Σάλος από δήλωση Πελεγρίνη για τους Εβραίους και το ολοκαύτωμα

Σε μια δήλωση που προ­κα­λεί αίσθηση προ­χώρ­τησε ο υφυ­πουρ­γός Παι­δείας, Θεο­δό­σης Πελε­γρί­νης, ο οποίος μιλώ­ντας για την Μικρα­σια­τική Κατα­στροφή και τα δεινά που έχει υποστεί ο ελλη­νι­σμός, απέδωσε στους Εβραί­ους “τακτική οικειο­ποί­η­σης” του Ολο­καυ­τώ­μα­τος με απώτερο στόχο την εξα­σφά­λιση αισθη­μά­των συμπά­θειας του πολι­τι­σμέ­νου κόσμου για όσα υπέ­στη­σαν”.

Μιλώ­ντας στη Βουλή, ο κ. Πελε­γρί­νης παρό­τρυνε τους Ελληνες να οικειο­ποι­η­θούν με ανάλογο τρόπο τις κατα­στρο­φές που έχουν υποστεί και μέσα στο κλίμα συμπά­θειας που θα δια­μορ­φω­θεί «ενδε­χο­μέ­νως η διεκ­δί­κηση απο­ζη­μιώ­σεων […] μπορεί να κατα­στεί απο­τε­λε­σμα­τική».

Κου­μου­τσά­κος: Απα­ρά­δε­κτα ανι­στό­ρη­τοι οι ισχυ­ρι­σμοί Πελε­γρίνη

Ο υφυ­πουρ­γός Παι­δείας, πανε­πι­στη­μια­κός καθη­γη­τής Φιλο­σο­φίας και πρώην πρύ­τα­νης (!) κ. Πελε­γρί­νης ανα­γκά­στηκε να κάνει διορ­θω­τική δήλωση για τα όσα ανι­στό­ρητα, ανή­κου­στα και απα­ρά­δε­κτα είπε περί οικειο­ποί­η­σης της έννοιας του Ολο­καυ­τώ­μα­τος από τους Εβραί­ους”, δήλωσε ο ΓιώργοςΚου­μου­τσά­κος.

“Εάν δεν ξέρουν, του­λά­χι­στον ας προ­σέ­χουν. Εάν δεν μπορούν να προ­σέ­ξουν, καλύ­τερα να μην μιλούν για τόσο ευαί­σθητα ζητή­ματα. Εάν δεν μπορούν να πράξουν τίποτα από αυτά, τότε ας παραι­τη­θούν”, πρό­σθεσε ο εκπρό­σω­πος τύπου της Ν.Δ.

Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ ζητούν την απο­πο­μπή Πελε­γρίνη

Οι δηλώ­σεις του αυτές, προ­κά­λε­σαν θύελλα αντι­δρά­σεων, με το ΠΑΣΟΚ να τονίζει πως «η εθνο­λαϊ­κι­στική αφήγηση της κυβέρ­νη­σης είναι ένα από τα βασικά χαρα­κτη­ρι­στικά και συστα­τικά της. Αυτή τη φορά όμως ξεπε­ρά­στηκε κάθε όριο.  Ο κ. Πελε­γρί­νης εξέ­φρασε από το βήμα της Βουλής έναν απρο­κά­λυ­πτο αντι­ση­μι­τι­σμό μιλώ­ντας για οικειο­ποί­ηση της έννοιας του Ολο­καυ­τώ­μα­τος από τους Εβραί­ους. Χωρίς δισταγμό προ­σέ­βαλε τους Έλληνες Εβραί­ους δια­χω­ρί­ζο­ντας τους από τον εθνικό κορμό». Στη συνέ­χεια, η Χαρι­λάου Τρι­κούπη τον κατη­γό­ρησε πως πρό­τεινε «την οικειο­ποί­ηση από τη χώρα μας της έννοιας της κατα­στρο­φής έτσι ώστε η χώρα να κερ­δί­σει συμπά­θεια και χρήμα. Έπαιξε με κυνισμό με την ιστο­ρική μνήμη προ­σβάλ­λο­ντας την βάναυσα. Αφησε άφωνους τους υγιώς σκε­πτό­με­νους πολίτες αυτής της χώρας. Η αρχι­συ­ντα­ξία της κομ­μα­τι­κής εφη­με­ρί­δας Αυγή, όμως, έσπευσε να δημο­σιεύ­σει την ομιλία υιο­θε­τώ­ντας εμμέσως πλην σαφώς το περιε­χό­μενό της» συνε­χί­ζει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ζητά την «απο­πο­μπή του κ. Πελε­γρίνη και την έκφραση συγνώ­μης σε όσους προ­σέ­βαλε από τη μεριά της κυβέρ­νη­σης».

