“Εφυγε” με «μη υποβοηθούμενη ευθανασία» ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Βέλιος

Πέ­θα­νε το βράδυ της Κυ­ρια­κής 4 Σε­πτεμ­βρί­ου, ο δη­μο­σιο­γρά­φος Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος. Πριν φύγει άφησε δύο ιδιό­χει­ρες ση­μειώ­σεις τις οποί­ες και δη­μο­σιεύ­ει ο ιστό­το­πος prettylife.gr.

Όπως ανα­φέ­ρει το δη­μο­σί­ευ­μα το οποίο έχει τίτλο «Αντίο φίλε Αλέ­ξαν­δρε!» και υπο­γρά­φει ο Κρι­κόρ Τσα­κι­τζιάν, την Κυ­ρια­κή το βράδυ έφυγε από κοντά μας ο δη­μο­σιο­γρά­φος Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος σε ηλι­κία 63 ετών. Τον τε­λευ­ταίο καιρό τα­λαι­πω­ρή­θη­κε από τον καρ­κί­νο, ο οποί­ος τον κα­τέ­βα­λε σω­μα­τι­κά αλλά ευ­τυ­χώς όχι πνευ­μα­τι­κά. Ο Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος ήταν πνεύ­μα ελεύ­θε­ρο, ασυμ­βί­βα­στο. Είχε αι­ρε­τι­κές από­ψεις και πολ­λές φορές προ­κα­λού­σε με τις θέ­σεις του. Τε­λι­κά με την όλη στάση που κρά­τη­σε μέχρι τέ­λους, έδει­ξε πως τί­πο­τα από αυτά που πρέ­σβευε δεν ήταν προ­σποι­η­τό και επί­πλα­στο. Κάθε άλλο, ήταν ο εαυ­τός του.

Ο ανε­ξάρ­τη­τος και αι­ρε­τι­κός Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος

Ήταν έν­θερ­μος υπο­στη­ρι­κτής των ελευ­θε­ριών και των δι­καιω­μά­των του αν­θρώ­που. Υπε­ρα­σπί­στη­κε με σθέ­νος μέχρι τέ­λους, το δι­καί­ω­μα που έχει ο κάθε άν­θρω­πος στο να επι­λέ­γει τον τρόπο με τον οποίο θέλει να ζήσει, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο θέλει να πε­θά­νει και μά­λι­στα ήταν υπέρ­μα­χος της ευ­θα­να­σί­ας. Τον τε­λευ­ταίο καιρό είχε δη­λώ­σει δη­μό­σια πως θα έκανε και ο ίδιος ευ­θα­να­σία, προ­τού τον συν­θλί­ψει κυ­ριο­λε­κτι­κά ο καρ­κί­νος. Όπως είπε πολ­λές φορές σε δη­μό­σιες εμ­φα­νί­σεις του, σκό­πευε να κάνει ευ­θα­να­σία στη Ζυ­ρί­χη. Εκεί μά­λι­στα η ευ­θα­να­σία ονο­μά­ζε­ται «υπο­βοη­θού­με­νη αυ­το­κτο­νία». Τε­λι­κά δεν πήγε στη Ζυ­ρί­χη!

Συ­νε­πής στο λόγο του, χθες βράδυ, προ­χώ­ρη­σε σε αυτή την πράξη, έχο­ντας πλήρη συ­νεί­δη­ση των πρά­ξε­ων του, όπως υπο­στή­ρι­ξε και σε επι­στο­λή που άφησε λίγο πριν κα­τα­φύ­γει σε «μη υπο­βοη­θού­με­νη ευ­θα­να­σία». Με αυτό τον τρόπο έσπα­σε δια της βίας ένα τα­μπού της Ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας και της πο­λι­τεί­ας.

Τις τε­λευ­ταί­ες μέρες φρό­ντι­σε να συ­να­ντή­σει τους φί­λους του και να μας απο­χαι­ρε­τή­σει με το δικό του ξε­χω­ρι­στό τρόπο και πάντα με ένα με­γά­λο χα­μό­γε­λο και αρ­κε­τό χιού­μορ και σαρ­κα­σμό, παρά την τόσο δύ­σκο­λη κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του.

