Απειλή για νέα μέτρα η διπλή ατζέντα του ΔΝΤ

Στη νέα φάση του ελλη­νι­κού προ­γράμ­μα­τος και με δεδο­μένο ότι Γερ­μα­νία, Ολλαν­δία και Φιλαν­δία πιέ­ζο­νται και πολι­τικά να έχουν το Ταμείο στο ελλη­νικό πρό­γραμμα, χωρίς όμως το κόστος της δημο­σιο­νο­μι­κής ελά­φρυν­σης, μέσω της άμεσης ανα­διάρ­θρω­σης του χρέους και του εξορ­θο­λο­γι­σμού των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων.

Η κρυφή ανη­συ­χία του οικο­νο­μι­κού επι­τε­λείου είναι μήπως και αυτή την φορά ως λύση προ­κρι­θεί το άνοιγμα, εκ νέου, του φορο­λο­γι­κού και του ασφα­λι­στι­κού.

Τα βασικά σημείο της ατζέ­ντας του ΔΝΤ, υπεν­θύ­μισε η επι­κε­φα­λής της απο­στο­λής του ταμείου στην Ελλάδα κ. Ντέλια Βελ­κου­λέ­σκου στο σημεί­ωμα που άφησε μετά την αξιο­λό­γηση του άρθρου IV για την Ελλάδα: Περι­κο­πές στις υφι­στά­με­νες συντά­ξεις, νέα μείωση στο αφο­ρο­λό­γητο και πλήρη απε­λευ­θέ­ρωση της αγορά εργα­σίας.

Παράλ­ληλα όμως θεωρεί απα­ραί­τητη την άμεση ελά­φρυνση του χρέους -μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν ανα­κοι­νώ­σει οι ευρωπαίοι- και την ανα­θε­ώ­ρηση των δημο­σιο­νο­μι­κών στόχων.

Από την άλλη πλευρά, οι Ευρω­παίοι επι­μέ­νουν σε μια σκληρή δημο­σιο­νο­μική ατζέντα, η οποία εξα­σφα­λί­ζει ένα λογα­ρια­σμό για το χρέος που αφήνει μικρά περι­θώ­ρια για την ελά­φρυνση του χρέους.

Σε αντάλ­λαγμα είναι σαφώς πιο διαλ­λα­κτι­κοί σε σκληρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, όπως είναι η φορο­λο­γία και το ασφα­λι­στικό.

Το δύσκολο είναι ότι τώρα όλοι περι­μέ­νουν το ΔΝΤ να απο­φα­σί­σει για το εάν και πότε θα εντα­χθεί στο ελλη­νικό πρό­γραμμα.

Η Φιλαν­δία, η οποία έχει περάσει σε ύφεση από το γ’ τρίμηνο του 2016, έχει να αντι­με­τω­πί­σει έναν διο­γκού­μενο εθνι­κι­σμό με ακρο­δε­ξιές απο­χρώ­σεις.

Όλα αυτά δεί­χνουν οι Βόρειες χώρες είναι σχεδόν αδύνατο να απο­φα­σί­σουν για άμεση λύση του ελλη­νι­κού χρέους, πολλώ δε μάλλον να βελ­τιώ­σουν τη λύση και να αλλά­ξουν τους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους, όπως απαιτεί το ΔΝΤ.

Η σύγκρουση των δύο απόψεων είχε νικητή το ΔΝΤ, αφού οι Ευρω­παίοι ανα­γκά­στη­καν να δεχθούν το δημο­σιο­νο­μικό κόφτη ο οποίος υπο­τί­θε­ται ότι μπορεί να διορ­θώ­σει απο­κλί­σεις έως και 3,6 δισ. ευρώ.

Το ζήτημα είναι ότι αυτήν την φορά το Ταμείο δεν θα αρκε­στεί στα ημί­με­τρα και θα ζητήσει επι­τα­κτικά τις αλλαγές που απαι­τούσε από την αρχή, αλλά χρειά­στηκε να συμ­βι­βα­στεί με τον «κόφτη».

Γ’ αυτό άλλωστε το ταμείου έδωσε μέσα από το σημεί­ωμα για την αξιο­λό­γηση του άρθρου IV, το περι­θώ­ριο αντι­κα­τά­στα­σης μέτρων.

Όταν μιλάει για την διεύ­ρυνση της φορο­λο­γι­κής βάσης μιλάει για περι­κο­πές των φορο­α­παλ­λα­γών (με πρώτο το αφο­ρο­λό­γητο), με παράλ­ληλη μείωση όμως των φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών.

Κατά την ίδια έννοια και στο ασφα­λι­στικό αφήνει να δια­φα­νεί ότι αν γίνουν περι­κο­πές στις υφι­στά­με­νες συντά­ξεις, μπορεί να υπάρξει ένα περι­θώ­ριο, το έλλειμμα του 10% του ΑΕΠ που έχει σήμερα το ελλη­νικό ασφα­λι­στικό σύστημα, να καλυ­φθεί και με μικρό­τε­ρες αυξή­σεις στις ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές.

enikonomia.gr