μαχαιρίδη αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στη θεραπεία των παιδιών

Πόσα χρόνια ασκείτε το επάγ­γελμα της παι­διά­τρου;

Από το 1983, ξεκί­νησα από το Αγλαΐα Κυρια­κού, στη Ρόδο είμαι από το 1986.

Μια ζωή ολό­κληρη…

Μια ζωή ναι, πέρασε όμως πολύ γρήγορα! Η παι­δια­τρική, ειδικά όταν γίνεις μητέρα δεν είναι απλώς μια δουλειά. Το 50% είναι η άσκηση του επαγ­γέλ­μα­τος και το υπό­λοιπο 50% είναι εμπει­ρία και διαί­σθηση. Καταρ­χήν, πρέπει να μπορείς να προ­σεγ­γί­σεις την ψυχο­λο­γία του παιδιού, κι αυτό, αν είσαι μητέρα, σε βοηθάει και ταυ­τό­χρονα πρέπει να μπορείς να προ­σεγ­γί­σεις την μητέρα ως μητέρα. Η παι­δια­τρική δεν είναι απλώς ένα επάγ­γελμα, ούτε και μόνο λει­τούρ­γημα. Είναι μια δια­δι­κα­σία δια­φο­ρε­τική από τα άλλα επαγ­γέλ­ματα, που όμως πάντα σου δίνει χαρά, παρ΄όλη την αγωνία.

Σε αυτά τα πολλά χρόνια που ασκείτε το επάγ­γελμα, φαντά­ζο­μαι πήρατε πολλές χαρές αλλά και πολλές λύπες.

Πιστεύω ότι είμαι ο πλου­σιό­τε­ρος άνθρω­πος του κόσμου, όχι σε υλικά αγαθά αλλά σε συναι­σθή­ματα… Η παι­δια­τρική έχει απί­στευ­τες πίκρες, συνα­ντάς δυσκο­λίες όταν είσαι ανα­γκα­σμέ­νος να ενη­με­ρώ­σεις τους γονείς για σοβαρές ασθέ­νειες των παιδιών τους. Οι πιο δύσκο­λες στιγμές της ζωής μου είναι όταν είμαι υπο­χρε­ω­μένη να πω στους γονείς ότι το παιδί τους πάσχει από μια σοβαρή ασθέ­νεια, σε τέτοιες κατα­στά­σεις δεν μπορείς να είσαι αμέ­το­χος… Υπάρχει πάντα στε­νο­χώ­ρια την οποία προ­σπα­θείς να παρα­με­ρί­σεις για να δώσεις ελπίδα και δύναμη στους γονείς. Νιώθω όμως ευγνώ­μων, γι’ αυτό δηλώνω πλούσια, γιατί πήρα και παίρνω πολλή αγάπη από τον κόσμο, που ανα­γνω­ρί­ζει ότι ήμουν πάντα δίπλα τους και δεν υπήρξα απλώς «εκτε­λε­στής» ενός καθή­κο­ντος.

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να περ­πα­τήσω στον δρόμο χωρίς να συνα­ντήσω γονείς, παιδιά που έρχο­νται να μου μιλή­σουν ευρι­σκό­μενα πλέον στην εφηβεία ή ακόμα και ενή­λι­κες που θερά­πευσα ως παιδιά. Μόνιμη έκφρασή μου είναι «ποιος ή ποια είσαι εσύ;». Ο κόσμος δείχνει την ευγνω­μο­σύνη του και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά…

Κλη­θή­κατε πολλές φορές να δια­χει­ρι­στείτε δυσά­ρε­στα περι­στα­τικά;