Μέχρι και την τε­λευ­ταία στιγ­μή, έδει­χνε πως είναι από­λυ­τα συ­νει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για την επι­λο­γή του αυτή, αλλά και απο­φα­σι­σμέ­νος να μην κάνει βήμα πίσω. Κα­νείς και τί­πο­τα δεν μπο­ρού­σε να τον στα­μα­τή­σει, και μά­λι­στα θε­ω­ρού­σε πως ήταν πλέον ηθική του υπο­χρέ­ω­ση να μην δει­λιά­σει. Με τη συ­γκε­κρι­μέ­νη του πράξη, ήξερε πολύ καλά ότι θα άνοι­γε για τα καλά η συ­ζή­τη­ση για το τόσο επί­και­ρο θέμα της ευ­θα­να­σί­ας και του δι­καιώ­μα­τος του αν­θρώ­που για μια αξιο­πρε­πή ζωή και επί­σης έναν αξιο­πρε­πή θά­να­το. Ο Αλέ­ξαν­δρος είχε πλήρη επί­γνω­ση για τις συ­νέ­πειες που μπο­ρού­σε να έχει σε τρί­τους μια τέ­τοια από­φα­ση, σε μια χώρα που ακόμη δεν τολμά να δει τα προ­βλή­μα­τα κα­τά­μα­τα κι έτσι απο­φά­σι­σε να προ­χω­ρή­σει σε «μη υπο­βοη­θού­με­νη ευ­θα­να­σία» εντε­λώς μόνος.

Το αντίο του Αλέ­ξαν­δρου Βέ­λιου

Λίγο πριν την τε­λευ­ταία πράξη του δρά­μα­τος συ­νέ­τα­ξε μια επι­στο­λή και ζή­τη­σε να δια­νε­μη­θεί στον Τύπο. Ήθελε, όπως έλεγε μέχρι τέ­λους, να πα­ρευ­ρε­θούν στην κη­δεία του, γνω­στοί και άγνω­στοι φίλοι του και να δη­μιουρ­γη­θεί μια κο­σμο­πλημ­μύ­ρα. Επι­θυ­μού­σε να υπάρ­ξει πλή­θος κό­σμου στην «τε­λευ­ταία του δη­μό­σια εμ­φά­νι­ση», για να δεί­ξει στον πο­λι­τι­κό κόσμο που νο­μο­θε­τεί, πως όλοι αυτοί οι άν­θρω­ποι, ακόμη κι αν δια­φω­νούν μαζί του, με την πα­ρου­σία τους δη­λώ­νουν ότι συμ­φω­νούν στο γε­γο­νός πως κάθε άν­θρω­πος έχει το δι­καί­ω­μα να απο­χω­ρή­σει από αυτή τη ζωή όπως αυτός επι­θυ­μεί και πάνω απ’ όλα με αξιο­πρέ­πεια.

Η κη­δεία του θα γίνει την Τρίτη 6 – Σε­πτεμ­βρί­ου 2016 στις 15:00 το από­γευ­μα στο Α΄ νε­κρο­τα­φείο της Αθή­νας και θα ψαλεί νε­κρώ­σι­μη ακο­λου­θία στην εκ­κλη­σία των Αγίων Θε­ο­δώ­ρων, που βρί­σκε­ται μέσα στο χώρο του νε­κρο­τα­φεί­ου.

Η ανα­κοί­νω­ση του Αλέ­ξαν­δρου Βέ­λιου, η οποία είναι χει­ρό­γρα­φη για να μην αμ­φι­σβη­τη­θεί από κα­νέ­να, είναι η ακό­λου­θη:

Η τε­λευ­ταία μου νο­ση­λεία στο νο­σο­κο­μείο πι­στο­ποί­η­σε τη ρα­γδαία επι­δεί­νω­ση της υγεί­ας μου. Είναι, πλέον, θέμα λίγων εβδο­μά­δων.

Ανα­στο­χα­ζό­με­νος την εμπει­ρία των πρό­σφα­των μηνών και μπρο­στά στο φάσμα της πε­ραι­τέ­ρω σω­μα­τι­κής και πνευ­μα­τι­κής φθο­ράς μου, απο­φά­σι­σα απόψε να δώσω μόνος μου, ενώ­πιος ενω­πίω με τον εαυτό μου, το τέλος που μου ται­ριά­ζει. Να φύγω εν ει­ρή­νη και εν συ­νει­δή­σει.