Από την πλευρά του, το Ποτάμι ζητά επίσης την παραί­τηση του Θεοδόση Πελε­γρίνη, ανα­φέ­ρο­ντας:

«Να θυμί­σουμε στον κ. υφυ­πουργό ότι οι Εβραίοι της Ευρώπης εξο­λο­θρεύ­θη­καν κατά το Ολο­καύ­τωμα. Εκα­τομ­μύ­ρια πέθαναν στα κρε­μα­τό­ρια. Δεν έκαναν δικό τους το Ολο­καύ­τωμα (αυτό σημαί­νει το ρήμα οικειο­ποιού­μαι). Η ιστο­ρική μνήμη δεν είναι ερα­σι­τε­χνική θεα­τρική παρά­σταση, ούτε παι­χνίδι λέξεων. Ιδίως όταν μιλάς για το Απόλυτο Κακό, το Ολο­καύ­τωμα. «Είναι βάρβαρο να γράφεις ποίηση μετά το Άου­σβιτς», είχε πει ένας μεγάλος Γερ­μα­νός φιλό­σο­φος. Δεν το έχει ακούσει ο καθη­γη­τής φιλο­σο­φίας κ. Πελε­γρί­νης; Οι δηλώ­σεις του είναι ένα βήμα πριν από το νεγκα­σιο­νι­σμό, την άρνηση του Ολο­καυ­τώ­μα­τος, που απο­τε­λεί αγώνα ζωής για τους ακρο­δε­ξιούς όλων των εποχών και όλου του κόσμου.

Αν έχει λίγο φιλό­τιμο ο κ. Πελε­γρί­νης, να ζητήσει συγ­γνώμη και μετά να παραι­τη­θεί. Άλλωστε ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν πρό­κει­ται να τον απο­πέμ­ψει. Αυτά για την κυβέρ­νηση είναι λεπτο­μέ­ρειες, λεπτο­μέ­ρειες της ιστο­ρίας».

Τα “μαζεύει” ο Πελε­γρί­νης: Ηθελα να πω την λέξη ανά­δειξη, όχι παρα­δρομή

Από την πλευρά του, ο κ. Πελε­γρί­νης προ­χώ­ρησε σε διευ­κρι­νι­στική ανα­κοί­νωση, τονί­ζο­ντας πως εκ παρα­δρο­μής ανέφερε την λέξη “οικειο­ποί­ηση” και πως ήθελε να πει την λέξη “ανά­δειξη”.

Συγκε­κρι­μένα τονίζει: 

«Εξ αφορμής κακό­βου­λων δημο­σιευ­μά­των, στα οποία δια­στρε­βλώ­θηκε η αναφορά μου στον εβραϊκό λαό κατά την ομιλία μου στην ολο­μέ­λεια της Βουλής στις 15 Σεπτεμ­βρίου 2016, δηλώνω κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι στην συγκε­κρι­μένη περι­κοπή της ομιλίας μου, εξέ­φρασα τον σεβασμό και την συμπά­θεια μου προς τον εβραϊκό λαό για τις διώξεις που υπέστη από τους ναζί, όπως κάθε αμε­ρό­λη­πτος ανα­γνώ­στης μπορεί να δια­πι­στώ­σει αν ανα­τρέ­ξει στο ίδιο το κείμενο μου. Η εκ παρα­δρο­μής χρήση της λέξης ‘οικειο­ποί­ηση’, αντί της λέξης ‘ανά­δειξη’, δεν αλλοιώ­νει το νόημα των όσων υπο­στή­ριξα από το βήμα της Βουλής» ανα­φέ­ρει στην ανα­κοί­νωσή του.