Το πιο δύσκολο κομμάτι της παι­δια­τρι­κής είναι να δια­γνώ­σεις μια κακο­ή­θεια σε ένα παιδί… Εδώ δεν μπο­ρούμε να ολο­κλη­ρώ­σουμε τον έλεγχο αλλά κατά 90% γνω­ρί­ζουμε ότι υπάρχει πρό­βλημα και το πιο δύσκολο είναι να προ­σεγ­γί­σουμε τον γονιό, να τον ενη­με­ρώ­σουμε για το τι πρό­κει­ται να αντι­με­τω­πί­σει. Εξίσου δυσά­ρε­στο είναι να πρέπει να ενη­με­ρώ­σουμε τον γονιό ότι το παιδί του πάσχει από χρόνιο νόσημα, όπως είναι ο σακ­χα­ρώ­δης δια­βή­της που δυστυ­χώς έχει αυξηθεί πάρα πολύ. Είναι σοκ για ένα παιδί που μέχρι χθες ήταν μια χαρά, να είναι υπο­χρε­ω­μένο να κάνει κάθε μέρα ενέσιμη ινσου­λίνη. Υπάρ­χουν κι άλλα σοβαρά νοσή­ματα, όπως είναι οι λοι­μώ­ξεις, η μηνιγ­γί­τιδα, η νεφρική ανε­πάρ­κεια και άλλες σοβαρές παθή­σεις που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των παιδιών. Στη Ρόδο δεν έχουμε τμήμα νεογνών και είμαστε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να κάνουμε αερο­δια­κο­μι­δές με το ΕΚΑΒ με τερά­στιες δυσκο­λίες και με τον χρόνο να είναι ενα­ντίον μας. Δεν εξοι­κειώ­νε­σαι ποτέ με αυτά τα περι­στα­τικά…

Η Ρόδος έχει αυξη­μένα ποσοστά παι­δι­κού καρ­κί­νου;

Από το 2011 μέχρι το 2013 είχαμε 27 παιδιά με κακο­ή­θειες, ήταν κάτι που με τρο­μο­κρά­τησε. Τότε ζήτησα την βοήθεια της δια­κε­κρι­μέ­νης ογκο­λό­γου Ελένης Κοσμίδη η οποία ήρθε στη Ρόδο και σε ομιλία της καθη­σύ­χασε τους γονείς. Από την εργασία που κάναμε, δεν βρήκαμε σημα­ντική στα­τι­στική διαφορά σε σχέση με την υπό­λοιπη χώρα, όπου σε πολλές περιο­χές υπήρχε εξίσου αυξη­μέ­νος παι­δι­κός καρ­κί­νος. Τώρα – ευτυχώς- έχουμε μόνο τρία παιδιά με καρκίνο, το τελευ­ταίο δια­γνώ­σθηκε την περα­σμένη εβδο­μάδα. Πρό­κει­ται για ένα κορι­τσάκι με λευ­χαι­μία, ένα αγοράκι με νευ­ρο­βλά­στωμα και ένα άλλο το οποίο έχει ένα σπάνιο είδος νευ­ρο­ε­ξαρ­τώ­με­νου όγκου που είναι πολύ δύσκο­λος στην θερα­πεία του. Θέλω να πιστεύω και εύχομαι ότι θα πάνε καλά, γιατί ο παι­δι­κός καρ­κί­νος θερα­πεύ­ε­ται. Στις τέσ­σε­ρις λευ­χαι­μίες μόνο η μία δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στην θερα­πεία αλλά κι αυτή έχουμε την δυνα­τό­τητα να την παλέ­ψουμε, κάνο­ντας μετα­μό­σχευση μυελού των οστών.

Κι εδώ έρχεται η «Ροδαυγή»…

Η «Ροδαυγή» είναι το τρίτο μου παιδί! Νιώθω ευγνώ­μων προς τον κόσμο που μας αγκά­λιασε, μας στήριξε και μας έδωσε την δυνα­τό­τητα να φέρουμε τα Δωδε­κά­νησα πρώτα σε προ­σφορά δείγ­μα­τος για έλεγχο ιστο­συμ­βα­τό­τη­τας για την πιθα­νό­τητα χρήσης και μετα­μό­σχευ­σης μυελού των οστών. Από τα δικά μας δείγ­ματα, έχουν μετα­μο­σχευ­θεί αρκετά παιδιά.

Υπάρχει πάντα μεγάλη αντα­πό­κριση του κόσμου στις εκδη­λώ­σεις της «Ροδαυ­γής».

Ναι, πάντα. Με την ευκαι­ρία να σας ενη­με­ρώσω ότι το πρώτο σαβ­βα­το­κύ­ριακο του Δεκεμ­βρίου θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουμε το επόμενο μπαζάρ μας και θέλω δημόσια να ευχα­ρι­στήσω τον κόσμο που πάντα είναι κοντά μας όταν τον χρεια­ζό­μα­στε.

