Λάδι στη φωτιά

Δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος στην πόλη της Ρόδου, ο οποίος να μην έχει αγα­να­κτή­σει με αυτή την κολώνια που κρατάει χρόνια και λέγεται δια­χεί­ριση του προ­βλή­μα­τος των τσιγ­γά­νων. Είτε αυτό λέγεται μετε­γκα­τά­σταση, είτε παρα­βα­τι­κό­τητα. Κυρίως με το δεύτερο! Αυτό, από το να την δεις Τόνι Μοντάνα, να ρίχνεις λάδι στη φωτιά καταγ­γέλ­λο­ντας τους άλλους,  εσύ που είσαι ένας από τους υπεύ­θυ­νους να βρεις και να μεθο­δεύ­σεις λύσεις,  οδη­γώ­ντας έτσι κάποιους «θερ­μό­αι­μους» σε παρα­λη­ρή­ματα του στυλ «μπες μπροστά Δήμαρχε, θα τους πετά­ξουμε στη θάλασσα να γλυ­τώ­σουμε. Θα  τους δια­λύ­σουμε τους βρω­μό­γυ­φτους», «Μπες εσύ μπροστά κι εμείς θα ακο­λου­θή­σουμε, υπάρ­χουν ομάδες οργα­νω­μέ­νες», «Δήμαρχε φώναξέ με, εμένα με φοβού­νται» είναι ένα τσιγάρο δρόμος από τον νόμο της ζού­γκλας. Ακόμη και να δεχθούμε ότι εδώ που έφτασε η κατά­σταση είναι δύσκολη για να μην πω μη δια­χει­ρί­σιμη, με την συσ­σώ­ρευση της χρόνιας αδια­φο­ρίας και το γνωστό μπαλάκι των ευθυνών να ίπταται , η πρα­κτική αυτή που οδηγεί σε σκέψεις αυτο­δι­κίας τους δικαίως αγα­να­κτι­σμέ­νους πολίτες,  είναι ανεύ­θυνη και άκρως επι­κίν­δυνη, σε  μια εποχή που το μίσος και ο διχα­σμός κάνει βόλτες ανάμεσά μας, που όλοι είμαστε έτοιμοι να χωρι­στούμε σε κερ­κί­δες για το παρα­μι­κρό. Αντε με το καλό, να «πετά­ξουμε στη θάλασσα» με «οργα­νω­μέ­νες ομάδες» και όποιον άλλο, η αδια­φο­ρία, η ανε­πάρ­κεια,  η έλλειψη πολι­τι­κών κράτους και τοπικών αρχό­ντων ενοχλεί. Υ.Γ. Επίσης, καλό θα ήταν, όσοι καταγγέλλουν-ειρήσθω εν παρόδω ευρι­σκό­με­νοι στα “πράγ­ματα”, «ομερτά» και «συμ­φέ­ρο­ντα» πίσω από το πρό­βλημα «τσιγ­γά­νοι» να μας πουν ποιοι είναι αυτοί. Δηλαδή  να το πουν στις αρμό­διες αρχές. Καλή είναι η συλλογή  likes και οι παρε­λά­σεις με τσιτάτα στο facebook,  αλλά δεν λύνουν το πρό­βλημα. Λύνουν μόνον το μικροπολιτικό-ψηφοσυλλεκτικό θεμα­τάκι του καταγ­γέλ­λο­ντος.