Η ρετσινιά της Χρυσής Ολυμπιονίκου στη Βραζιλία και οι ρετσίνες του Φίλη στα Εξάρχεια”

Σίγουρα για ορι­σμέ­νους η Ολυ­μπιο­νί­κης θα ήταν καλύ­τερα μην αθλήτω και να έπινε φραπέ και κανένα “μπάφο” στα Εξάρ­χεια, σπά­ζο­ντας και καμία βιτρίνα εμπόρου λίγο πριν κλείσει την επι­χεί­ρηση από την κρίση. Ίσως να προ­τι­μούν με το όπλο αντί για το χρυσό στην Ολυ­μπιάδα να πετύ­χαινε “μπά­τσους” και “ταμίες” τρα­πε­ζών σε καμία ληστεία ή σε τίποτα εμπρη­σμούς,  όπως στην Μαρφίν.  Ίσως να πιστεύ­ουν ότι το να αθλεί­σαι σε παρά­γκες με ελενιτ αμί­α­ντου και τσί­γκους,  μετά από 30 χρόνια ευρω­παϊ­κών και κρα­τι­κών κον­δυ­λίων στον αθλη­τι­σμό,  είναι η πρέ­πουσα τιμωρία όποιου ξεφεύ­γει από το μέσο όρο.

Είναι οξύμωρο λοιπόν ένας Πρω­θυ­πουρ­γός, που το κόμμα του και οι Υπουρ­γοί του Μπαλ­τά­δες, Φίληδες, κ.τ.λ.,  υπο­στη­ρί­ζουν ότι η αρι­στεία είναι ρετσι­νιά,   να προ­βαί­νει σε δημό­σιες δηλώ­σεις στή­ρι­ξης της Ολυ­μπιο­νί­κου, δηλαδή της Άριστης των Αρίστων του Κόσμου.

Αξίζουν λοιπόν συγ­χα­ρη­τή­ρια στο κορίτσι και στην οικο­γέ­νεια του, όχι μόνο για το χρυσό μετάλ­λιο αλλά γιατί το κατέ­κτησε κόντρα στην μιζέρια μας και στην μετριο­κρα­τία.

Όσο για τους Φίληδες, που θέλουν μία κοι­νω­νία μετρίων, ημι­μα­θών και αναρ­χο­ά­πλυ­των, ας πιούνε, με τους συντρό­φους στα Εξάρ­χεια, καμία ρετσίνα ένεκα της Εθνικής ρετσι­νιάς του χρυσού Μεταλ­λίου.

Η χώρα αυτή έχει πολλές και πολλούς Κορα­κά­κη­δες σε όλους τους τομείς,  το δυνα­μικό και τα επι­τεύγ­ματα των οποίων απο­τε­λούν την εγγύηση, ότι η μετριο­κρα­τία και η κοι­νω­νική ισο­πέ­δωση που συντε­λεί­ται από το 80,  μπορεί να λάβει τέλος.

Το μόνο που χρειά­ζε­ται είναι ένας φορέας που  θα εκφρά­σει ένα ειλι­κρι­νές, ρεα­λι­στικό πολι­τικό αφήγημα με εθνικό πρόσημο και επί­κε­ντρο του την αξιο­κρα­τία.

Με τιμή

Πεταλάς Σάββας