Η «Ροδαυγή» πώς ξεκί­νησε;

Η «Ροδαυγή» ξεκί­νησε στη Ρόδο από την ανάγκη μετα­μό­σχευ­σης μυελού των οστών, σε παιδιά με μεσο­γειακή αναιμία. Ηδη έχουν μετα­μο­σχευ­θεί επι­τυ­χώς τρία παιδιά, τα οποία δεν μεταγ­γί­ζο­νται πλέον και ακόμα δύο βρί­σκο­νται στη δια­δι­κα­σία εύρεσης ιστο­συμ­βα­τού δότη. Θέλω να ευχα­ρι­στήσω τον καθη­γητή κ. Στ. Γραφάκο, διευ­θυ­ντή μετα­μο­σχεύ­σεων μυελού των οστών στο Νοσο­κο­μείο Παίδων, που είναι πάντα δίπλα μας. Ετσι, λοιπόν, ξεκί­νησε η «Ροδαυγή» τον Αύγου­στο του 2011 με σκοπό να βοη­θή­σει και να στη­ρί­ξει παιδιά με νοσή­ματα που χρήζουν μετα­μό­σχευ­σης μυελού των οστών.

Η παι­δια­τρική κλινική του Νοσο­κο­μείου Ρόδου, της οποίας προ­ΐ­στα­στε, ασκεί και σημα­ντικό κοι­νω­νικό έργο, βοη­θώ­ντας ευπα­θείς ομάδες, όπως είναι τα προ­σφυ­γό­πουλα αλλά και τα παιδιά των ΡΟΜΑ.

Η παι­δια­τρική κλινική ασκεί και ασκούσε πάντα κοι­νω­νική παι­δια­τρική, διότι – δυστυχώς- δεν ευη­με­ρούν όλα τα παιδιά της Ρόδου. Σε ό,τι αφορά τους πρό­σφυ­γες το πρό­βλημα είναι πιο σύνθετο καθώς μιλάμε για παιδιά που έφυγαν από πόλεμο, πέρασαν πολλές κακου­χίες για να έρθουν εδώ. Δυστυ­χώς, βίωσα την τραγική και επώδυνη δια­δι­κα­σία να παρα­λάβω ένα παιδί το οποίο ήταν σε κατά­σταση πνιγμού και το είδαμε παρά τις προ­σπά­θειές μας να χάνεται, χωρίς να μπο­ρέ­σουμε να το επα­να­φέ­ρουμε στη ζωή, στο ναυάγιο του 2015. Είδαμε όμως και παιδιά να γεν­νιού­νται εδώ και το συναί­σθημα αυτό ήταν πολύ όμορφο, να βλέπεις ένα παιδί να γεν­νιέ­ται σε έναν τόπο όπου ήρθαν οι γονείς του για να βρουν ελπίδα, μακριά από τον πόλεμο και τις στάχτες της χώρας τους. Το γεγονός ότι κι εγώ γεν­νή­θηκα στην Ιμβρο απ΄όπου ουσια­στικά μας έδιωξαν από τον τόπο μας, είμαι κι εγώ πρό­σφυ­γας, με ευαι­σθη­το­ποί­ησε ακόμα περισ­σό­τερο, ένιωσα έντονα συναι­σθή­ματα και, όπως πάντα, θεώρησα υπο­χρέ­ωσή μου να βοηθήσω και να σταθώ δίπλα σε παιδιά που έχουν ανάγκη. Τα παιδιά των προ­σφύ­γων έχουν εξε­τα­στεί όλα και προ­σπά­θησα να τα εμβο­λιάσω. Το πρό­βλημα είναι ότι δεν βρήκα εμβόλια, η πολι­τεία δεν μου έδωσε κι ανα­γκά­στηκα να βρω από την Αθήνα. Σε αυτήν την προ­σπά­θεια με βοήθησε και ο Γ. Μαχαι­ρί­δης και βρήκαμε εμβόλια από την περι­φε­ρειάρχη Αττικής την κ. Ρ. Δούρου. Εδώ δυστυ­χώς, ούτε η Περι­φέ­ρεια ούτε κανείς άλλος μου έδωσε εμβόλια… Ήταν περίπου 52 παιδιά, τα εμβόλια δεν επαρ­κού­σαν και προ­τί­μησα να εμβο­λιάσω τα μικρό­τερα παιδιά, των οποίων η ζωή κιν­δυ­νεύει περισ­σό­τερο από σοβαρά νοσή­ματα. Σε όλα αυτά τα παιδιά, έφτιαξα βιβλιά­ρια και τώρα περι­μένω να βρω νέα εμβόλια για όσα παιδιά δεν εμβο­λιά­στη­καν και για όσα θα έρθουν.

