Γιατί σκοτώνουν τα καΐκια πριν να γεράσουν; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδοτεί την καταστροφή

Μια πα­ρά­δο­ση ετών έχει αρ­χί­σει να σβή­νει. Η Ελ­λά­δα που ήταν μια κα­τε­ξο­χήν ναυ­τι­κή δύ­να­μη στον στόλο των ξύ­λι­νων αλιευ­τι­κών σκα­φών κα­τα­στρέ­φει τα σκα­ριά της. Η οδη­γία της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης στο όνομα της υπε­ρα­λί­ευ­σης των θα­λασ­σών, οδη­γεί στα­δια­κά σε αφα­νι­σμό » ένα βα­σι­κό κομ­μά­τι του λαϊ­κού πο­λι­τι­σμού, τη ναυ­πη­γι­κή τέχνη. Τα κα­ΐ­κια ανα­δεί­χθη­καν αυ­τό­μα­τα σε εχθρό και απο­φα­σί­στη­κε η από­συρ­σή τους και μά­λι­στα με βίαιο τρόπο. Τα επαγ­γελ­μα­τι­κά κα­ΐ­κια των πα­ρά­κτιων ψα­ρά­δων δια­λύ­ο­νται με μπουλ­ντό­ζες για να μειω­θεί -όπως λένε- το ψά­ρε­μα στη θά­λασ­σα και να ελεγ­χθεί η υπε­ρα­λί­ευ­ση.

Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση επι­δο­τεί την κα­τά­θε­ση αλιευ­τι­κής άδειας και την κα­τα­στρο­φή του σκά­φους ή τη χρη­σι­μο­ποί­η­σή του για άλλο σκοπό, με απο­τέ­λε­σμα τα τε­λευ­ταία χρό­νια να έχουν κα­τα­στρα­φεί πε­ρί­που 12.500 από τα 17.500 σκα­ριά.

Ο στό­χος βέ­βαια δεν επι­τυγ­χά­νε­ται και τα απο­τε­λέ­σμα­τα αμ­φι­σβη­τού­νται. Το μόνο που επι­τυγ­χά­νε­ται είναι να χά­νο­νται οι πα­λιοί τε­χνί­τες και μαζί με αυ­τούς και η παλιά τους τέχνη, που είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με την ναυ­τι­κή πα­ρά­δο­ση. Ταυ­τό­χρο­να χι­λιά­δες επαγ­γελ­μα­τί­ες ψα­ρά­δες βγή­καν στη σύ­ντα­ξη ή άλ­λα­ξαν επάγ­γελ­μα.

Η πα­ρά­νο­μη αλιεία συ­νε­χί­ζε­ται είτε με πλα­στι­κά και φου­σκω­τά είτε με ανε­μό­τρα­τες, που γδέρ­νουν τους βυ­θούς, είτε με τα γρι-γρι, που βά­ζουν λά­μπες δέκα φορές πιο ισχυ­ρές από το επι­τρε­πό­με­νο και καίνε τους γό­νους και τα πλαγ­κτόν.

Αγώ­νας διά­σω­σης

Ο «Ελ­λη­νι­κός Σύν­δε­σμος Πα­ρα­δο­σια­κών Σκα­φών», που ιδρύ­θη­κε το 1999, έχει κάνει με­γά­λο αγώνα για να απο­τρέ­ψει αυτή τη διά­λυ­ση των καϊ­κιών. Ο πρό­ε­δρός του συν­δέ­σμου, Νίκος Κα­βα­λιέ­ρος, έχει συ­γκε­ντρώ­σει όλα τα απα­ραί­τη­τα έγ­γρα­φα και τις κοι­νο­τι­κές δια­τά­ξεις που στην ουσία αφή­νουν πε­ρι­θώ­ρια για τη σω­τη­ρία τους, καθώς θα μπο­ρού­σαν να μεί­νουν στη θά­λασ­σα, αλ­λά­ζο­ντας χρήση. «Η πο­λι­τεία φέρει τε­ρά­στια ευ­θύ­νη, διότι η νο­μο­θε­σία θα μπο­ρού­σε να εφαρ­μο­στεί δια­φο­ρε­τι­κά, αφού προ­βλέ­πε­ται το πε­ρι­θώ­ριο για εναλ­λα­κτι­κή χρήση των πα­ρα­δο­σια­κών σκα­φών. Να αξιο­ποι­η­θούν του­ρι­στι­κά ή ακόμα και να κα­τα­βυ­θι­στούν για να φι­λο­ξε­νή­σουν πλη­θυ­σμούς ψα­ριών. Όμως, το κρά­τος κω­φεύ­ει στο έγκλη­μα», δη­λώ­νει ο ίδιος. Το­νί­ζει ότι τη στιγ­μή που η γει­το­νι­κή Τουρ­κία το­νώ­νει την του­ρι­στι­κή της κί­νη­ση με εκα­το­ντά­δες με­γά­λα ξύ­λι­να κα­ΐ­κια που κά­νουν ημε­ρή­σια τα­ξί­δια στις ακτές της Ιω­νί­ας, στην Ελ­λά­δα σπάει τα δικά της πλε­ού­με­να, που μπο­ρεί να είναι και 80-90 ετών. «Έτσι πε­ρι­φρο­νού­με τη ναυ­τι­κή μας πα­ρά­δο­ση, την ίδια την ιστο­ρία μας που μαρ­τυ­ρεί ότι το νε­ό­τε­ρο ελ­λη­νι­κό κρά­τος δεν θα υπήρ­χε χωρίς τη ναυ­το­σύ­νη και το εμπο­ρι­κό πνεύ­μα των Ελ­λή­νων». Κα­ρα­βο­μα­ρα­γκοί στους ταρ­σα­νά­δες.

Μια πα­ρά­δο­ση τριών χι­λιε­τιών

Τα ση­με­ρι­νά κα­ΐ­κια είναι οι κλη­ρο­νό­μοι μιας πα­ρά­δο­σης τριών χι­λιε­τιών. Από τα «ξύ­λι­να τείχη» των αρ­χαί­ων και τα ξύ­λι­να σκα­ριά της επα­νά­στα­σης μέχρι και τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, που ξε­κί­νη­σε η πα­ρακ­μή της κα­τα­σκευ­ής ξύ­λι­νων πλοια­ρί­ων. Τη δε­κα­ε­τία του ’60 οι ταρ­σα­νά­δες ήταν ένας χώρος ζω­τι­κής οι­κο­νο­μι­κής ση­μα­σί­ας σε κάθε λι­μά­νι και σε κάθε ψα­ρο­χώ­ρι, αφού έτρε­φαν 200 με 300 οι­κο­γέ­νειες. Οι κα­ρα­βο­τε­χνί­τες χρειά­ζο­νταν πε­ρί­που πέντε χρό­νια για να τε­λειώ­σουν ένα καΐκι. Πολ­λές φορές έφτια­χναν μόνοι τους ακόμα και τα ερ­γα­λεία που χρειά­ζο­νταν για την κα­τα­σκευή των πλοια­ρί­ων. Η στιγ­μή της κα­θέλ­κυ­σης του πλοί­ου ήταν η πιο λα­μπρή στιγ­μή για όλους και πιο πολύ για τους μά­στο­ρες. Αγια­σμοί, ψαλ­μω­δί­ες, γλέ­ντια και χοροί, συ­νό­δευαν κάθε βύ­θι­σμα στο νερό.

mixanitouxronou.gr