Θέλω πίσω τη ζωή μου, ακούτε;

Eνα κεί­με­νο, ότι κα­λύ­τε­ρο έχω δια­βά­σει τον τε­λευ­ταίο καιρό στο δια­δί­κτυο. Αφιε­ρω­μέ­νο στον κ. Φλα­μπου­ρά­ρη. Στους Φλα­μπου­ρά­ρη­δες, γιατί πολ­λοί είναι της άπο­ψης πως «Βοη­θή­σα­με ο κό­σμος να έχει τα στοι­χειώ­δη και να μην ψά­χνει τα σκου­πί­δια». Αυτοί μας πε­ρι­βάλ­λουν. Τα ελ­λη­νι­κά κόμ­μα­τα -και το πλή­θος και­ρο­σκό­πων τους που φι­λο­δο­ξούν να απο­κτή­σουν ένα ψί­χου­λο εξου­σί­ας και σε πλήρη αδυ­να­μία να στη­ρί­ξουν την χώρα, εννοώ τους πο­λί­τες της. Και μη φρί­ξε­τε εάν ένα δί­δυ­μο Καμ­μέ­νου-Λε­βέ­ντη συ­μπε­ρι­λη­φθεί στον βραχύ κα­τά­λο­γο των πρω­θυ­πουρ­γή­σι­μων.

«Σε ‘σάς που τη χά­ρι­σα, χωρίς σκέψη, απλό­χε­ρα, μιλάω. Αλλά και σε μένα, που το έκανα – πρέ­πει να βρω τρόπο να το αλ­λά­ξω αυτό! Θέλω πίσω τη ζωή μου, θέλω να μη φο­βά­μαι, θέλω να μπορώ να τα­ξι­δέ­ψω, θέλω να μπορώ να αφήσω τα παι­διά μου να τρέ­ξουν στο δρόμο, θέλω πίσω τα όνει­ρά μου! Θέλω να αφήσω το πλη­κτρο­λό­γιο και να βγω έξω, να ουρ­λιά­ξω, αλλά δεν έχω το κου­ρά­γιο (πια). Θέλω να βγού­με όλοι στους δρό­μους και να απαι­τή­σου­με αυτό που μας ανή­κει: τη ζωή μας. Θέλω μια ώρα από­λυ­της ανε­με­λιάς. Θέλω να μη βλέπω πτώ­μα­τα, γιατί δεν θα υπάρ­χουν πτώ­μα­τα να βλέπω. Θέλω τα παι­διά να μην κιν­δυ­νεύ­ουν από τους ίδιους τους γο­νιούς. Θέλω τα παι­διά να μην πε­θαί­νουν παι­διά, να με­γα­λώ­νουν, να προ­λα­βαί­νουν! Θέλω, όσα κιλά κι αν κου­βα­λάω στο σώμα μου, να αλα­φρύ­νει η ψυχή μου. Το απαι­τώ, το προ­σπα­θώ, αλλά δεν με αφή­νε­τε. Μάλ­λον εγώ σας έχω εκ­χω­ρή­σει το δι­καί­ω­μα να το κά­νε­τε, αλλά δεν αντέ­χω πια. Θέλω να έχω ασφά­λεια, να αι­σθά­νο­μαι σί­γου­ρος όταν βγαί­νω στο δρόμο ό,τι ώρα και να είναι. Θέλω να έχω τη δου­λειά μου, και να είμαι κύ­ριος στις υπο­χρε­ώ­σεις μου. Θέλω να πλη­ρώ­νο­μαι από τη δου­λειά μου. Θέλω να μπορώ να βοη­θάω τους φί­λους μου. Θέλω να μπορώ να χαί­ρο­μαι με τις χαρές των άλλων, ευ­τυ­χώς ακόμη το κα­τορ­θώ­νω, αυτό το έχω κα­τα­κτή­σει, δεν το έχω πα­ρα­χω­ρή­σει ακόμη… Θέλω να μην υπάρ­χουν γεί­το­νες που κρύ­βο­νται το βράδυ ψά­χνο­ντας τα σκου­πί­δια, όχι μόνο γεί­το­νες, να μην υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που ψά­χνουν στα σκου­πί­δια γιατί δεν θα το έχουν ανά­γκη! Θέλω να μπορώ να κλεί­νω τα μάτια μου και να βλέπω χρώ­μα­τα και μου­σι­κές και όχι εφιάλ­τες. Θέλω να μπορώ, με κα­τα­λα­βαί­νε­τε; Θέλω πίσω τη ζωή που σας  χά­ρι­σα – με την απρα­ξία μου. Θέλω πίσω τη ζωή που μου κλέ­ψα­τε – με την ανοχή μου!»

(Γιάν­νης Κα­φά­τος)