Αρκεί να σας πω, ότι ακόμα και από την δομή της Τήλου μας στέλ­νουν εδώ παιδιά να εμβο­λιά­σουμε. Υπήρξε ένας προ­βλη­μα­τι­σμός από ορι­σμέ­νους αν θα έπρεπε να κάνουμε εμβόλια στα προ­σφυ­γό­πουλα και αν δεί­χνουμε τον ίδιο ζήλο για τα Ροδι­τό­πουλα… Η κοι­νω­νική παι­δια­τρική που ασκεί­ται στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου πρω­τί­στως εμβο­λιά­ζει και θερα­πεύει τα Ροδι­τό­πουλα. Κάνο­ντας εμβόλια και στα προ­σφυ­γό­πουλα, δημιουρ­γεί­ται ασπίδα προ­στα­σίας και στα δικά μας παιδιά, απο­φεύ­γο­ντας την μετά­δοση δια­φό­ρων νοση­μά­των.

Αυτό που επίσης με στε­νο­χώ­ρησε, ήταν ότι τα προ­σφυ­γό­πουλα κάθο­νταν όλη μέρα χωρίς να κάνουν τίποτα. Ετσι όταν οι Μαμάδες της Ρόδου συγκέ­ντρω­σαν χρήματα για να μας φτιά­ξουν την παιδική χαρά της παι­δια­τρι­κής κλι­νι­κής, μαζί με τα χρήματα από τον κου­μπαρά του μικρού Αγγελου Γκιώνη ο οποίος χάθηκε από κακο­ή­θεια, και που οι γονείς τα δώρισαν στην μνήμη του, πήρα την άδεια από το Νοσο­κο­μείο να μετα­φέρω την παλιά παιδική χαρά στο χώρο που φιλο­ξε­νού­νται οι πρό­σφυ­γες έτσι ώστε τα παιδιά αυτά να έχουν μερικές στιγμές ξεγνοιασιάς-αν μπορούν να έχουν.

Παράλ­ληλα, με την κ. Σκούρ­του την οποία ευχα­ρι­στώ θερμά όπως και τα παιδιά του Πανε­πι­στη­μίου, προ­σπα­θή­σαμε τα παιδιά αυτά να έχουν μια δημιουρ­γική απα­σχό­ληση σε αυτόν τον χώρο και να περνούν κάποιες ώρες ευχά­ρι­στα. Δυστυ­χώς όμως πάντα έρχο­νται και­νού­ρια παιδιά και πάντα υπάρ­χουν ανάγκες, γι αυτό και παρα­καλώ όλο τον κόσμο, όποιος θέλει να βοη­θή­σει, να με βοη­θή­σει με εμβόλια ώστε να ολο­κλη­ρώσω τον εμβο­λια­σμό.

Κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη, κάνο­ντας έναν απο­λο­γι­σμό όλων αυτών των ετών, τι θυμάστε πιο έντονα;

Είναι τόσα πολλά… Τη χαρά που νοιώ­θεις όταν ένα παιδί που χανόταν, που για κάποια στιγμή πίστε­ψες ότι δεν θα μπο­ρού­σες να βοη­θή­σεις, έρχεται και να σου δίνει μια μεγάλη αγκαλιά. Νομίζω ότι δεν υπάρχει ωραιό­τερο πράγμα. Η αγάπη είναι το μονα­δικό πράγμα που το δίνεις και διπλα­σιά­ζε­ται, αυτό μου έλεγε ο υπέ­ρο­χος πατέρας που είχα και που μου έμαθε τι σημαί­νει αγάπη, τι σημαί­νει αλλη­λεγ­γύη, τι σημαί­νει προ­σφορά και πόσο πιο πλού­σιος γίνεσαι όταν δίνεις και όχι όταν παίρ­νεις…