Εκτός νόμου Κατσέλη χρέη προς Ταμεία

Εκτός «νόμου Κατσέλη» βγάζουν τα δικα­στή­ρια οφειλές ιδιωτών προς ιδιώτες παρότι έχουν περιέλ­θει σε αδυ­να­μία πλη­ρω­μής, κρί­νο­ντας αντι­συ­νταγ­μα­τική τρο­πο­λο­γία που ψηφί­στηκε πέρυσι το καλο­καίρι και δίνει τη δυνα­τό­τητα να συμπε­ρι­λη­φθούν στα υπό ρύθμιση χρέη και αυτά προς ασφα­λι­στικά ταμεία. Με βασικό επι­χεί­ρημα ότι μια πιθανή δια­γραφή χρεών ή έστω ρύθμιση σε βάθος χρόνου και σε πολλές δόσεις στερεί από τον οφει­λέτη ασφα­λι­στικό χρόνο και κατά συνέ­πεια του κλείνει την πόρτα προς τη συντα­ξιο­δό­τηση, τα δικα­στή­ρια απορ­ρί­πτουν αιτή­ματα ρύθ­μι­σης οφειλών κατά τις δια­τά­ξεις του ν. 3869/2010 που έμεινε γνωστός ως νόμος Κατσέλη.

Η «Κ» έχει στη διάθεσή της σχε­τι­κές απο­φά­σεις στις οποίες ανα­φέ­ρε­ται ρητά πως «η ένταξη δημο­σίων υπο­χρε­ώ­σεων προς τους Οργα­νι­σμούς Κοι­νω­νι­κών Ασφα­λί­σεων ελέγ­χε­ται ως ευθέως αντι­συ­νταγ­μα­τική». Σύμφωνα με το σκε­πτικό που ανα­πτύσ­σε­ται «η είσπραξη των εισφο­ρών, όπως έχουν νομο­θε­τικά θεσπι­στεί, και από της θεσπί­σεώς τους, παρά­γουν κοι­νω­νικό δικαί­ωμα ασφα­λι­στι­κών παροχών» και κατά συνέ­πεια μια πιθανή δια­γραφή τους δια­γρά­φει χρόνο ασφά­λι­σης. Νομικοί επι­ση­μαί­νουν ότι στην πράξη, μια πιθανή ένταξη των ασφα­λι­στι­κών οφειλών σε ρύθμιση με βάση τον νόμο Κατσέλη θα μπο­ρούσε να οδη­γή­σει, και μάλιστα ερήμην των ασφα­λι­σμέ­νων, σε δια­γραφή ετών ασφά­λι­σης, με συνέ­πεια να στερούν από τον οφει­λέτη το δικαί­ωμα συντα­ξιο­δό­τη­σης.

Ακόμη κι αν τα χρέη εντα­χθούν σε ρύθμιση, οι νομικοί επι­ση­μαί­νουν ότι όσα χρόνια αυτή θα διαρκεί (και συνήθως είναι πολυ­ε­τής), οι οφει­λέ­τες δεν θα δικαιού­νται σύνταξη. Παράλ­ληλα, κρούουν τον κώδωνα του κιν­δύ­νου, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι σύμφωνα με τον νέο τρόπο υπο­λο­γι­σμού των συντά­ξεων, με βάση το σύνολο του ασφα­λι­στι­κού βίου κατά τον οποίο έχουν κατα­βλη­θεί εισφο­ρές, οι συνέ­πειες θα είναι μεγάλες και στο τελικό ύψος της σύντα­ξης.

Κύκλοι του υπουρ­γείου Εργα­σίας εκτι­μούν ότι το αμέσως επόμενο διά­στημα, οι απο­φά­σεις αυτές θα χαράσ­σουν την κατευ­θυ­ντή­ρια γραμμή σε σημα­ντικό αριθμό υπο­θέ­σεων που θα εκδι­κα­στούν, μετά και τη λήξη της πολύ­μη­νης αποχής των δικη­γό­ρων.

Υπο­γραμ­μί­ζουν, δε, ότι θα μπο­ρού­σαν να δια­δρα­μα­τί­σουν σημα­ντικό ρόλο και στην επι­κεί­μενη δια­πραγ­μά­τευση με τους θεσμούς, καθώς όπως τονί­ζουν, οι δανει­στές ήταν αυτοί που επέ­με­ναν τον Αύγου­στο του 2015 να εντά­ξουν στον νόμο Κατσέλη και τα χρέη προς τα ασφα­λι­στικά ταμεία, εκτός από αυτά προς τους ιδιώτες (Ν. 4336/2015).

Σύμφωνα με ασφα­λείς πλη­ρο­φο­ρίες, στο υπουρ­γείο Εργα­σίας έχουν πλέον κατα­λή­ξει ότι λόγω ουσια­στι­κών κωλυ­μά­των που έχουν να κάνουν με την ασφα­λι­στική νομο­θε­σία της χώρας, δεν πρέπει να υπάρχει ενιαία αντι­με­τώ­πιση των οφειλών προς τους Οργα­νι­σμούς Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης με αυτές προς το υπό­λοιπο Δημόσιο ή τους ιδιώτες.

Σε αυτή τη λογική ανα­μέ­νε­ται να κινηθεί η όποια προ­σπά­θεια της ηγεσίας του υπουρ­γείου να δια­πραγ­μα­τευ­τεί με τους δανει­στές το φθι­νό­πωρο ένα νέο σύστημα δόσεων και εξυ­πη­ρέ­τη­σης ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών προς τα ασφα­λι­στικά ταμεία. Μάλιστα, αν και γνω­ρί­ζουν ότι δεν πρό­κει­ται για εύκολη προ­σπά­θεια, αφού οι εκπρό­σω­ποι των πιστω­τών έχουν εκφρά­σει ξεκά­θαρα ενστά­σεις για οποια­δή­ποτε νέα ρύθμιση, στο υπουρ­γείο Εργα­σίας ανα­ζη­τούν τρόπο θεσμο­θέ­τη­σης της δυνα­τό­τη­τας «παγώ­μα­τος» των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών και παροχής ασφα­λι­στι­κής ενη­με­ρό­τη­τας εφόσον κατα­βάλ­λο­νται εμπρό­θε­σμα οι τρέ­χου­σες υπο­χρε­ώ­σεις.

Ενα τέτοιο ενδε­χό­μενο «εισφο­ρο­δο­τι­κής αμνη­στίας» βέβαια, όσο κι αν απο­τε­λεί αίτημα των εν λει­τουρ­γία υπερ­χρε­ω­μέ­νων αλλά βιώ­σι­μων επι­χει­ρή­σεων, θα δημιουρ­γή­σει νέα προ­βλή­ματα. Αφενός δεν είναι εύκολο να απο­τρα­πεί ένα νέο κύμα φυγής από αυτούς που έχουν εντα­χθεί και παρα­μέ­νουν σε κάποια από τις ρυθ­μί­σεις οφειλών που «τρέχουν». Αφε­τέ­ρου ενδέ­χε­ται να υπερβεί τα συνταγ­μα­τικά όρια, έναντι των συνεπώς ασφα­λι­σμέ­νων.

Καθη­με­ρινή