Η ομιλία του στη Βουλή

«Όσο κι αν το ολο­καύ­τωμα παρα­πέ­μπει, γενικώς, στον διωγμό και στην γενο­κτο­νία που επι­χει­ρεί κάποιο κράτος ή καθε­στώς ενα­ντίον εθνικών, θρη­σκευ­τι­κών, κοι­νω­νι­κών ή πολι­τι­κών ομάδων, που δρουν στους κόλπους ενός λαού, οι Εβραίοι πέτυχαν να ταυ­τί­σουν το ολο­καύ­τωμα προς την τραγική μοίρα του έθνους των, προ­κει­μέ­νου να ανα­δεί­ξουν τα εγκλή­ματα του ναζι­στι­κού καθε­στώ­τος εις βάρος των, με απώτερο στόχο να προ­κα­λέ­σουν την οργή εναντίoν εκείνων που εγκλη­μά­τη­σαν κατά της εθνικής των υπό­στα­σης και την συμπά­θεια του πολι­τι­σμέ­νου κόσμου για όσα υπέ­στη­σαν. Με υπομονή και επιμονή εξα­σφά­λι­σαν την οικειο­ποί­ηση του ολο­καυ­τώ­μα­τος έτσι, ώστε να διεκ­δι­κή­σουν την δικαί­ωσή τους.

»Με ανάλογο τρόπο, ίσως, θα μπο­ρού­σαμε, κι εμείς, να οικειο­ποι­η­θούμε την κατα­στροφή, σταθερό παρα­κο­λού­θημα της ιστο­ρίας του ελλη­νι­σμού. Επειδή πρό­κει­ται δε για την δια­μόρ­φωση μιας νοο­τρο­πίας και, ως εκ τούτου, απο­τε­λεί ζήτημα παι­δείας, η προ­σή­κουσα εκστρα­τεία θα ήταν σκόπιμο, ίσως, να ανα­λη­φθεί, σε πρώτη φάση, από τις διά­φο­ρες βαθ­μί­δες της εκπαί­δευ­σης –από το ανώτατο πνευ­μα­τικό ίδρυμα της χώρας, την Ακα­δη­μία Αθηνών, και τα ανώτατα εκπαι­δευ­τικά ιδρύ­ματα, τα Πανε­πι­στή­μια, έως τις πρώτες τάξεις του Δημο­τι­κού. Ο όρος κατα­στροφή –ίδιος στις λατι­νο­γε­νείς γλώσσες: στα αγγλικά catastrophe, στα γαλλικά catastrophe, στα γερ­μα­νικά Katastrophe, στα ιταλικά catastrofe, στα ισπα­νικά catástrofe– μπορεί να συντε­λέ­σει στην ευρεία εξά­πλωση της οικειοπoίησης του εκ μέρους μας.

»Μέσα στο κλίμα συμπά­θειας, που ήθελε δια­μορ­φω­θεί από την συσχέ­τιση του ελλη­νι­σμού προς την κατα­στροφή, ενδε­χο­μέ­νως η διεκ­δί­κηση απο­ζη­μιώ­σεων για όσα υπέ­στη­μεν εξ υπαι­τιό­τη­τος άλλων να μπορεί να κατα­στεί απο­τε­λε­σμα­τική. Να δειχθεί ότι η διεκ­δί­κηση αυτή είναι αίτημα απο­κα­τά­στα­σης του δικαίου, και όχι ζήτημα αντι­πα­ρά­θε­σης προς αυτόν ή εκείνον τον λαό.

»Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι η προ­τει­νό­μενη οικειο­ποί­ηση της κατα­στρο­φής από τον ελλη­νι­σμό θα χρεια­στεί χρόνο, για να επι­τευ­χθεί το προσ­δο­κώ­μενο απο­τέ­λε­σμα. Είναι δείγμα σωφρο­σύ­νης, όμως, να περι­μέ­νεις προ­ε­τοι­μα­ζό­με­νος παρά να σπεύ­δεις ανέ­τοι­μος.»