Νέο “χαράτσι” σε καφέ, εστιατόρια, καντίνες, μπαρ και κλαμπ υπέρ των Δήμων

Τέλος υπέρ των Δήμων μπορεί να επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου σε ειδικές κατη­γο­ρίες κατα­στη­μά­των, όπως προ­βλέ­πει το άρθρο 75 του Πολυ­νο­μο­σχε­δίου για την Αυτο­διοί­κηση.

Συγκε­κρι­μένα:

Άρθρο 75

Τέλος επί των ακα­θα­ρί­στων εσόδων κατα­στη­μά­των υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος.

Το εδάφιο (β΄), της παρα­γρά­φου 1, του άρθρου 1, του ν. 339/1976 (Α’ 136), όπως αντι­κα­τα­στά­θηκε, με το πρώτο εδάφιο, του άρθρου 20, του ν. 2539/1997 (ΦΕΚ 244 Α), όπως ισχύει, αντι­κα­θί­στα­ται ως εξής: «Επι­βάλ­λε­ται υπέρ των δήμων στην περι­φέ­ρεια των οποίων ισχύει το σύστημα του αντι­κει­με­νι­κού προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των, τέλος, σε ποσοστό 0,5% στα ακα­θά­ρι­στα έσοδα των: α) κάθε είδους, μορφής και ονο­μα­σίας κατα­στη­μά­των, στα οποία πωλού­νται για κατα­νά­λωση εντός των χώρων δρα­στη­ριο­ποί­η­σης του κατα­στή­μα­τος ή σε πακέτο, φαγητά, ποτά, καφές, ανα­ψυ­κτικά, γαλα­κτο­κο­μικά προ­ϊ­ό­ντα και γλυ­κί­σματα, εφόσον στην άδεια λει­τουρ­γίας ορί­ζε­ται η δυνα­μι­κό­τητα εξυ­πη­ρε­του­μέ­νων ατόμων ανά κατά­στημα ή δια­θέ­τουν, σύμφωνα με αυτήν, πάγκους ή τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα, β) ζυθο­πω­λείων και μπαρ, ανε­ξαρ­τή­τως ιδιαί­τε­ρης ονο­μα­σίας και κατη­γο­ρίας και γ) καντι­νών.

Στο ανωτέρω τέλος υπά­γο­νται και τα κέντρα δια­σκέ­δα­σης και τα κατα­στή­ματα των πιο πάνω περι­πτώ­σεων που λει­τουρ­γούν μέσα σε ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις κάθε λει­τουρ­γι­κής μορφής και κατη­γο­ρίας, καθώς και στα οργα­νω­μένα τμήματα των πολυ­κα­τα­στη­μά­των στα οποία πωλού­νται έτοιμα φαγητά.

Προ­κει­μέ­νου για νυχτε­ρινά κέντρα, αίθου­σες χορού και άλλα κατα­στή­ματα με ποτά και θέαμα, καφω­δεία, κέντρα δια­σκέ­δα­σης και χορευ­τικά κέντρα με μουσική, το ανωτέρω τέλος επι­βάλ­λε­ται σε ποσοστό πέντε τοις εκατό (5%).

Στους δήμους και στις κοι­νό­τη­τες στην περιοχή των οποίων δεν ισχύει το σύστημα του αντι­κει­με­νι­κού προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των, το ανωτέρω τέλος μπορεί να επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού ή κοι­νο­τι­κού συμ­βου­λίου.

Αν σε τμήμα δήμου ή κοι­νό­τη­τας ισχύει το σύστημα αντι­κει­με­νι­κού προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των ειδικά και μόνο για το τμήμα αυτό εφαρ­μό­ζε­ται η διάταξη του πρώτου εδαφίου του παρό­ντος άρθρου.

Το ανωτέρω τέλος μπορεί να επι­βάλ­λε­ται με απόφαση του δημο­τι­κού ή κοι­νο­τι­κού συμ­βου­λίου και στις παρα­κάτω κατη­γο­ρίες κατα­στη­μά­των:

α. του­ρι­στι­κών ειδών, β. ειδών λαϊκής τέχνης, γ. ενθυ­μίων και δώρων, δ. ενοι­κιά­σεως σκαφών ανα­ψυ­χής τοπικού χαρα­κτήρα, θαλάσ­σιων ποδη­λά­των, ιστιο­σα­νί­δων, ειδών χρη­σι­μο­ποιού­με­νων στην παραλία, ε. ειδών που χρη­σι­μο­ποιού­νται στη θάλασσα από τους λουό­με­νους, στ. ειδών «σπορ», «σκι» και «ορει­βα­σίας», ζ. σχολών εκμά­θη­σης θαλάσ­σιων σπορ και η. ενοι­κιά­σεις αυτο­κι­νή­των, μοτο­πο­δη­λά­των και ποδη­λά­των.

Το τέλος βαρύνει τον πελάτη και ανα­γρά­φε­ται ξεχω­ρι­στά στα εκδι­δό­μενα κατά τις κεί­με­νες δια­τά­ξεις στοι­χεία, εισπράτ­τε­ται δε από αυτόν που εκδίδει το λογα­ρια­σμό, ο οποίος υπο­χρε­ού­ται να το κατα­βά­λει στο οικεί δημόσιο ή δημο­τικό ταμείο υπέρ του δικαιού­χου δήμου ή κοι­νό­τη­τας.

aftodioikisi.gr