Έζησα με αξιο­πρέ­πεια. Με αξιο­πρέ­πεια επέ­λε­ξα να πε­θά­νω.

Απο­χαι­ρε­τώ με αγάπη όλους εκεί­νους που δεν πρό­λα­βαν να με απο­χαι­ρε­τί­σουν, και ζητώ κα­τα­νό­η­ση από τους δι­κούς μου αν­θρώ­πους, στους οποί­ους δεν έδωσα την ευ­και­ρία να μου κλεί­σουν τα μάτια.

Έζησα δη­μιουρ­γι­κά και, εν πολ­λοίς, ασυμ­βί­βα­στα. Φεύγω πλή­ρης.

Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος

Κυ­ρια­κή βράδυ, 4 – 9 – 16

Λίγες στιγ­μές πριν προ­χω­ρή­σει στην ευ­θα­να­σία, ένιω­σε την ανά­γκη να μου στεί­λει ένα τε­λευ­ταίο μή­νυ­μα, αυτή τη φορά στο κι­νη­τό, με το οποίο με πα­ρα­κα­λού­σε να προ­σθέ­σω μια ακόμη πα­ρά­γρα­φο στην οποία ανέ­φε­ρε τα εξής:

“Νιώθω προ­νο­μοιού­χος γιατί έφυγα δί­νο­ντας και ει­σπράτ­το­ντας πολλή αγάπη και ζε­στα­σιά απο τη γυ­ναί­κα μου, Νά­ντια η οποία με στή­ρι­ξε με όλες της τις δυ­νά­μεις. Ομο­λο­γώ ότι εάν δεν είχα κοντά μου την ευ­γε­νι­κή της πα­ρου­σία, με κα­νέ­ναν τρόπο δεν θα θα μπο­ρού­σα να δώσω αυτή τη μάχη”.

Οδη­γί­ες για την κη­δεία 

Με­ρι­κές μέρες πριν το θά­να­τό του, ο Αλέ­ξαν­δρος με είχε κα­λέ­σει στο σπίτι του στο Γέ­ρα­κα όπου έμενε το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, για να μου δώσει άλλη μια χει­ρό­γρα­φη επι­στο­λή στην οποία έδινε γρα­πτές οδη­γί­ες για την κη­δεία του. Τις οδη­γί­ες αυτές μου τις εμπι­στεύ­θη­κε προ­κει­μέ­νου να τις δη­μο­σιεύ­σω και ζή­τη­σε να γί­νουν σε­βα­στές οι επι­θυ­μί­ες του, τόσο από τους συγ­γε­νείς του, όσο και από τον κόσμο, ο οποί­ος μπο­ρεί να ανα­ρω­τη­θεί γιατί δεν έγι­ναν κά­ποια πράγ­μα­τα σύμ­φω­να με τις πα­ρα­δό­σεις.

Στην επι­στο­λή αυτή η οποία συ­ντά­χθη­κε από τον ίδιο στις 15 – 7- 2016, ανέ­φε­ρε συ­γκε­κρι­μέ­να:

Θέλω το φέ­ρε­τρό μου να είναι λιτό, από φυ­σι­κό ξύλο. Η αί­σθη­ση της πο­λυ­τέ­λειας στον θά­να­το μου φαί­νε­ται άκρως κα­κό­γου­στη.

Η βα­σι­κή μου επι­θυ­μία είναι να μην υπάρ­χει σταυ­ρός στον τάφο μου. Μια απλή στήλη, στην οποία θα ανα­γρά­φε­ται το όνομα και οι χρο­νο­λο­γί­ες γέν­νη­σης και θα­νά­του μου.

Πάνω στη μαρ­μά­ρι­νη πλάκα, να χα­ρα­χθεί η εξής φράση:

Ευ ζην, ευ θνή­σκειν

Αν υπάρ­χει μια φω­το­γρα­φία μου σε λιτή κορ­νί­ζα. Όχι κα­ντη­λά­κια και άλλα πα­ρό­μοια. Λίγα φρέ­σκα λου­λού­δια κάπου – κάπου, για να φαί­νε­ται πως δεν έχω λη­σμο­νη­θεί.

Αλέ­ξαν­δρος Βέ­λιος